Joseph Maroičić

Joseph Maroičić
Ilustracja
Feldzeugmeister Feldzeugmeister
Data i miejsce urodzenia

6 kwietnia 1812
Svidník

Data i miejsce śmierci

17 października 1882
Wiedeń

Przebieg służby
Lata służby

1825-1881

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier

Jednostki

7. Pułk Piechoty

Stanowiska

Generał głównodowodzący w Wiedniu

Główne wojny i bitwy

Wojna austriacko-piemoncka
Powstanie węgierskie
Wojna francusko-austriacka

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Komandor Orderu Marii Teresy Kawaler Orderu Leopolda (Austria) Kawaler Orderu Marii Teresy Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców

Joseph Freiherr Maroičić von Madonna del Monte[1] (ur. 6 kwietnia 1812 w Svidníku, zm. 17 października 1882 w Wiedniu)[2] – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, generał głównodowodzący w Wiedniu w latach 1869-1882.

Życiorys

Służbę w Armii Cesarstwa Austriaackiego rozpoczął w 60. Pułku Piechoty Granicznej, do którego dołączył w 1825 roku[3]. Po ukończeniu szkolenia w kompanii kadetów w Grazu w 1830 roku otrzymał awans na stopień chorążego (niem. Fähnrich) oraz przydział do 10. Pułku Piechoty Granicznej[4], gdzie awansował na podporucznika (niem. Leutnant)[5]. W 1834 roku został przeniesiony do służby w Sztabie Generalnego Kwatermistrza, gdzie w stopniu porucznika (niem. Oberleutnant)[6] zajmował się opracowywaniem map Moraw, Śląska i środkowych Włoch[2]. Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) trafił do sztabu kwatermistrza armii w Wiedniu[7], a następnie w Weronie[8].

Po wybuchu wojny austriacko-piemonckiej trafił pod rozkazy feldmarszałka Lavala Nugenta von Westmeath. Za wykazaną inicjatywę w starciu pod Vicenzą, gdzie na czele dwóch szwadronów ułanów zapobiegł spaleniu mostu na Brencie przez powstańców, został nagrodzony Orderem Marii Teresy[9]. W 1849 roku awansował na stopień majora w 10. Pułku Piechoty Granicznej, a następnie służył w sztabie armii toczącej walki z powstańcami węgierskimi w regionie Transylwanii[2]. W tym samym roku, po zakończeniu konfliktu, awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i objął dowództwo nad 3. Pułkiem Piechoty Granicznej. Stanowisko to pełnił do 1854 roku. W tym czasie awansował na pułkownika (niem. Oberst)[10]. Następnie został generałem majorem (niem. Generalmajor), dowodzącym brygadą wchodzącą w skład korpusu Serbsko-Banckiego w Mołdawii[11]. W latach 1856-1859 dowodził brygadą piechoty w Koszycach[12]. Po wybuchu wojny francusko-austriackiej trafił do północnych Włoch i walczył w rejonie delty Padu[9].

W 1860 roku, po awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), został oddelegowany do służby w 3. Korpusie Armijnym[13], a w 1866 roku mianowany dowódcą 7. Korpusu[14]. Na jego czele uczestniczył w walkach wojny prusko-austriackiej, w tym w bitwie pod Custozą. Za swoje zasługi podczas konfliktu został odznaczony komandorią Orderu Marii Teresy[9]. Po zakończeniu wojny został inspektorem piechoty w Budzie. W latach 1868-1869 był generałem głównodowodzącym w Grazu[15], a następnie objął funkcję głównodowodzącego w Wiedniu. Na tym stanowisku otrzymał w 1870 roku awans na generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) i pełnił je aż do przejścia w stan spoczynku w 1881 roku[16]. Od 1862 roku był szefem 7. Pułku Piechoty[17].

Odznaczenia

Odznaczenia Josepha Maroičicia to między innymi[16]:

Przypisy

  1. ↑ W dokumentach występuje również jako Joseph Maroichich
  2. ↑ a b c ÖBL 1974 ↓, s. 106.
  3. ↑ Militärschematismus 1827 ↓, s. 233.
  4. ↑ Militärschematismus 1831 ↓, s. 260.
  5. ↑ Militärschematismus 1833 ↓, s. 259.
  6. ↑ Militärschematismus 1841 ↓, s. 410.
  7. ↑ Militärschematismus 1844 ↓, s. 422.
  8. ↑ Militärschematismus 1848 ↓, s. 424.
  9. ↑ a b c ADB 1884 ↓, s. 400-403.
  10. ↑ Militärschematismus 1850 ↓, s. 313.
  11. ↑ Militärschematismus 1855 ↓, s. 88.
  12. ↑ Militärschematismus 1857 ↓, s. 80.
  13. ↑ Militärschematismus 1861-1862 ↓, s. 80.
  14. ↑ Militärschematismus 1867 ↓, s. 123.
  15. ↑ Militärschematismus 1868 ↓, s. 117.
  16. ↑ a b Staatshandbuch 1881 ↓, s. 25.
  17. ↑ Militär-Schematismus 1889 ↓, s. 286.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya