Juliusz Ornatowski

Juliusz Ornatowski

pułkownik dyplomowany łączności
Data i miejsce urodzenia	10 kwietnia 1892 Radawa
Data i miejsce śmierci	12 kwietnia 1965 Poznań
Przebieg służby
Lata służby	1914–1946
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	Centrum Wyszkolenia Łączności
Stanowiska	dyrektor nauk
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Juliusz Zygmunt Ornatowski (ur. 10 kwietnia 1892 w Radawie, zm. 12 kwietnia 1965 w Poznaniu) – pułkownik dyplomowany łączności Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Urodził się 10 kwietnia 1892 w Radawie, w ówczesnym powiecie jarosławskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Eleonory z Przyłęckich^[1]. Absolwent szkoły średniej w Czerniowcach i późniejszy student Uniwersytetu.

W 1914 wcielony do armii austro-węgierskiej w której ukończył szkołę oficerską w St. Pölten. Jego oddziałem macierzystym był pułk telegraficzny^[2][3][4]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów piechoty^[5][6][7]. Na porucznika rezerwy awansował ze starszeństwem z 1 lutego 1918 w korpusie oficerów piechoty^[8].

Od 19 lutego 1919 żołnierz Wojska Polskiego, który w stopniu porucznika uczestniczy w walkach na froncie wschodnim. Pełnił tam m.in. funkcje: szefa łączności GO Kowel i Frontu Podolskiego, d-cy radiotelegrafistów w 6 Armii, kierownika Referatu Wojsk Łączności MSWojsk., z-cy szefa Wojskowej Komisji Łączności Sztabu Głównego (IV Oddziału).

"Za wybitne zasługi, bohaterstwo i osobiste poświęcenie w czasie wyprawy na Kijów, odznaczony został VM nr 5172"^[1].

1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności^[9]. Ukończył w latach 1925–1927 Wyższą Szkołę Wojenną, po niej został mianowany dyrektorem nauk i p.o. komendanta Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu. W marcu 1929 został przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta^[10]. W marcu 1932 został zatwierdzony na stanowisku komendanta^[11][12]. W listopadzie tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V^[13]. Z dniem 31 maja 1933 został przeniesiony w stan spoczynku^[14].

Do 1939 pracował w LOPP w Lublinie. Zmobilizowany w kampanii wrześniowej został Szefem Wyszkolenia w Dowództwie Wojsk Łączności MSWojsk., następnie internowany w Rumunii. Przedostał się do Francji i od maja 1940 pracował w Ośrodku Wojsk Łączności. Następnie w Anglii od lipca 1940 do 1942 jako dyrektor nauk Centrum Wyszkolenia Łączności. W lutym 1942 przeszedł do Brygady Szkolnej, gdzie pełnił funkcje: szefa łączności, szefa Oddziału Organizacyjnego, zastępcy szefa sztabu. W maju 1945 awansował na pułkownika^[1].

21 listopada 1946 wrócił do Polski. Po powrocie pracował w spółdzielczości. Zmarł 12 kwietnia 1965 w Poznaniu. Został pochowany na cmentarzu Oliwskim (kwatera 8-4-6)^[15].

Żonaty od 1922 z Zofią Osińską, mieli troje dzieci.

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5172 – 28 lutego 1922^[16][1][17]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”^[18]
• Krzyż Walecznych
• Złoty Krzyż Zasługi
• Order Imperium Brytyjskiego
• Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej

27 listopada 1932 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”^[19].

• Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1916. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1916. (niem.).
• Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1917. (niem.).
• Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.