Juliusz Chmielowski

Juliusz Chmielowski

rotmistrz
Data i miejsce urodzenia	8 listopada 1901 Dubowka
Data i miejsce śmierci	9–11 kwietnia 1940 Katyń
Przebieg służby
Lata służby	1918–1940
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa: kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Juliusz Chmielowski (ur. 8 listopada 1901 w Dubowce, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Syn Wacława i Julii z Łowienieckich urodzony 8 listopada 1901 w Dubowce, w ówczesnym powiecie carycyńskim guberni saratowskiej^[1][2]. Maturę zdał w Toruniu^[3]. Stopień magistra praw uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim.

Od 1918 wstąpił do 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. Wzięty do niewoli ucieka i wraca do kraju. W 1919 wstąpił do 3 pułku ułanów. Od 18 listopada 1919 do 1 marca 1920 był uczniem klasy 23. „Jazdy” Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu kursu ogólnego odbył miesięczny kurs kawaleryjski przy Centralnej Szkole Podoficerów Jazdy w Przemyślu. W wojnie polsko-bolszewickiej walczy w szeregach 18 pułku ułanów. 2 października 1920 został ranny w czasie szarży na umocnione pozycje bolszewików pod Miechowicami. 25 listopada 1920 został mianowany z dniem 1 września 1920 podporucznikiem w kawalerii^[4].

Po wojnie 1920 pozostał w służbie czynnej w 18 puł. w Grudziądzu^[5][6][7]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 marca 1920 i 138. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)^[5]. W grudniu 1926 został przeniesiony do 8 pułku ułanów w Krakowie i przydzielony do 5 szwadronu samochodów pancernych na stanowisko młodszego oficera^[8][9]. 2 kwietnia 1929 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 33. lokatą w korpusie oficerów kawalerii^[10]. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku^[11]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”^[12].

Pracował w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim, a następnie w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII jako urzędnik administracji wojskowej.

W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku^[2]. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego^[13]. Między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany^[13] w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu^[14][15]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne^[16]. W 1943 został zidentyfikowany w mundurze^[17] podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców^[18] pod numerem 991^[19][20]. Przy zwłokach Juliusza Chmielowskiego zostały odnalezione: leg. Krzyża Virtuti Militari oraz medalik^[17]. Figuruje na liście wywózkowej 017/3 z 1940^[2].

11 czerwca 1927 ożenił się z Janiną Elżbietą z Oswałdowskich^[21][2].

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews pt. 2007-11-09: Pierwszy dzień uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora^[22][23][24]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”^[25][26][27].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1785 – 19 września 1922^[28][2]
• Krzyż Walecznych^[29][30][31]
• Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie państwowej”^[32]
• Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
• Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
• Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
• Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Kozielskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
• Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
• Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
• Wacław Ryżewski. Pro memoria. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 2 (140), 1992. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny. ISSN 0043-7182.