Kaniwola

Kaniwola
wieś
Ilustracja
Dwór w Kaniwoli
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Powiat

łęczyński

Gmina

Ludwin

Liczba ludności (2021)

588[2][3]

Strefa numeracyjna

81

Kod pocztowy

21-075[4]

Tablice rejestracyjne

LLE

SIMC

0384880[5]

Położenie na mapie gminy Ludwin
Mapa konturowa gminy Ludwin, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kaniwola”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kaniwola”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kaniwola”
Położenie na mapie powiatu łęczyńskiego
Mapa konturowa powiatu łęczyńskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Kaniwola”
Ziemia51°21′57″N 23°01′46″E/51,365833 23,029444[1]

Kaniwolawieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie łęczyńskim, w gminie Ludwin[5][6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.

Wieś stanowi sołectwo gminy Ludwin[7]. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 557 mieszkańców[8].

Etymologia

Nazwa pochodzi od nazwy osobowej Kania i apelatywu Wola. W zapisach jak przedstawia Kazimierz Rymut wahanie między formą zestawienia, złożenia i zrostu członów nazwy[9].

„Kaniska Wolia” w takim brzemieniu wymienia się wieś w roku 1563, „Wolia Kanska” w roku 1578. „Kania Wola” w latach 1738–1739 także Kania Wola w 1787 Spis diecezjalny, „Kania Wola” w spisie 1827, Kaniowola 1870 Kaniwola, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 805.. Nazwa w formie obecnie brzmiącej Kaniwola od 1933 roku.

Historia

Kamień upamiętniający bitwę powstania styczniowego

Miejscowość powstała w II połowie XVI wieku jako folwark należący do dóbr łęczyńskich i stanowiła własność rodów szlacheckich, m.in. Tęczyńskich herbu Topór, Branickich herbu Korczak i Sapiehów herbu Lis. Strażnik litewski Stanisław Potocki sprzedał w 1725 roku Kaniwolę hetmanowi polnemu koronnemu i wojewodzie podlaskiemu Stanisławowi Mateuszowi Rzewuskiemu[10]. Zabudowa folwarczna uległa zniszczeniu w pożarze w 1863 roku.

23 lipca 1863 roku zgrupowanie dowodzone przez płk. Michała Heydenreicha „Kruka” starło się tu z wojskami rosyjskimi (bitwa pod Kaniwolą).

Od 1868 roku Kaniwola stała się niezależna od dóbr łęczyńskich, część majątku rozparcelowano na mocy ukazu carskiego o uwłaszczeniu, pozostałą część nabył Józef Szczepański.

Zabójstwa Ukraińców

Położona na zachodniej granicy ukraińskich ziem etnicznych (Chełmszczyzny), Kaniwola była miejscem zamieszkania wielu Ukraińców, którzy stali się obiektem terroru ze strony polskich organizacji nacjonalistycznych współpracujących z niemiecką administracją okupacyjną. Latem 1942 roku w kolonii zamordowano wszystkich ukraińskich działaczy, w tym: Marię Borys, Ninę Borys, Teodora Borysa, Wołodymyra Maksymiuka, Mykołę Niedziałko, Maksyma Płotnikowa, Antona Ruciaka, Wołodymyra Ruciaka, Matwija Saczuka, Hnata Jartycha, Ołeksandra Jartycha. [11]

Zabytki

Zespół dworski, nr rej.: A/987 z 10.11.1989 składający się z budynku dworu, spichrza i obory, oraz parku[12]. Zabytkowy dwór z 1924 jest obecnie w rękach prywatnych.

Przypisy

  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 50101.
  2. Wieś Kaniwola w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2023-03-30], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  3. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2023-03-30].
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 419 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  5. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2016-12-08].
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP)).
  7. Jednostki pomocnicze gminy Ludwin. Urząd Gminy Ludwin. [dostęp 2016-08-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-11)].
  8. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  9. Rymut ↓.
  10. Janusz Łosowski, Sprzedaż Łęcznej i okolicznych wsi przez strażnika litewskiego Stanisława Potockiego hetmanowi polnemu koronnemu Stanisławowi Mateuszowi Rzewuskiemu w roku 1725, w: Studia Łęczyńskie tom 2-3, Łęczna 2010-2011, s. 56.
  11. Library and Archives Canada (LAC), 27 R.6531-08-E (MG-31. D 203, Volume 24, File 5)
  12. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubelskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 76.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya