Kacper Miłaszewski

Kacper Miłaszewski

Lewald

porucznik rezerwy
Data i miejsce urodzenia	5 lutego 1911 Bryniczewo (powiat stołpecki)
Data i miejsce śmierci	21 maja 1969 Wrocław
Przebieg służby
Lata służby	1939–1944
Siły zbrojne	Wojsko Polskie Armia Krajowa
Jednostki	Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” Polski Oddział Partyzancki Obwodu Stołpce
Stanowiska	Dowódca Polskiego Oddziału Partyzanckiego Obwodu Stołpce
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa: kampania wrześniowa powstanie iwienieckie

Kacper/Kasper Miłaszewski pseudonim „Lewald” (ur. 5 lutego 1911 w Bryniczewie w powiecie stołpeckim, zm. 21 maja 1969 we Wrocławiu^[1]) – polski żołnierz, uczestnik kampanii wrześniowej, działacz konspiracji niepodległościowej w ramach ZWZ-AK, jeden z przywódców powstania iwienieckiego^[2]. Kawaler Orderu Virtuti Militari^[3].

Był synem byłego oficera carskiego^[4] Adolfa Miłaszewskiego oraz Heleny z domu Werakso, wnuczki weterana powstania styczniowego^[2]. Jego rodzice byli właścicielami folwarku^[4]. Miał dwie siostry i dwóch braci. W 1932 ukończył gimnazjum w pobliskich Stołpcach (województwo nowogródzkie) i w 1933 odbył czynną służbę wojskową w podchorążówce. W 1937 podjął studia w Szkole Nauk Politycznych przy Instytucie Nauk Wschodnich w Wilnie, których jednak nie ukończył, przerywając je ze względu na śmierć ojca w lutym 1939. Latem tego samego roku został zmobilizowany do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zgierzu i był następnie uczestnikiem polskiej wojny obronnej września 1939 roku^[2] w ramach 180 Pułku Piechoty Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”^[1] w charakterze oficera łączności^[2]. W obliczu kapitulacji na rozkaz przełożonych zniszczył sprzęt i uzbrojenie oddziału, po czym udał się w rodzinnej strony. Trzykrotnie aresztowany przez sowietów, uciekał z niewoli. Do momentu agresji III Rzeszy na ZSRR ukrywał się na terenie Wileńszczyzny^[4].

Po wyznaczeniu przez komendę Okręgu Nowogródzkiego ZWZ/AK – ppor. Aleksandra Warakomskiego ps. „Świr” na stanowisko komendanta Obwodu Stołpce (kryptonim „Słup”), por. rez. Kacper Miłaszewski jako jego bliski współpracownik został desygnowany na dowódcę utworzonego przez Polaków oddziału partyzanckiego. W związku z masakrą mieszkańców wsi Naliboki, dokonaną przez sowieckich partyzantów nocą 7/8 maja 1943, oraz intensyfikacją działań niemieckich władz okupacyjnych w regionie brał udział w organizacji powstania iwienieckiego z 19 czerwca 1943, którego był jednym z przywódców. Po powstaniu rozbudował swój oddział partyzancki do blisko 650 żołnierzy^[2]. W okresie niemieckiej operacji „Hermann” – skierowanej przeciwko polskim i sowieckim partyzantom z Puszczy Nalibockiej w okresie między lipcem i sierpniem 1943 – Miłaszewski podzielił swój oddział na mniejsze grupy, które podjęły desperacką próbę przedarcia się przez niemiecki kordon. Po operacji „Hermann” brał udział w rekonstrukcji oddziału, którego nowym dowódcą został mjr. Wacław Pełka ps. „Wacław”. Był oficerem łącznikowym między polskim oddziałem, a jednostkami sowieckimi. W grudniu 1943 został wraz z „Wacławem” aresztowany przez sowietów w drodze do sztabu sowieckiego na umówioną odprawę. Więziony był w moskiewskim więzieniu na Łubiance oraz sowieckich łagrach. Do Polski powrócił w 1948^[4]. Pochowany na cmentarzu św. Rodziny we Wrocławiu^[5].