Jerzy Zabłocki

Jerzy Zabłocki

Data i miejsce urodzenia	9 czerwca 1927 Łódź
Data i miejsce śmierci	20 stycznia 1993 Ankara
profesor nauk o sztukach pięknych
Specjalność: grafika użytkowa, malarstwo sztalugowe i architektoniczne
Alma Mater	Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Gdańsku
Profesura	11 maja 1990[1]
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Gdańsku
Rektor PWSSP w Gdańsku (1987-1990)
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jerzy Piotr Zabłocki (ur. 9 czerwca 1927 w Łodzi, zm. 20 stycznia 1993 w Ankarze) – polski malarz, grafik, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (1987–1990).

Urodził się w rodzinie Piotra, majora Wojska Polskiego, i Eugenii Bronisławy z domu Osińskiej.

Podczas II wojny światowej był zatrudniony jako robotnik przymusowy w Tuszynie i Andrzejowie pod Łodzią.

Szkołę średnią, Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi, ukończył w 1948 roku. Następnie studiował malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie. 21 listopada 1954 obronił pracę dyplomową w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Zatrudniony w 1953 roku na Wydziale Malarstwa awansował, prowadząc od 1962 roku samodzielnie Pracownię Rysunku Wieczornego, na stanowisko wykładowcy w 1966 roku^[2].

Od 1970 roku jako docent pracował na Wydziale Projektowania Plastycznego. W tym samym roku został kierownikiem Katedry Projektowania Graficznego na Wydziale Architektury Wnętrz, a w 1971 roku na Wydziale Projektowania Plastycznego. W kolejnych latach był kierownikiem artystycznym w Wydawnictwie Artystyczno-Graficznym w Gdańsku. W latach 1971–1974 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Projektowania Plastycznego, a w latach 1974–1981 prorektora do spraw nauczania i spraw studenckich. Profesorem nadzwyczajnym został w 1979 roku, a zwyczajnym w 1990. W latach 1978–1984 był kierownikiem Katedry Malarstwa, a w latach 1984–1987 dziekanem Wydziału Malarstwa i Grafiki. W latach 1987–1990 pełni funkcję rektora PWSSP. Jego uczniami są m.in. malarze: Robert Florczak, Aleksandra Radziszewska, Grzegorz Radecki, Andrzej Umiastowski^[2].

W latach 1985–1986 pracował jako wykładowca i konsultant w Centro Nacional de Superación de la Enseñanza Artistica w Hawanie na Kubie, a w latach 1991–1993 na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Bilkent w Ankarze^[2].

Należał do: Federacji Polskich Organizacji Studenckich, Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, Związku Młodzieży Polskiej, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Związku Polskich Artystów Plastyków, Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików (od roku 1984 prezes Zarządu Okręgu w Gdańsku^[3]), Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki i Towarzystwa Przyjaciół Sopotu. Był członkiem i przewodniczącym Komitetu Festiwalu Sztuki w Sopocie, Komisji Kultury i Sztuki Wojewódzkiej Rady Narodowej, Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance Française^[2]. W czerwcu 1986 został powołany do składu Narodowej Rady Kultury II kadencji^[4].

Zmarł w Ankarze, pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie (kwatera N4-22-3)^[5].

Zabłocki nie tylko tworzył obrazy olejne i gwasze, ale projektował również scenografie, gobeliny, plakaty, wystawy, przygotowywał opracowania graficzne katalogów, a nawet wizualizacje plastyczno-urbanistyczne miast^[2].

Zabłocki debiutował w okresie socrealizmu i prężnej działalności artystów związanych ze szkołą sopocką. Znaczący wpływ na jego twórczość miał udział w 1955 roku w warszawskiej wystawie młodego malarstwa „Arsenał” oraz Piotr Potworowski. W tym czasie powstały m.in. Pejzaże z wyobraźni, które ewoluują w kierunku abstrakcji geometrycznej z elementami symbolicznymi. Na początku lat 80. XX wieku w cyklach Ptaki i Ptakodemony pojawiają się ekspresyjne przedstawienia ptaków^[2].

Wynikiem podróży są: Pejzaże włoskie, Pejzaże z Kuby, Pejzaże z Meksyku, Świątynie, Ludzie Ankary^[2].

Obrazy Jerzego Zabłockiego posiadają: Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, Biblioteka Polska w Paryżu, Urząd Miasta Sopotu, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie oraz prywatni kolekcjonerzy w Polsce, Europie, Turcji i Japonii^[2].

Miał około 40 wystaw indywidualnych, m.in.:

• 1958 – CBWA, Sopot
• 1959 – Galeria „Krzywe Koło”, Warszawa,
  • Frankfurt, RFN
• 1963 – BWA, Gdynia
• 1964 – BWA Poznań
• 1966 – Klub Plastyków Czechosłowackich, Praga, Czechosłowacja
• 1967 – Galerie Lambert, Paryż, Francja
• 1971, 1974 – Pałacyk TPSP Warszawa
• 1975 – Polish Institute of Culture, Sztokholm, Szwecja
• 1976 – Galeria Zachęta, Warszawa
• 1977 – Galeria Sztuki Współczesnej ART, Gdańsk
• 1979 – Galeria Dragonskolan Art Club, Umeå, Szwecja
• 1980 – Galerie Gruppe Grün, Brema, RFN
• 1981 – Bremer Gallery, Bremerhaven, RFN
• 1982 – Striped House Museum of Art, Tokyo, Japonia
• 1984 – BWA Zamek Książąt Pomorskich, Szczecin
• 1985 – Municipal Gallery, Alesund, Norwegia
• 1987 – Galeria'85, Gdańsk
• 1988 – Helsinki
• 1989 – Polonisches Informatoins und Kulturzentrum, Lipsk, RFN
  • Galeria Zachęta, Warszawa
  • BWA, Kraków
• 1990 – Fritzen Gallery, Herford
• 1993 – Ankara Art Gallery, Ankara, Turcja
• 2008 – Muzeum Narodowe w Gdańsku – Pałac Opatów, Gdańsk (pośmiertna)

Uczestniczył w ponad 100 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1980)
• Złoty Krzyż Zasługi
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal 40-lecia Polski Ludowej (1985)^[6]
• Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1969)
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1984)^[6]

Źródło:^[7].

• Nagroda Przewodniczącego Prezydium WRN w Gdańsku za twórczość w dziedzinie plastyki (1964)^[8]
• Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia^[9]
• Grand Prix Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1980)^[10]
• Wyróżnienie honorowe na VI Biennale Sztuki Gdańskiej w BWA w Sopocie (1985)^[3]
• Nagroda Prezydenta Miasta Sopotu „Brązowa Plakieta” za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury (1987)^[11]

• Biogram – PGS Sopot. pgs.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-08)].
• Strona oficjalna
• https://zbrojowniasztuki.pl/alma-mater/poczet-rektorow/jerzy-zablocki-1987-1990,555