K-Wagen

K Panzerkampfwagen

K Panzerkampfwagen (Przód pojazdu po prawej stronie)
Dane podstawowe
Państwo	Cesarstwo Niemieckie
Typ pojazdu	czołg superciężki
Załoga	27
Historia
Egzemplarze	2 prototypy, tylko jeden kompletny
Dane techniczne
Silnik	2 × V6 Daimler 650 KM (480 kW)
Pancerz	30 mm
Długość	13 m
Szerokość	6 m
Wysokość	3 m
Masa	120 t
Osiągi
Prędkość	7,5 km/h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Uzbrojenie główne: 4 × działo 77 mm Uzbrojenie drugorzędne: 7 × 7,92 mm MG08
Multimedia w Wikimedia Commons

Großkampfwagen lub „ K-Wagen” (skrót od GK-Wagen) – niemiecki czołg superciężki, którego dwa prototypy zostały niemal ukończone przed końcem I wojny światowej.

W czerwcu 1917 roku, jeszcze przed ukończeniem pierwszych czołgów A7V, niemieckie Ministerstwo Wojny zarządziło opracowanie nowego czołgu superciężkiego, przeznaczonego do użycia w celu przełamania linii frontu. Prace projektowe zostały przeprowadzone przez Josepha Vollmera, kapitana rezerwy i inżyniera pracującego dla Verkehrstechnische Prüfungskommission (Komisji Egzaminacyjnej Technologii Transportowych armii), oraz kapitana Wegera.

28 czerwca 1917 r. Ministerstwo Wojny zatwierdziło projekt i zamówiło dziesięć egzemplarzy, z czego pięć miało zostać zbudowanych przez fabrykę łożysk kulkowych Riebe w Berlinie, a pięć przez firmę Wegmann & Co. z Kassel.

Pojazd pierwotnie ważył 165 ton, ale zmniejszono go do bardziej praktycznego 120 ton poprzez zmniejszenie długości. Ogromne rozmiary i masa K-Wagena uniemożliwiały transport w całości, dlatego postanowiono podzielić go na cztery sekcje do transportu kolejowego, a następnie ponownie złożyć za linią frontu, w pobliżu miejsca, w którym miał być używany^[1].

Na prośbę Hindenburga zbudowano dwa prototypy, które jednak nie zostały ukończone do końca wojny z powodu braku surowców i innych wymagań dotyczących uzbrojenia.

Kadłub K-Wagena składał się z sześciu modułów, które można było transportować oddzielnie koleją: centrum dowodzenia, przedziały bojowego, maszynowni, pomieszczenia z przekładnią oraz dwóch sponsonów. Dowódca mógł wydawać rozkazy załodze za pomocą świateł elektrycznych: system kierowania ogniem był porównywalny z systemem niszczyciela, a Niemcy postrzegali pojazd jako prawdziwy „okręt lądowy”. Kierowcy musieliby kierować pojazdem na ślepo, zgodnie z instrukcjami dowódcy.

K-Wagen miał zostać uzbrojony w cztery 77 mm armaty forteczne i siedem karabinów maszynowych MG08, a załoga liczyła 27 osób: dowódcę, dwóch kierowców, sygnalistę, oficera artylerii, 12 artylerzystów, ośmiu karabinierów maszynowych i dwóch mechaników. Na początku projektu rozważano montaż miotaczy ognia, ale później pomysł ten porzucono.

K-Wagen nigdy nie wszedł do służby, przez postanowienia zawieszenia broni Niemcy mieli zakaz posiadania czołgów. Jeden z czołgów, „Ribe”, został ukończony pod koniec wojny, ale nigdy nie opuścił fabryki i został zezłomowany pod czujnym okiem Międzysojuszniczej Komisji Kontroli Wojskowej.

• Latający słoń – brytyjski, niezrealizowany projekt o podobnych rozmiarach
• Mark VIII – inny czołg o podobnych rozmiarach i konstrukcji