Ka-90

Ka-90

Dane podstawowe
Państwo	Rosja
Konstruktor	Kamow
Typ	śmigłowiec wielozadaniowy
Załoga	2
Dane techniczne
Napęd	2 x silnik turboodrzutowy
Wymiary
Średnica wirnika	8 m
Masa
Użyteczna	4000 kg
Startowa	7500 kg
Osiągi
Prędkość maks.	800 km/h
Dane operacyjne
Liczba miejsc
24
Rzuty
Multimedia w Wikimedia Commons

Ka-90 – koncepcja rosyjskiego śmigłowca wielozadaniowego z napędem odrzutowym.

Koncepcyjny model śmigłowca został zaprezentowany w 2008 r. podczas Międzynarodowych Targów Przemysłu Śmigłowcowego HeliRussia jako Ka-100. W prace koncepcyjne zaangażowano biura Mila i Kamowa. Zakładano, że testy certyfikacyjne zostaną rozpoczętę w 2018 r., a w 2021 r. śmigłowiec zostanie przekazany do użytku Siłom Zbrojnym Federacji Rosyjskiej^[1].

Projekt śmigłowca Ka-90 przedstawiany był jako koncepcja o wyjątkowym charakterze, zakładająca zastosowanie rozwiązań niespotykanych dotąd w praktyce lotniczej. Maszyna miała być wyposażona w wirnik nośny o średnicy 8 m, a jej masa całkowita po zatankowaniu miała wynosić około 7,5 t. Zakładano zdolność przewozu do 4000 kg ładunku lub 24 pasażerów w wersji transportowej, przy dwuosobowej załodze. Konstrukcja była pomyślana jako potencjalny następca śmigłowców rodziny Mi-8. W projekcie rozważano dwa warianty układu napędowego: pierwszy zakładał zastosowanie dwóch silników – gazoturbinowego do napędu wirnika oraz turborzutowego do lotu poziomego, natomiast drugi przewidywał użycie jednego dwuprzepływowego silnika turborzutowego, który poprzez przekładnię miał napędzać wirnik nośny^[2].

Start i zawis odbywać się miały przy użyciu sztywnych, skróconych łopat wirnika nośnego, po czym maszyna rozpędzałaby się do prędkości rzędu 400 km/h. Po jej osiągnięciu planowano uruchomienie silnika turborzutowego dwuprzepływowego, umożliwiającego dalsze przyspieszenie do około 700–800 km/h. W tej fazie lotu wirnik miał być automatycznie składany i chowany w specjalnej osłonie na grzbiecie kadłuba, co pozwalałoby na ograniczenie oporu aerodynamicznego i efektywny lot poziomy. Lądowanie przewidywano w trybie odwróconym – po rozłożeniu wirnika i wyłączeniu silnika odrzutowego maszyna przechodziłaby do klasycznego trybu śmigłowcowego. W toku prac koncepcyjnych dyskutowano także kwestię optymalnego układu napędowego, wskazując na problem nieefektywnego „martwego ciężaru” jednego z silników w wariancie dwusilnikowym oraz złożoność techniczną układu odbioru mocy w przypadku zastosowania pojedynczego silnika dwuprzepływowego^[3].

W komentarzach pojawiających się w dyskusji nad projektem wskazywano również na istotne problemy aerodynamiczne i napędowe projektu, w tym brak rozwiązania kwestii generowania siły nośne. Niewielką siłę nośną po złożeniu wirnika oraz brak dostępnego silnika zdolnego zapewnić osiągnięcie zakładanych prędkości uznano za czynniki ograniczające realność realizacji koncepcji^[4].