Język vanimo

Vanimo
Obszar

prowincja Sandaun (Papua-Nowa Gwinea)

Liczba mówiących

2670 (2000)[1]

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
  • Języki skou
  • Języki skou-serra-piore
  • Języki skou właściwe
  • Grupa wschodnia
  • Język vanimo
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 vam
IETF vam
Glottolog vani1248
Ethnologue vam
WALS dum
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język vanimo (a. wanimo, manimo), także: dumo[2][3], duso[1][3] – język papuaski używany w prowincji Sandaun w Papui-Nowej Gwinei, w trzech wsiach w dystrykcie Vanimo. Według danych z 2000 roku posługuje się nim blisko 3 tys. osób[1].

Jest językiem tonalnym[4]. Należy do rodziny języków skou. Dzieli się na dwa dialekty: dumo i dusur[3].

W 1973 r. do obszaru tego języka zaliczono miejscowości: Isi, Vanimo, Warimo, Yako[5].

Do jego zapisu stosuje się alfabet łaciński, aczkolwiek w ograniczonym zakresie[1].

Przypisy

  1. ↑ a b c d David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Vanimo, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2022-07-18] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. ↑ Aung Si, Francesca Lahe-Deklin, Coral Gardens of the Dumo People of Papua New Guinea: A Preliminary Account, [w:] Nemer E. Narchi, Lisa Leimar Price (red.), Ethnobiology of Corals and Coral Reefs, Cham: Springer International Publishing, 2015, s. 117–132, DOI: 10.1007/978-3-319-23763-3, ISBN 978-3-319-23763-3, OCLC 933587209 [dostęp 2022-07-18] (ang.).
  3. ↑ a b c Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Vanimo. Glottolog 4.6. [dostęp 2024-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-20)]. (ang.).
  4. ↑ Malcolm D. Ross, Some elements of Vanimo, a New Guinea tone language, [w:] Papers in New Guinea Linguistics No. 20, Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University (Pacific Linguistics A-56), s. 77–109, DOI: 10.15144/PL-A56.77, ISBN 0-85883-215-1, OCLC 731118288 (ang.).
  5. ↑ Donald C. Laycock, Sepik languages – checklist and preliminary classification, Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1973 (Pacific Linguistics B-25), s. 18, DOI: 10.15144/PL-B25, ISBN 0-85883-084-1, OCLC 5027628 [dostęp 2024-08-20] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya