Język hmong

Hmoob
Obszar

Chińska Republika Ludowa, Tajlandia, Wietnam, Laos

Liczba mówiących

7,7 mln

Pismo/alfabet

łacińskie, pahawh hmong, alfabet Pollarda

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
ISO 639-2 hmn
ISO 639-3 hmn
IETF hmn
Glottolog chua1256
WALS hmo
SIL hmn
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język hmong – język z rodziny hmong-mien (miao-yao), używany przez Hmongów zamieszkujących Chiny, Tajlandię, Laos i Wietnam. Jest bardzo zróżnicowany dialektalnie, ale poszczególne odmiany są w większości wzajemnie zrozumiałe[1]. Publikacja Ethnologue traktuje go jako tzw. makrojęzyk, grupujący ponad 20 spokrewnionych języków[2]. Według wyd. 22 (2019) łącznie posługuje się nim nieco ponad 7,7 mln ludzi[2].

Do pocz. lat 50. XX w. funkcjonowały wyłącznie w formie ustnej (choć czasem uważa się, że w odległej przeszłości istniał lokalny system pisma). Rozwój formy pisanej nastąpił wraz z nadejściem misjonarzy i językoznawców zachodnich[1].

Charakterystyka

Język/i hmong należy/-ą do języków tonalnych. W niektórych odmianach tego języka (np. dialekt Białych Hmongów) jest ich siedem[3] Dla porównania: chiński mandaryński posiada cztery tony, wietnamski sześć, tajski pięć[4]. W alfabecie łacińskim zaadaptowanym na potrzeby języka hmong tony zaznaczane są za pomocą (niewymawianej) spółgłoski na końcu sylaby, np. w odmianie używanej przez Zielonych Hmongów:

  • ton wysoki równy: raub „skrobać ziemię”
  • ton wysoki opadający rauj „młotek”
  • ton średni opadający raug „być zranionym”
  • ton średni równy rau „sześć”
  • ton średni rosnący rauv „rozpalić ogień”
  • ton niski krótki raum „nerka”
  • ton niski opadający raus „zmoczyć”[5]

Zobacz też

Przypisy

  1. a b Vang 2016 ↓, s. 312.
  2. a b David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Hmong, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
  3. Piotr Sobotka, Funkcjonalna interpretacja tekstów historycznych. Dwa typy prolepsy w języku greckim na przykładzie Medei Eurypidesa (248–249) i Ewangelii wg św. Jana (12, 12–13), „Linguistica Copernicana”, 7 (1), 2012, s. 53, DOI10.12775/lincop.2012.020, ISSN 2391-7768 [dostęp 2025-02-28].
  4. Majewicz 1989 ↓, s. 192.
  5. Bradley 1991 ↓, s. 116.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya