Karl Geiger

Karl Geiger
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

11 lutego 1993
Oberstdorf

Klub

SC 1906 Oberstdorf

Wzrost

185 cm[1]

Debiut w PŚ

24 listopada 2012 w Lillehammer (21. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

24 listopada 2012 w Lillehammer (21. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

21 lutego 2016 w Lahti (2. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

15 grudnia 2018 w Engelbergu

Rekord życiowy

243,5 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)[2][1]

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
srebro Pjongczang 2018 duża druż.
brąz Pekin 2022 duża
brąz Pekin 2022 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Seefeld 2019 duża druż.
złoto Seefeld 2019 druż. miesz.
złoto Oberstdorf 2021 druż. miesz.
złoto Oberstdorf 2021 duża druż.
złoto Planica 2023 druż. miesz.
srebro Seefeld 2019 duża
srebro Oberstdorf 2021 normalna
brąz Oberstdorf 2021 duża
brąz Planica 2023 normalna
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Planica 2020 indywidualnie
srebro Planica 2020 drużynowo
srebro Vikersund 2022 drużynowo
brąz Tauplitz 2024 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
brąz Liberec 2013 drużynowo
Inne nagrody
Puchar Świata
2. miejsce
2019/2020
2. miejsce
2021/2022
Puchar Świata w lotach
Mała kryształowa kula
2020/2021
Turniej Czterech Skoczni
srebro 2. miejsce
2020/2021
brąz 3. miejsce
2019/2020
Raw Air
srebro 2. miejsce
2022
Letnie Grand Prix
srebro 2. miejsce
2018
Puchar Kontynentalny
brąz 3. miejsce
2015/2016
Inne
złoto Skok Roku
2022
Multimedia w Wikimedia Commons
Wiadomości w Wikinews

Karl Geiger (ur. 11 lutego 1993 w Oberstdorfie[1]) – niemiecki skoczek narciarski, reprezentant klubu SC 1906 Oberstdorf. Indywidualny brązowy medalista olimpijski z 2022 na skoczni dużej, drużynowy srebrny medalista z 2018 i brązowy z 2022. Indywidualny srebrny medalista mistrzostw świata na skoczni dużej z 2019 oraz na normalnej z 2021, brązowy medalista na skoczni dużej z 2021 i normalnej z 2023, dwukrotny złoty medalista w drużynie męskiej z 2019 i 2021 oraz trzykrotny w drużynie mieszanej z 2019, 2021 i 2023. Indywidualny mistrz świata w lotach narciarskich (2020), drużynowy srebrny (2020 i 2022) oraz brązowy (2024) medalista mistrzostw świata w lotach. Drugi zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w sezonach 2019/2020 i 2021/2022, zwycięzca Pucharu Świata w lotach 2020/2021. Drugi zawodnik Letniego Grand Prix 2018, trzeci w Pucharze Kontynentalnym 2015/2016. Brązowy medalista drużynowy Mistrzostw Świata Juniorów 2013. Medalista mistrzostw kraju.

Przebieg kariery

Do 2012

W 2005 zajął trzecie miejsce w roczniku 1993 na nieoficjalnych mistrzostwach świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen. Na podium obok Geigera stanęli Tomasz Byrt i Rok Justin[3].

W zawodach FIS Cup zadebiutował 23 stycznia 2010 w Lauschy, zajmując 33. miejsce. Dzień później zdobył pierwsze punkty po zajęciu 29. pozycji[4]. 10 marca 2012 w Kuopio zadebiutował w Pucharze Kontynentalnym. Zajął 32. lokatę, a następnego dnia zdobył pierwsze punkty cyklu, zajmując 14. miejsce[5].

Sezon 2012/2013

W letniej części sezonu osiągnął dobre wyniki w Letnim Pucharze Kontynentalnym, dwukrotnie stając na podium[6]. W klasyfikacji generalnej znalazł się na 5. pozycji[7]. Zdobył również punkty Letniego Grand Prix, zajmując 14. miejsce w Klingenthal[6].

Został powołany przez trenera Wernera Schustera na inaugurujące Puchar Świata zawody w Lillehammer[8]. W pierwszym konkursie sezonu zajął 21. miejsce[9]. 9 grudnia 2012 na próbie przedolimpijskiej w Krasnej Polanie ukończył zawody na 6. pozycji. Wystąpił na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2013 w Libercu. Indywidualnie był siódmy[6], a w zawodach drużynowych zdobył brązowy medal[10]. Poza szóstym miejscem z zawodów w Rosji, najwyższym miejscem, jakie zajął Geiger w Pucharze Świata w sezonie 2012/2013 było 20. z lutego 2013 z mamuciej skoczni w Oberstdorfie[6].

Lata 2013–2015

W sezonie 2013/2014 w zawodach Pucharu Świata Geiger kilkukrotnie zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. Indywidualnie najwyżej sklasyfikowany został na 12. miejscu, w Sapporo. Pięciokrotnie stawał na podium w Pucharze Kontynentalnym[11]. W sezonie 2014/2015 występował głównie w Pucharze Kontynentalnym, w zimowej edycji raz stając na podium. Punkty PŚ zdobył tylko raz, w Sapporo[12].

Sezon 2015/2016

Przez większość sezonu 2015/2016 Geiger startował w Pucharze Kontynentalnym, w grudniu i styczniu pięciokrotnie stając na podium. W lutym 2016 zaczął być regularnie powoływany na zawody Pucharu Świata, początkowo zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. 21 lutego po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów z cyklu Pucharu Świata dzięki zajęciu 2. miejsca w konkursie w Lahti, który rozgrywany był na nietypowej w tym cyklu skoczni normalnej. Po tym występie powrócił do wyników na poziomie drugiej i trzeciej dziesiątki. W dniach 12-13 marca wystąpił w ostatnich zawodach Pucharu Kontynentalnego 2015/2016, dwukrotnie zajmując miejsce na podium[13]. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2015/2016 sklasyfikowany został na 30. miejscu ze 174 punktami[14], zaś w klasyfikacji PK znalazł się na trzeciej pozycji[15].

Sezon 2016/2017

Uzyskał dobre rezultaty w Letnim Grand Prix 2016. 10 września w Czajkowskim zajął 3. miejsce, kilka innych konkursów również kończył w pierwszej dziesiątce. Puchar Świata w skokach narciarskich 2016/2017 Geiger rozpoczął od 6. miejsca w Ruce, które okazało się być dla niego najlepszym w sezonie. Wystąpił w nim we wszystkich konkursach Pucharu Świata, regularnie zdobywając punkty. Łącznie pięciokrotnie zajmował pozycje w najlepszej dziesiątce w konkursach indywidualnych[16]. Cały sezon ukończył na 18. miejscu z 369 punktami[14].

Sezon 2017/2018

Zajął 3. miejsce w otwierającym Letnie Grand Prix 2017 konkursie w Wiśle[17].

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata sześciokrotnie zajął miejsca w najlepszej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany został na 6. miejscu w grudniu 2017 w Niżnym Tagile. W pozostałych występach najczęściej kończył zawody w drugiej dziesiątce[17]. W klasyfikacji generalnej cyklu na koniec sezonu znalazł się na 14. miejscu z 427 punktami[14]. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie zajął 10. miejsce na skoczni normalnej i 7 na skoczni dużej, zaś w konkursie drużynowym, startując wraz z Stephanem Leyhe, Richardem Freitagiem i Andreasem Wellingerem, zdobył srebrny medal[17].

Sezon 2018/2019

W ramach Letniego Grand Prix 2018 czterokrotnie stawał na podium: zajął 2. miejsce w konkursie w Hinterzarten, dwukrotnie zwyciężył w Râșnovie, a w Hinzenbach zajął 3. lokatę. Miejsca w pierwszej dziesiątce zajmował również w dwóch pozostałych występach[18]. Cały cykl ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej[19].

W otwierających sezon 2018/2019 Pucharu Świata konkursach zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. 15 grudnia 2018 w Engelbergu odniósł pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w zawodach cyklu[18]. W styczniu 2019 osiągał nieco słabsze wyniki, najwyżej sklasyfikowany został w Bischofshofen, na 10. miejscu. 16 lutego w Willingen po raz drugi zwyciężył w konkursie Pucharu Świata. Dzień później był 6.[18], a całe Willingen Five 2019 ukończył na 3. pozycji[20].

Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019 zdobył srebrny medal w zawodach indywidualnych na skoczni dużej, a także dwa złote medale w konkursach drużynowych: w zespole męskim z Richardem Freitagiem, Stephanem Leyhe i Markusem Eisenbichlerem, a także w zespole mieszanym z Kathariną Althaus, Juliane Seyfarth i Eisenbichlerem. W konkursie indywidualnym na skoczni normalnej zajął 18. miejsce. W marcowych zawodach Pucharu Świata jeszcze trzykrotnie zajmował lokaty w najlepszej dziesiątce[18]. Cały cykl zakończył na 10. miejscu w klasyfikacji generalnej z 765 punktami[14].

Sezon 2019/2020

Zwyciężył w konkursie Letniego Grand Prix 2019 rozgrywanym w lipcu w Hinterzarten. Miejsca w pierwszej dziesiątce zajął jeszcze w trzech innych konkursach cyklu[21].

Od początku sezonu 2019/2020 Pucharu Świata regularnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2019 stawał na podium zawodów indywidualnych w pierwszym konkursie w Niżnym Tagile, gdzie był drugi, a także w pierwszych zawodach w Engelbergu, gdzie zajął 3. miejsce. W ramach 68. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. pozycję w zawodach w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen i Bischofshofen, a w zawodach w Innsbrucku znalazł się na 8. lokacie[21]. Cały cykl zakończył na 3. miejscu[14]. 11 i 12 stycznia 2020 dwukrotnie zwyciężył w rozgrywanych na skoczni normalnej zawodach w Predazzo[21]. Po pierwszym z tych zwycięstw objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[22].

W kolejnych tygodniach Geiger zajmował w Pucharze Świata głównie miejsca w pierwszej dziesiątce, ale poza najlepszą trójką[21]. Po zajęciu 11. pozycji w Sapporo 1 lutego 2020 stracił pozycję lidera cyklu na rzecz Stefana Krafta[23]. Na przełomie lutego i marca powrócił na podium, zajmując kolejno 1. i 2. miejsce na skoczni normalnej w Râșnovie oraz 2. i 1. miejsce w Lahti. W kończących sezon zawodach w Lillehammer w ramach Raw Air 2020 dwukrotnie zajął najgorszą w sezonie, 19. pozycję[21]. Puchar Świata 2019/2020 zakończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej z 1519 punktami, o 140 punktów za Kraftem[14].

Sezon 2020/2021

Puchar Świata 2020/2021 rozpoczął od 2. miejsca w Wiśle 22 listopada 2020. W kolejnym tygodniu w Ruce zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Zdobył na nich złoty medal w konkursie indywidualnym, jak również srebro w zawodach drużynowych, w których wystąpił wraz z Constantinem Schmidem, Piusem Paschke i Markusem Eisenbichlerem. 69. Turniej Czterech Skoczni rozpoczął od zwycięstwa w Oberstdorfie. Następnie zajął 5. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, 16. w Innsbrucku oraz 3. w Bischofshofen[24]. W klasyfikacji generalnej turnieju znalazł się na 2. pozycji, przegrywając jedynie z Kamilem Stochem[14].

W dalszej części sezonu, w zawodach Pucharu Świata rozgrywanych w styczniu i lutym najczęściej zajmował lokaty w trzeciej dziesiątce. Dwukrotnie w tym okresie stawał na podium indywidualnie: 24 stycznia 2021 w Lahti i 19 lutego w Râșnovie zajmował 3. pozycję. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 indywidualnie zdobył srebrny medal na skoczni normalnej oraz brązowy na skoczni dużej, zaś w konkursach drużynowych, zarówno w zespole mieszanym (wraz z Kathariną Althaus, Eisenbichlerem i Anną Rupprecht) oraz w męskim (wraz z Paschke, Severinem Freundem i Eisenbichlerem) wywalczył złoty medal. W kończących sezon zawodach Pucharu Świata w Planicy zajął 3. miejsce w pierwszym konkursie indywidualnym, a w drugim i trzecim zwyciężył[24]. Wygrał dzięki temu klasyfikację turnieju Planica 7 oraz Pucharu Świata w lotach narciarskich 2020/2021[25]. Sezon 2020/2021 Pucharu Świata zakończył na 6. miejscu w klasyfikacji generalnej z 826 punktami[14].

Sezon 2021/2022

W Letnim Grand Prix 2021 wystąpił w czterech konkursach. Najwyżej sklasyfikowany był 25 września w Hinzenbach, na 3. miejscu[26].

Sezon 2021/2022 Pucharu Świata rozpoczął od zwycięstwa w Niżnym Tagile. Dzień później na tej samej skoczni zajął 2. miejsce. W listopadzie 2021 stanął jeszcze na podium w drugim konkursie w Ruce, gdzie był 2., a w grudniu zajął 1. i 2. pozycję w zawodach w Engelbergu. Utrzymywał w tym okresie prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[26]. W trakcie 70. Turnieju Czterech Skoczni, po zawodach w Garmisch-Partenkirchen, stracił je na rzecz Ryōyū Kobayashiego[27]. W zawodach turnieju zajął kolejno 5., 7. 4. i 3. miejsce[26] i ukończył go na 4. pozycji w klasyfikacji generalnej[14].

W kolejnych tygodniach był 2. w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem i dwukrotnie zwyciężył w Titisee-Neustadt[26]. Po pierwszym zwycięstwie, 22 stycznia 2022, odzyskał prowadzenie w klasyfikacji generalnej cyklu[28]. Tydzień później, po pierwszym konkursie w Willingen, w którym zajął 19. miejsce, utracił je na rzecz Kobayashiego[29], ale po drugim konkursie, który ukończył na 2. pozycji, ponownie został liderem PŚ[30]. Wystartował następnie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022. Zdobył na nich dwa brązowe medale: indywidualnie na skoczni dużej oraz w drużynie męskiej, w której wystąpił wraz z Constantinem Schmidem, Stephanem Leyhe i Markusem Eisenbichlerem. Indywidualnie na skoczni normalnej był 15., a w drużynie mieszanej zajął 9. lokatę[26].

W lutowych zawodach Pucharu Świata w Lahti dwukrotnie zajął 5. pozycję[26] i ponownie utracił prowadzenie w klasyfikacji generalnej cyklu na rzecz Kobayashiego[31]. W ramach Raw Air 2022 zajął 3. miejsce w Lillehammer oraz 7. i 5. w Oslo[26]. W klasyfikacji generalnej turniej ukończył na 2. pozycji[14]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022, gdzie indywidualnie zajął 8. miejsce, a w drużynie, wraz z Severinem Freundem, Andreasem Wellingerem i Eisenbichlerem, zdobył srebrny medal. W kończących sezon Pucharu Świata zawodach na skoczniach mamucich najwyżej klasyfikowany był na 9. pozycji[26]. Ostatecznie ukończył cykl na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej z 1515 punktami, o 106 za Kobayashim[14].

Sezon 2022/2023

W czterech występach indywidualnych w Letnim Grand Prix 2022 raz stanął na podium, lipcowe zawody w Wiśle kończąc na 3. pozycji[32].

W pierwszej połowie sezonu 2022/2023 Pucharu Świata wyniki Geigera cechowała duża nieregularność. Nie zdobył punktów w dwóch z czterech zawodów cyklu zorganizowanych w listopadzie, a w kolejnych, rozgrywanych 9 grudnia 2022 w Titisee-Neustadt, stanął na podium dzięki zajęciu 3. miejsca. W grudniu najczęściej zajmował lokaty w pierwszej dziesiątce cyklu, ale w styczniu 2023 nie udało mu się to ani razu[32]. Przed zawodami w Bad Mitterndorf został wycofany ze startów w celu treningu[33].

Po powrocie do występów w Pucharze Świata w lutym 2023 ponownie regularnie plasował się w najlepszej dziesiątce. Zawody w Râșnovie 18 lutego ukończył na 3. pozycji. Wystartował następnie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023. Zdobył na nich brązowy medal indywidualnie na skoczni normalnej, a także złoty w drużynie mieszanej, w której wystąpił wraz z Seliną Freitag, Kathariną Althaus i Andreasem Wellingerem. Indywidualnie na skoczni dużej był 8., a w drużynie męskiej zajął 5. miejsce. W marcowych zawodach Pucharu Świata dwukrotnie stawał na podium, zajmując 3. lokaty w Oslo w konkursie rozgrywanym w ramach Raw Air 2023 oraz w Lahti[32]. Sezon 2022/2023 cyklu ukończył na 11. pozycji w klasyfikacji generalnej z 736 punktami[14].

Sezon 2023/2024

Na początku sezonu 2023/2024 Pucharu Świata regularnie zajmował pozycje w pierwszej dziesiątce. Dwukrotnie stanął na podium – 9 i 10 grudnia 2023 odniósł zwycięstwo w obu konkursach w Klingenthal. W kolejnych tygodniach osiągał stopniowo coraz gorsze wyniki. W styczniowych zawodach Pucharu Świata najwyżej klasyfikowany był na 10. miejscu w Wiśle. Wystąpił następnie na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2024, na których zajął 19. lokatę indywidualnie, a w drużynie zdobył wraz z Piusem Paschke, Stephanem Leyhe i Andreasem Wellingerem brązowy medal[34].

W lutym 2023 punkty Pucharu Świata zdobył w 4 z 8 występów, a w marcu – w 4 z 9. Najwyżej w tym okresie sklasyfikowany był na 12. pozycji[34]. Sezon Pucharu Świata ukończył ostatecznie na 17. miejscu z 623 punktami[14].

Sezon 2024/2025

W Letnim Grand Prix 2024 najwyżej sklasyfikowany był na 4. miejscu, 29 września w Hinzenbach. W Pucharze Świata 2024/2025 zajmował głównie lokaty w pierwszej i drugiej dziesiątce. Dwukrotnie stawał na podium: 1 grudnia 2024 zajął 3. miejsce w jednoseryjnych zawodach w Ruce, a 13 marca powtórzył ten wynik w konkursie w Oslo otwierającym Raw Air 2025[35]. Sezon ukończył na 13. pozycji w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata z 638 punktami[14]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025 w Trondheim, gdzie indywidualnie był 4. na skoczni normalnej oraz 21. na dużej, a w drużynie męskiej zajął 4. miejsce[35].

Sezon 2025/2026

W pierwszej połowie sezonu 2025/2026 Pucharu Świata miał trudności ze zdobywaniem punktów. W najlepszej trzydziestce cyklu w tym okresie znalazł się dwukrotnie, w obu przypadkach zajmując lokaty w trzeciej dziesiątce. Począwszy od zawodów w Sapporo 17–18 stycznia 2026, które ukończył na 27. i 14. miejscu, powrócił do regularnego zdobywania punktów. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2026 w Obersdorfie, gdzie zajął 17. pozycję indywidualnie oraz 4. w drużynie. 31 stycznia 2026 zajął jedyne w sezonie miejsce na podium indywidualnego konkursu Pucharu Świata, zawody w Willingen kończąc na 3. lokacie[36].

Nie znalazł się w składzie reprezentacji Niemiec na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2026, ponieważ nie wypełnił wewnętrznych kryteriów Niemieckiego Komitetu Olimpijskiego[37]. Po ich zakończeniu kontynuował starty w Pucharze Świata, najwyżej sklasyfikowanym będąc w kończących cykl zawodach w Planicy 29 marca 2026, w których zajął 8. miejsce[36]. W klasyfikacji generalnej cykl ukończył na 28. pozycji z 256 punktami[14].

Mistrzostwa Niemiec

Zajmował miejsca na podium mistrzostw Niemiec. Indywidualnie zdobył złoty medal w 2019[38] i 2021[39], srebrny w 2013[40], 2017[41] i 2024[42] oraz brązowy w 2014[43], 2020[44] i 2022[45]. W zawodach drużynowych, reprezentując Bawarię, zdobywał złoty medal w 2012[46], 2013[47], 2014[48], 2016[49], 2018[50], 2019[51], 2020[44], 2021[52], 2022[53], 2023[54], 2024[55] i 2025[56] oraz srebrny w 2015[57].

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2018 Korea Południowa Pjongczang – 10. miejsce (K-98), 7. miejsce (K-125)
2022 Chiny Pekin/Zhangjiakou – 15. miejsce (K-95), brązowy medal (K-125)

Drużynowo

2018 Korea Południowa Pjongczang – srebrny medal[a]
2022 Chiny Pekin/Zhangjiakou – 9. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[b], brązowy medal[c]

Starty K. Geigera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10. 10 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 103,5 m 105,0 m 236,7 pkt 22,6 pkt Andreas Wellinger
7. 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 132,0 m 137,5 m 267,6 pkt 18,1 pkt Kamil Stoch
2. 19 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[a] 136,0 m 134,0 m 1075,7 pkt (271,1 pkt) 22,8 pkt Norwegia
15. 6 lutego 2022 Chiny Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 99,0 m 252,8 pkt 22,2 pkt Ryōyū Kobayashi
9. 7 lutego 2022 Chiny Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 druż. miesz[b]. 101,5 m – 350,9 pkt (127,8 pkt) 650,6 pkt Słowenia
3. 12 lutego 2022 Chiny Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 indywid. 138,0 m 138,0 m 281,3 pkt 14,8 pkt Marius Lindvik
3. 14 lutego 2022 Chiny Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 druż.[c] 121,0 m 128,0 m 922,9 pkt (224,7 pkt) 19,8 pkt Austria

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2019 Austria Seefeld/Innsbruck – srebrny medal (K-120), 18. miejsce (K-99)
2021 Niemcy Oberstdorf – srebrny medal (K-95), brązowy medal (K-120)
2023 Słowenia Planica – brązowy medal (K-95), 8. miejsce (K-125)
2025 Norwegia Trondheim – 4. miejsce (K-94), 21. miejsce (K-124)

Drużynowo

2019 Austria Seefeld/Innsbruck – złoty medal (K-120)[d], złoty medal (drużyna mieszana/K-99)[e]
2021 Niemcy Oberstdorf – złoty medal (K-120)[f], złoty medal (drużyna mieszana/K-95)[g]
2023 Słowenia Planica – złoty medal (drużyna mieszana/K-95)[h], 5. miejsce (K-125)[i]
2025 Norwegia Trondheim – 4. miejsce (K-124)[j]

Starty K. Geigera na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2.srebro 23 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 131,0 m 130,5 m 267,3 pkt 12,1 pkt Markus Eisenbichler
1.złoto 24 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[d] 129,0 m 130,0 m 987,5 pkt (259,8 pkt) –
18. 1 marca 2019 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 100,0 m 92,5 m 199,0 pkt 19,3 pkt Dawid Kubacki
1.złoto 2 marca 2019 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż. miesz[e]. 103,5 m 107,0 m 1012,2 pkt (264,0 pkt) –
2.srebro 27 lutego 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 103,5 m 102,0 m 265,2 pkt 3,6 pkt Piotr Żyła
1.złoto 28 lutego 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. miesz[g]. 99,5 m 99,5 m 1000,8 pkt (258,5 pkt) –
3.brąz 5 marca 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 132,0 m 132,0 m 267,4 pkt 9,1 pkt Stefan Kraft
1.złoto 6 marca 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[f] 133,5 m 136,0 m 1046,6 pkt (277,3 pkt) –
3.brąz 25 lutego 2023 Słowenia Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 indywid. 100,0 m 101,5 m 257,7 pkt 4,1 pkt Piotr Żyła
1.złoto 26 lutego 2023 Słowenia Planica Srednja skakalnica K-95 HS-102 druż. miesz[h]. 92,5 m 98,0 m 1017,2 pkt (250,2 pkt) –
8. 3 marca 2023 Słowenia Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 indywid. 137,5 m 133,5 m 268,9 pkt 18,6 pkt Timi Zajc
5. 4 marca 2023 Słowenia Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 druż.[i] 136,0 m 135,5 m 1127,7 pkt (279,7 pkt) 301,3 pkt Słowenia
4. 2 marca 2025 Norwegia Trondheim Granåsen K-94 HS-102 indywid. 105,5 m 102,0 m 252,6 pkt 12,9 pkt Marius Lindvik
4. 6 marca 2025 Norwegia Trondheim Granåsen K-124 HS-138 druż.[j] 127,0 m 119,0 m 1005,8 pkt (230,8 pkt) 75,0 pkt Słowenia
21. 8 marca 2025 Norwegia Trondheim Granåsen K-124 HS-138 indywid. 122,5 m 123,5 m 233,5 pkt 68,3 pkt Domen Prevc

Mistrzostwa świata w lotach

Indywidualnie

2020 Słowenia Planica – złoty medal
2022 Norwegia Vikersund – 8. miejsce
2024 Austria Tauplitz – 19. miejsce
2026 Niemcy Oberstdorf – 17. miejsce

Drużynowo

2020 Słowenia Planica – srebrny medal[k]
2022 Norwegia Vikersund – srebrny medal[l]
2024 Austria Tauplitz – brązowy medal[m]
2026 Niemcy Oberstdorf – 4. miejsce[n]

Starty K. Geigera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
1.złoto 11–12 grudnia 2020 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 241,0 m 223,5 m 240,5 m 231,5 m 877,2 pkt –
2.srebro 13 grudnia 2020 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 druż.[k] 238,0 m 224,5 m 1708,5 pkt (456,7 pkt) 19,2 pkt Norwegia
8. 11–12 marca 2022 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 209,0 m 199,0 m 234,5 m 220,5 m 769,2 pkt 85,0 pkt Marius Lindvik
2.srebro 13 marca 2022 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż.[l] 222,0 m 238,0 m 1583,5 pkt (433,5 pkt) 128,0 pkt Słowenia
19. 26–27 stycznia 2024 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-235 indywid. 213,0 m 180,0 m 211,5 m –[o] 555,6 pkt 91,8 pkt Stefan Kraft
3.brąz 28 stycznia 2024 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-235 druż.[m] 224,5 m 207,0 m 1549,9 pkt (402,6 pkt) 66,5 pkt Słowenia
17. 23–24 stycznia 2026 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 217,5 m 197,0 m 202,0 m 187,5 m 752,4 pkt 153,0 pkt Domen Prevc
4. 25 stycznia 2026 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż.[n] 217,5 m 200,0 m 1406,8 pkt (365,3 pkt) 162,8 pkt Japonia

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2013 Czechy Liberec – 7. miejsce

Drużynowo

2013 Czechy Liberec – brązowy medal[p]

Starty K. Geigera na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
7. 24 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 96,5 m 94,5 m 246,5 pkt 37,0 pkt Jaka Hvala
3.brąz 26 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 druż.[p] 96,5 m 101,0 m 1038,5 pkt (262,5 pkt) 48,0 pkt Słowenia

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[14]
2012/2013 41.
2013/2014 42.
2014/2015 75.
2015/2016 30.
2016/2017 18.
2017/2018 14.
2018/2019 10.
2019/2020 2.
2020/2021 6.
2021/2022 2.
2022/2023 11.
2023/2024 17.
2024/2025 13.
2025/2026 28.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 15 grudnia 2018 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 141,0 m 302,0 pkt [58]
2. 16 lutego 2019 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,0 m 150,5 m 311,1 pkt * WF 2019
3. 11 stycznia 2020 Włochy Predazzo Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben K-95 HS-104 104,5 m 103,5 m 294,6 pkt –
4. 12 stycznia 2020 Włochy Predazzo Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben K-95 HS-104 107,0 m 103,5 m 285,2 pkt –
5. 21 lutego 2020 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 100,0 m 100,0 m 270,3 pkt –
6. 1 marca 2020 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,5 m 130,0 m 266,4 pkt –
7. 29 grudnia 2020 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 127,0 m 136,5 m 291,1 pkt * TCS 2020/2021
8. 26 marca 2021 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 232,0 m – 237,3 pkt –
9. 28 marca 2021 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 231,0 m 232,5 m 459,3 pkt –
10. 20 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 134,5 m 133,0 m 252,4 pkt –
11. 18 grudnia 2021 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,0 m 140,0 m 287,4 pkt –
12. 22 stycznia 2022 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 132,0 m 141,0 m 288,3 pkt –
13. 23 stycznia 2022 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 131,0 m 143,0 m 282,7 pkt –
14. 9 grudnia 2023 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 144,0 m 146,0 m 274,7 pkt –
15. 10 grudnia 2023 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 141,0 m 141,5 m 297,9 pkt –

Miejsca na podium

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2012/2013 – – – –
2013/2014 – – – –
2014/2015 – – – –
2015/2016 – 1 – 1
2016/2017 – – – –
2017/2018 – – – –
2018/2019 2 – – 2
2019/2020 4 6 1 11
2020/2021 3 1 4 8
2021/2022 4 5 2 11
2022/2023 – – 4 4
2023/2024 2 – – 2
2024/2025 – – 2 2
2025/2026 – – 1 1
Suma 15 13 14 42

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 21 lutego 2016 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 96,0 m 99,5 m 232,2 pkt 2. 9,2 pkt Michael Hayböck
2. 15 grudnia 2018 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 141,0 m 302,0 pkt 1. –
3. 16 lutego 2019 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,0 m 150,5 m 311,1 pkt 1. –
4. 7 grudnia 2019 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 130,0 m 130,0 m 250,1 pkt 2. 1,5 pkt Yukiya Satō
5. 21 grudnia 2019 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,5 m 135,0 m 277,6 pkt 3. 11,1 pkt Kamil Stoch
6. 29 grudnia 2019 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,0 m 134,0 m 295,9 pkt 2. 9,2 pkt Ryōyū Kobayashi
7. 1 stycznia 2020 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 132,0 m 141,5 m 285,0 pkt 2. 4,8 pkt Marius Lindvik
8. 6 stycznia 2020 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 140,0 m 136,0 m 291,0 pkt 2. 9,9 pkt Dawid Kubacki
9. 11 stycznia 2020 Włochy Predazzo Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben K-95 HS-104 104,5 m 103,5 m 294,6 pkt 1. –
10. 12 stycznia 2020 Włochy Predazzo Stadio del Salto Giuseppe Dal Ben K-95 HS-104 107,0 m 103,5 m 285,2 pkt 1. –
11. 21 lutego 2020 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 100,0 m 100,0 m 270,3 pkt 1. –
12. 22 lutego 2020 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 99,5 m 96,0 m 266,7 pkt 2. 3,6 pkt Stefan Kraft
13. 28 lutego 2020 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,5 m 130,5 m 279,1 pkt 2. 5,0 pkt Stefan Kraft
14. 1 marca 2020 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,5 m 130,0 m 266,4 pkt 1. –
15. 22 listopada 2020 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,5 m 128,0 m 258,6 pkt 2. 9,0 pkt Markus Eisenbichler
16. 29 grudnia 2020 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 127,0 m 136,5 m 291,1 pkt 1. –
17. 6 stycznia 2021 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 138,0 m 133,5 m 277,3 pkt 3. 23,4 pkt Kamil Stoch
18. 24 stycznia 2021 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 130,5 m 126,0 m 264,0 pkt 3. 1,9 pkt Robert Johansson
19. 19 lutego 2021 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 94,5 m 96,5 m 255,7 pkt 3. 2,2 pkt Ryōyū Kobayashi
20. 25 marca 2021 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 224,5 m 238,0 m 431,3 pkt 3. 21,2 pkt Ryōyū Kobayashi
21. 26 marca 2021 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 232,0 m – 237,3 pkt 1. –
22. 28 marca 2021 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 231,0 m 232,5 m 459,3 pkt 1. –
23. 20 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 134,5 m 133,0 m 252,4 pkt 1. –
24. 21 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 126,0 m 122,5 m 226,5 pkt 2. 8,8 pkt Halvor Egner Granerud
25. 28 listopada 2021 Finlandia Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 138,0 m 142,5 m 310,3 pkt 2. 1,6 pkt Anže Lanišek[59]
26. 18 grudnia 2021 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,0 m 140,0 m 287,4 pkt 1. –
27. 19 grudnia 2021 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 131,5 m 293,8 pkt 2. 12,2 pkt Ryōyū Kobayashi
28. 6 stycznia 2022 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 140,5 m 132,0 m 281,9 pkt 3. 4,9 pkt Daniel Huber
29. 16 stycznia 2022 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 134,5 m 135,5 m 284,6 pkt 2. 10,0 pkt Marius Lindvik
30. 22 stycznia 2022 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 132,0 m 141,0 m 288,3 pkt 1. –
31. 23 stycznia 2022 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 131,0 m 143,0 m 282,7 pkt 1. –
32. 30 stycznia 2022 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 139,5 m 140,0 m 238,7 pkt 2. 5,1 pkt Marius Lindvik
33. 3 marca 2022 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 135,0 m 134,5 m 286,2 pkt 3. 7,9 pkt Stefan Kraft
34. 9 grudnia 2022 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 135,0 m 141,5 m 269,2 pkt 3. 3,6 pkt Anže Lanišek
35. 18 lutego 2023 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 91,0 m 99,0 m 237,9 pkt 3. 2,5 pkt Andreas Wellinger
36. 11 marca 2023 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 119,0 m 137,5 m 253,5 pkt 3. 6,7 pkt Anže Lanišek
37. 26 marca 2023 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 133,0 m – 137,0 pkt 3. 8,9 pkt Ryōyū Kobayashi
38. 9 grudnia 2023 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 144,0 m 146,0 m 274,7 pkt 1. –
39. 10 grudnia 2023 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 141,0 m 141,5 m 297,9 pkt 1. –
40. 1 grudnia 2024 Finlandia Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 136,5 m – 134,3 pkt 3. 9,1 pkt Andreas Wellinger
41. 13 marca 2025 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 126,0 m 128,0 m 252,4 pkt 3. 11,7 pkt Ryōyū Kobayashi
42. 31 stycznia 2026 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 140,5 m 142,0 m 237,8 pkt 3. 26,4 pkt Domen Prevc

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2025/2026

Źródło[60][61]
Sezon 2012/2013
Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Ruka HS142 Krasnaja Polana HS106 Krasnaja Polana HS106 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Harrachov HS205 Harrachov HS205 Klingenthal HS140 Oberstdorf HS213 Lahti HS130 Kuopio HS127 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS215 Planica HS215 punkty
21 30 26 29 6 29 35 q 36 - - 33 q - - - - - - 42 20 40 21 46 26 34 - 86
Sezon 2013/2014
Klingenthal HS140 Ruka HS142 Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Bad Mitterndorf HS200 Bad Mitterndorf HS200 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Falun HS134 Lahti HS130 Lahti HS130 Kuopio HS127 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS139 Planica HS139 punkty
25 14 15 46 29 23 28 32 q 47 32 34 - - - - 13 12 - - 20 q 31 36 - - - - 106
Sezon 2014/2015
Klingenthal HS140 Ruka HS142 Ruka HS142 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Bad Mitterndorf HS225 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Kuopio HS100 Trondheim HS140 Oslo HS134 Oslo HS134 Planica HS225 Planica HS225 punkty
- - - q q 45 31 - - 38 q - - - - - 26 39 - - - - - - - - - - - - - 5
Sezon 2015/2016
Klingenthal HS140 Lillehammer HS100 Lillehammer HS100 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Willingen HS145 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Lahti HS100 Kuopio HS127 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Wisła HS134 Titisee-Neustadt HS142 Planica HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
- - - - - - - 26 32 31 40 36 - - - 16 40 28 28 18 2 25 17 20 24 - 21 33 24 174
Sezon 2016/2017
Ruka HS142 Ruka HS142 Klingenthal HS140 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Wisła HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Oberstdorf HS225 Oberstdorf HS225 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Pjongczang HS140 Pjongczang HS109 Oslo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
6 9 14 12 14 24 47 27 28 15 9 29 10 11 36 32 23 13 16 9 25 25 31 11 16 23 369
Sezon 2017/2018
Wisła HS134 Ruka HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Bad Mitterndorf HS235 Zakopane HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Lahti HS130 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
17 18 6 9 14 11 12 17 7 12 16 q 21 14 22 9 14 11 7 34 q 7 427
Sezon 2018/2019
Wisła HS134 Ruka HS142 Ruka HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS135 Predazzo HS135 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Willingen HS145 Willingen HS145 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS138 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
9 5 8 10 5 1 4 12 19 24 10 19 19 24 42 35 16 18 30 6 1 6 17 20 8 22 9 7 765
Sezon 2019/2020
Wisła HS134 Ruka HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Klingenthal HS140 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS104 Predazzo HS104 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Willingen HS145 Bad Mitterndorf HS235 Bad Mitterndorf HS235 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Lahti HS130 Lahti HS130 Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 punkty
7 7 2 6 5 3 4 2 2 8 2 1 1 12 5 5 11 5 5 4 6 1 2 2 1 19 19 1519
Sezon 2020/2021
Wisła HS134 Ruka HS142 Ruka HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS140 Lahti HS130 Willingen HS147 Willingen HS147 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Zakopane HS140 Zakopane HS140 Râșnov HS97 Planica HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
2 9 8 - - - - 1 5 16 3 25 11 25 3 11 23 32 38 23 22 3 3 1 1 826
Sezon 2021/2022
Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Ruka HS142 Ruka HS142 Wisła HS134 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Bischofshofen HS142 Bischofshofen HS142 Bischofshofen HS142 Zakopane HS140 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Willingen HS147 Willingen HS147 Lahti HS130 Lahti HS130 Lillehammer HS140 Oslo HS134 Oslo HS134 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Planica HS240 Planica HS240 punkty
1 2 5 2 4 4 22 1 2 5 7 4 3 8 2 1 1 19 2 5 5 3 7 5 9 9 12 16 1515
Sezon 2022/2023
Wisła HS134 Wisła HS134 Ruka HS142 Ruka HS142 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Bad Mitterndorf HS235 Bad Mitterndorf HS235 Willingen HS147 Willingen HS147 Lake Placid HS128 Lake Placid HS128 Râșnov HS97 Oslo HS134 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 Vikersund HS240 Vikersund HS240 Lahti HS130 Planica HS240 Planica HS240 punkty
34 17 6 33 3 5 22 10 4 11 q 23 14 20 22 34 - - 5 21 8 4 3 3 12 5 37 21 17 3 25 23 736
Sezon 2023/2024
Ruka HS142 Ruka HS142 Lillehammer HS98 Lillehammer HS140 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Wisła HS134 Zakopane HS140 Willingen HS147 Willingen HS147 Lake Placid HS128 Lake Placid HS128 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Lahti HS130 Oslo HS134 Oslo HS134 Trondheim HS105 Trondheim HS138 Vikersund HS240 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
11 9 4 4 1 1 20 4 7 16 26 15 10 23 33 31 12 37 22 12 q 29 27 39 36 35 36 16 39 - 13 22 623
Sezon 2024/2025
Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 Ruka HS142 Ruka HS142 Wisła HS134 Wisła HS134 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Zakopane HS140 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Willingen HS147 Willingen HS147 Lake Placid HS128 Lake Placid HS128 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oslo HS134 Vikersund HS240 Vikersund HS240 Lahti HS130 Planica HS240 Planica HS240 punkty
17 13 26 3 8 14 14 17 5 9 8 6 34 23 8 10 11 44 33 24 12 - - 3 11 10 13 7 10 638
Sezon 2025/2026
Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 Falun HS95 Falun HS132 Ruka HS142 Wisła HS134 Wisła HS134 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS128 Bischofshofen HS142 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Willingen HS147 Willingen HS147 Bad Mitterndorf HS235 Bad Mitterndorf HS235 Lahti HS130 Lahti HS130 Oslo HS134 Oslo HS134 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
40 23 48 41 27 q q - - - - q 33 31 45 31 27 14 3 21 20 17 23 42 19 11 9 12 8 256
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2025/2026

Źródło[60][61]
Sezon
2013/2014 		Klingenthal HS140 Lillehammer HS100 (mikst) Zakopane HS134 Lahti HS130 Planica HS139
2 4 - - -
Sezon
2015/2016 		Klingenthal HS140 Willingen HS145 Zakopane HS134 Oslo HS134 Kuopio HS127 Planica HS225
- - - 4 - -
Sezon
2016/2017 		Klingenthal HS140 Zakopane HS134 Willingen HS145 Oslo HS134 Vikersund HS225 Planica HS225
- - - - 5 2
Sezon
2017/2018 		Wisła HS134 Ruka HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS140 Lahti HS130 Oslo HS134 Vikersund HS240 Planica HS240
- - 3 - 1 4 4 -
Sezon
2018/2019 		Wisła HS134 Zakopane HS140 Lahti HS130 Willingen HS145 Oslo HS134 Vikersund HS240 Planica HS240
2 1 2 2 5 2 2
Sezon
2019/2020 		Wisła HS134 Klingenthal HS140 Zakopane HS140 Lahti HS130 Oslo HS134
5 6 1 1 2
Sezon
2020/2021 		Wisła HS134 Zakopane HS140 Lahti HS130 Râșnov HS97 (mikst) Planica HS240
2 6 3 5 1
Sezon
2021/2022 		Wisła HS134 Bischofshofen HS142 Zakopane HS140 Willingen HS147 (mikst) Lahti HS130 Oslo HS134 (mikst) Planica HS240
2 6 2 4 3 5 5
Sezon
2022/2023 		Titisee-Neustadt HS142 (mikst) Zakopane HS140 Willingen HS147 (mikst) Lake Placid HS128 (duety) Râșnov HS97 (duety) Lahti HS130 Planica HS240
3 3 3 4 1 5 5
Sezon
2023/2024 		Wisła HS134 (duety) Zakopane HS140 Lake Placid HS128 (duety) Oberstdorf HS235 (duety) Lahti HS130 Planica HS240
- 3 - - - 6
Sezon
2024/2025 		Lillehammer HS140 (mikst) Titisee-Neustadt HS142 (duety) Zakopane HS140 Willingen HS147 (mikst) Lake Placid HS128 (mikst) Lahti HS130 (duety) Planica HS240
- - 4 - - - 2
Sezon
2025/2026 		Lillehammer HS140 (mikst) Zakopane HS140 (duety) Willingen HS147 (mikst) Lahti HS130 (duety) Planica HS240
- 6 2 - 4
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[14]
2012/2013 47.
2015/2016 29.
2016/2017 18.
2017/2018 24.
2018/2019 13.
2019/2020 5.
2020/2021 1.
2021/2022 10.
2022/2023 25.
2023/2024 31.
2024/2025 10.
2025/2026 13.

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2012/2013 59.
2013/2014 48.
2014/2015 58.
2015/2016 31.
2016/2017 18.
2017/2018 11.
2018/2019 11.
2019/2020 3.
2020/2021 2.
2021/2022 4.
2022/2023 23.
2023/2024 14.
2024/2025 17.
2025/2026 45.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[14]
2017 23.
2018 20.
2019 11.
2020 12.
2022 2.
2023 14.
2024 36.
2025 8.

Willingen Six

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2018 20.
2019 3.
2020 4.
2021 20.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2018 35.
2019 6.
2021 1.
2022 11.
2023 20.
2024 17.
2025 10.
2026 10.

Titisee-Neustadt Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2020 5.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[19]
2012 58.
2013 42.
2014 41.
2016 9.
2017 20.
2018 2.
2019 5.
2021 14.
2022 8.
2023 58.
2024 26.
2025 61.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 22 września 2018 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 98,0 m 99,0 m 269,9 pkt
2. 23 września 2018 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 99,5 m 100,5 m 269,4 pkt
3. 27 lipca 2019 Niemcy Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 106,0 m 99,0 m 253,6 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 10 września 2016 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 136,5 m 137,0 m 259,5 pkt 3. 16,0 pkt Robert Kranjec
2. 15 lipca 2017 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 251,5 pkt 3. 4,1 pkt Dawid Kubacki
3. 28 lipca 2018 Niemcy Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 104,0 m 99,0 m 256,3 pkt 2. 14,8 pkt Kamil Stoch
4. 22 września 2018 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 98,0 m 99,0 m 269,9 pkt 1. –
5. 23 września 2018 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-97 99,5 m 100,5 m 269,4 pkt 1. –
6. 30 września 2018 Austria Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-94 87,0 m 88,0 m 237,3 pkt 3. 8,4 pkt Daniel Huber
7. 27 lipca 2019 Niemcy Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 106,0 m 99,0 m 253,6 pkt 1. –
8. 25 września 2021 Austria Hinzenbach Aigner-Schanze K-85 HS-90 85,5 m 88,0 m 244,2 pkt 3. 2,5 pkt Yukiya Satō
9. 23 lipca 2022 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 123,5 m 126,0 m 252,5 pkt 3. 8,8 pkt Dawid Kubacki

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP

stan po zakończeniu LGP 2025

Źródło[60][61]
2012
Wisła HS134 Courchevel HS132 Hinterzarten HS108 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
- - - - - - - - 14 18
2013
Hinterzarten HS108 Wisła HS134 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Niżny Tagił HS100 Niżny Tagił HS134 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Klingenthal HS140 punkty
14 30 12 16 - - - - - - 33 56
2014
Wisła HS134 Einsiedeln HS117 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
22 q 25 22 16 - - - 19 51
2015
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS106 Czajkowskij HS140 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 punkty
- 49 - - - - 40 32 - - - 0
2016
Courchevel HS132 Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
- 15 6 11 4 8 3 16 18 28 253
2017
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS135 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS102 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
3 12 21 - - - - 21 17 116
2018
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Courchevel HS135 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS90 punkty
7 2 - 6 - - 1 1 3 416
2019
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS135 Zakopane HS140 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
6 1 8 13 - - 17 10 232
2021
Wisła HS134 Wisła HS134 Courchevel HS135 Szczuczyńsk HS99 Szczuczyńsk HS99 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
6 23 - - - - 3 8 140
2022
Wisła HS134 Wisła HS134 Courchevel HS135 Râșnov HS97 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
3 6 - - 7 21 146
2023
Courchevel HS132 Courchevel HS132 Szczyrk HS104 Szczyrk HS104 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS90 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
- - - - - - - - 12 22
2024
Courchevel HS132 Courchevel HS132 Wisła HS134 Wisła HS134 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS90 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
31 16 - - - - 4 9 20 105
2025
Courchevel HS132 Courchevel HS132 Wisła HS134 Wisła HS134 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Predazzo HS109 Predazzo HS143 Hinzenbach HS90 Hinzenbach HS90 Klingenthal HS140 punkty
- - - - - - 29 21 24 21 q 29
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP

stan po zakończeniu LGP 2025

Źródło[60][61]
2016 Wisła HS134
3
2017 Wisła HS134
3
2018 Wisła HS134 Czajkowskij HS140 (mikst)
2 -
2019 Wisła HS134 Hinterzarten HS108 (mikst) Zakopane HS140
4 1 4
2022 Râșnov HS97 (duety) Râșnov HS97 (mikst) Klingenthal HS140 (mikst)
- - 2
2025 Predazzo HS143 (duety) Klingenthal HS140 (mikst)
5 -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
 -  – brak startu

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2011/2012 97.
2012/2013 60.
2013/2014 5.
2014/2015 13.
2015/2016 3.
2025/2026 77.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 lutego 2014 Niemcy Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 116,0 m 115,5 m 272,2 pkt
2. 16 lutego 2014 Niemcy Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 112,5 m 112,5 m 260,0 pkt
3. 19 grudnia 2015 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 98,0 m 99,5 m 266,2 pkt
4. 30 stycznia 2016 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 139,0 m 282,9 pkt
5. 13 marca 2016 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 132,5 m 128,0 m 262,7 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 12 stycznia 2014 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-90 HS-96 94,0 m 96,0 m 273,0 pkt 2. 5,1 pkt Rok Justin
2. 7 lutego 2014 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 126,0 m 129,0 m 247,6 pkt 2. 3,9 pkt Klemens Murańka
3. 14 lutego 2014 Niemcy Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 116,0 m 115,5 m 272,2 pkt 1. –
4. 15 lutego 2014 Niemcy Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 111,5 m 108,0 m 261,8 pkt 2. 1,3 pkt Manuel Fettner
5. 16 lutego 2014 Niemcy Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 112,5 m 112,5 m 260,0 pkt 1. –
6. 15 lutego 2015 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,0 m 123,5 m 271,3 pkt 3. 15,9 pkt Anže Lanišek
7. 13 grudnia 2015 Norwegia Rena Renabakkene K-124 HS-139 134,0 m 133,0 m 264,6 pkt 3. 9,6 pkt Tilen Bartol
8. 19 grudnia 2015 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 98,0 m 99,5 m 266,2 pkt 1. –
9. 20 grudnia 2015 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,0 m 94,5 m 247,8 pkt 2. 0,5 pkt David Siegel
10. 24 stycznia 2016 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 130,0 m 124,0 m 255,2 pkt 2. 23,5 pkt Jaka Hvala
11. 30 stycznia 2016 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 139,0 m 282,9 pkt 1. –
12. 12 marca 2016 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 141,0 m 134,5 m 272,6 pkt 2. 10,2 pkt Markus Eisenbichler
13. 13 marca 2016 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 132,5 m 128,0 m 262,7 pkt 1. –

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2025/2026

Źródło[60][61]
Sezon 2011/2012
Rovaniemi HS100 Rovaniemi HS100 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Erzurum HS109 Erzurum HS140 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Iron Mountain HS133 Oslo HS106 Oslo HS106 Oslo HS106 Wisła HS134 Wisła HS134 Predazzo HS134 Predazzo HS134 Kuopio HS127 Kuopio HS127 punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 32 14 18
Sezon 2012/2013
Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Planica HS139 Planica HS139 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Wisła HS134 Wisła HS134 Liberec HS100 Liberec HS100 Vikersund HS117 Vikersund HS117 Niżny Tagił HS100 Niżny Tagił HS100 punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 42 4 25 6 - - - - 96
Sezon 2013/2014
Rena HS111 Rena HS111 Lahti HS130 Lahti HS130 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Courchevel HS96 Courchevel HS96 Sapporo HS100 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Seefeld HS109 Seefeld HS109 Falun HS100 Falun HS100 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Niżny Tagił HS134 punkty
- - - - - - 6 2 12 5 9 28 2 47 1 2 1 41 39 - - 38 12 - 601
Sezon 2014/2015
Rena HS111 Rena HS139 Rena HS139 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Wisła HS134 Wisła HS134 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Planica HS139 Planica HS139 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Brotterode HS117 Lahti HS130 Lahti HS130 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Seefeld HS109 Seefeld HS109 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 punkty
- - - - - 4 7 18 39 14 - - 4 26 14 6 3 16 15 23 9 43 39 22 9 17 410
Sezon 2015/2016
Rena HS111 Rena HS111 Rena HS139 Rovaniemi HS100 Rovaniemi HS100 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Garmisch-Partenkirchen HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Planica HS139 Planica HS139 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Brotterode HS117 Vikersund HS117 Vikersund HS117 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 punkty
7 9 3 1 2 - - - - 14 15 28 10 2 1 10 - - - - - - - - - 2 1 754
Sezon 2025/2026
Ruka HS142 Ruka HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Zhangjiakou HS140 Zhangjiakou HS140 Eisenerz HS109 Eisenerz HS109 Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 Kranj HS109 Kranj HS109 Oberhof HS100 Oberhof HS100 Zakopane HS140 Zakopane HS140 punkty
- - - - - - - - - - - - 20 17 - - - - 25
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce[61]
2012 5.
2014 14.
2015 27.
2016 55.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 28 września 2014 Norwegia Trondheim Granåsen K-124 HS-140 130,0 m 132,5 m 258,2 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 16 września 2012 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 127,5 m 133,5 m 242,8 pkt 3. 8,5 pkt Wolfgang Loitzl
2. 23 września 2012 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 140,5 m 282,1 pkt 2. 7,3 pkt Wolfgang Loitzl
3. 28 września 2014 Norwegia Trondheim Granåsen K-124 HS-140 130,0 m 132,5 m 258,2 pkt 1. –
4. 4 lipca 2015 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,0 m 104,5 m 279,1 pkt 2. 13,8 pkt Dawid Kubacki

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2025

Źródło[60][61]
2012
Stams HS115 Stams HS115 Kranj HS109 Kranj HS109 Krasnaja Polana HS140 Krasnaja Polana HS140 Kuopio HS127 Kuopio HS127 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 punkty
16 20 - - - - 14 13 10 6 6 3 7 2 346
2014
Kranj HS109 Kranj HS109 Wisła HS134 Wisła HS134 Kuopio HS127 Kuopio HS127 Frenštát HS106 Frenštát HS106 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Stams HS115 Stams HS115 Trondheim HS140 Trondheim HS140 punkty
- - - - - - - - 12 16 10 13 11 1 207
2015
Kranj HS109 Kranj HS109 Wisła HS134 Wisła HS134 Kuopio HS127 Kuopio HS127 Frenštát HS106 Frenštát HS106 Stams HS115 Stams HS115 Oslo HS106 Oslo HS106 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 punkty
2 6 - - - - - - 35 54 - - 14 22 147
2016
Kranj HS109 Kranj HS109 Kuopio HS127 Kuopio HS127 Frenštát HS106 Frenštát HS106 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Stams HS115 Stams HS115 Wisła HS134 Wisła HS134 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 punkty
7 13 - - - - - - - - - - - - 56
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce Źr.[62]
2009/2010 256. [63]
2011/2012 76. [64]

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu

stan po zakończeniu sezonu 2025/2026

Źródło[60][61]
Sezon 2009/2010
Villach Predazzo Predazzo Oberwiesenthal Oberwiesenthal Szczyrbskie Jezioro Szczyrbskie Jezioro Falun Falun Einsiedeln Einsiedeln Notodden Notodden Harrachov Harrachov Szczyrk Szczyrk Lauscha Lauscha Villach Kranj Kranj Zaō Zaō Courchevel Courchevel punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 33 29 - - - - - - - 2
Sezon 2010/2011
Villach Villach Szczyrbskie Jezioro Szczyrbskie Jezioro Örnsköldsvik Örnsköldsvik Falun Falun Einsiedeln Einsiedeln Notodden Notodden Szczyrbskie Jezioro Szczyrbskie Jezioro Szczyrk Szczyrk Kranj Kranj Ramsau Ramsau Ruhpolding Ruhpolding Zaō Zaō punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 48 54 - - 0
Sezon 2011/2012
Villach Villach Gérardmer Gérardmer Szczyrk Szczyrk Einsiedeln Einsiedeln Notodden Notodden Predazzo Predazzo Szczyrk Szczyrk Kranj Kranj Liberec Brattleboro Brattleboro Baiersbronn Baiersbronn Garmisch-Partenkirchen Garmisch-Partenkirchen punkty
- - - - - - - - - - 12 10 - - 23 25 15 - - - - - - 78
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

Uwagi

  1. ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Stephan Leyhe, Richard Freitag i Andreas Wellinger
  2. ↑ a b Skład zespołu: Selina Freitag, Constantin Schmid, Katharina Althaus i Karl Geiger
  3. ↑ a b Skład zespołu: Constantin Schmid, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler i Karl Geiger
  4. ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Richard Freitag, Stephan Leyhe i Markus Eisenbichler
  5. ↑ a b Skład zespołu: Katharina Althaus, Markus Eisenbichler, Juliane Seyfarth i Karl Geiger
  6. ↑ a b Skład zespołu: Pius Paschke, Severin Freund, Markus Eisenbichler i Karl Geiger
  7. ↑ a b Skład zespołu: Katharina Althaus, Markus Eisenbichler, Anna Rupprecht i Karl Geiger
  8. ↑ a b Skład zespołu: Selina Freitag, Karl Geiger, Katharina Althaus i Andreas Wellinger
  9. ↑ a b Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Constantin Schmid, Andreas Wellinger i Karl Geiger
  10. ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Stephan Leyhe, Philipp Raimund i Andreas Wellinger
  11. ↑ a b Skład zespołu: Constantin Schmid, Pius Paschke, Markus Eisenbichler i Karl Geiger
  12. ↑ a b Skład zespołu: Severin Freund, Andreas Wellinger, Markus Eisenbichler i Karl Geiger
  13. ↑ a b Skład zespołu:Pius Paschke, Karl Geiger, Stephan Leyhe i Andreas Wellinger
  14. ↑ a b Skład zespołu: Pius Paschke, Felix Hoffmann, Karl Geiger i Philipp Raimund
  15. ↑ Seria konkursowa została odwołana.
  16. ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Michael Dreher, Tobias Löffler i Andreas Wellinger

Przypisy

  1. ↑ a b c Karl GEIGER - sylwetka. skijumping.pl. [dostęp 2024-07-02].
  2. ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2024-07-02].
  3. ↑ Katarzyna Socha: Murańka, Byrt oraz Słowiok ze złotymi medalami MŚ dzieci w Ga-Pa!. skijumping.pl, 2005-07-30. [dostęp 2013-05-01].
  4. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-21]. (ang.).
  5. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2012. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-21]. (ang.).
  6. ↑ a b c d Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-21]. (ang.).
  7. ↑ Klasyfikacja Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2012/2013. skijumping.pl. [dostęp 2019-06-29].
  8. ↑ Tadeusz Mieczyński: Odmłodzony skład Niemców na Lillehammer. skijumping.pl, 2012-11-16. [dostęp 2011-11-24].
  9. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Lillehammer: Freund wyprzedził Morgensterna i Bardala, słaby występ Polaków. skokinarciaskie.pl, 2012-11-24. [dostęp 2011-11-24].
  10. ↑ Tadeusz Mieczyński: MŚJ w Libercu: Słoweńcy najlepsi, Polacy ze srebrem!. skijumping.pl, 2013-01-26. [dostęp 2013-01-27].
  11. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  12. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-13]. (ang.).
  13. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  14. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2026-04-26]. (ang.).
  15. ↑ Dominik Formela: PK w Czajkowskim: Geiger wygrywa konkurs, Hilde cały cykl. skijumping.pl, 2016-03-13. [dostęp 2019-06-29].
  16. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  17. ↑ a b c Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  18. ↑ a b c d Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  19. ↑ a b Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06]. (ang.).
  20. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Willingen: R. Kobayashi wygrywa konkurs i Willingen Five, Żyła trzeci!. skijumping.pl, 2019-02-17. [dostęp 2019-04-06].
  21. ↑ a b c d e Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  22. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Predazzo: Geiger wygrywa i zostaje liderem cyklu, Kubacki trzeci!. skijumping.pl, 2020-01-11. [dostęp 2020-04-21].
  23. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Sapporo: Triumf Y. Sato, Kubacki trzeci!. skijumping.pl, 2020-02-01. [dostęp 2020-04-21].
  24. ↑ a b Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-05-09]. (ang.).
  25. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Planicy: Geiger wygrywa finał sezonu, klasyfikację lotów oraz turniej Planica 7. skijumping.pl, 2021-03-28. [dostęp 2021-05-09].
  26. ↑ a b c d e f g h Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-06]. (ang.).
  27. ↑ Adam Bucholz: TCS w Ga-Pa: R. Kobayashi ponownie najlepszy, Żyła jedenasty. skijumping.pl, 2022-01-01. [dostęp 2022-04-06].
  28. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Titisee-Neustadt: Geiger wygrywa i odzyskuje plastron lidera, Wolny z dwoma punktami. skijumping.pl, 2022-01-22. [dostęp 2022-04-06].
  29. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Willingen: Kobayashi wygrywa jednoseryjny konkurs i powraca na prowadzenie. Żyła i Hula zdyskwalifikowani, Stoch 21.. skokinarciarskie.pl, 2022-01-29. [dostęp 2022-04-06].
  30. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Willingen: Lindvik najlepszy, Kubacki czternasty. skijumping.pl, 2022-01-30. [dostęp 2022-04-06].
  31. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Lahti: Wspólny triumf Graneruda i R. Kobayashiego, Kubacki siódmy. skijumping.pl, 2022-02-27. [dostęp 2022-04-06].
  32. ↑ a b c Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-05-05]. (ang.).
  33. ↑ Dominik Formela: Loty na Kulm bez Geigera i Raimunda. skijumping.pl, 2023-01-25. [dostęp 2023-05-05].
  34. ↑ a b Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2024. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-11]. (ang.).
  35. ↑ a b Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2025. fis-ski.com. [dostęp 2025-04-23]. (ang.).
  36. ↑ a b Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2026. fis-ski.com. [dostęp 2026-04-26]. (ang.).
  37. ↑ Adrian Dworakowski: Decyzja systemu, nie trenera. Dlaczego w składzie na igrzyska zabrakło Karla Geigera. skijumping.pl, 2026-02-03. [dostęp 2026-04-26].
  38. ↑ Dominik Formela: Geiger i Seyfarth mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2019-10-18. [dostęp 2020-04-10].
  39. ↑ Dominik Formela: Geiger i Althaus mistrzami Niemiec. Padł rekord skoczni w Oberhofie. skijumping.pl, 2021-10-23. [dostęp 2022-04-05].
  40. ↑ Anna Szczepankiewicz: Mistrzostwa Niemiec: Althaus i Kraus triumfują w Oberstdorfie. skijumping.pl, 2013-10-05. [dostęp 2018-04-15].
  41. ↑ Dominik Formela: Wellinger mistrzem Niemiec. skijumping.pl, 2017-10-05. [dostęp 2019-05-29].
  42. ↑ Dominik Formela: Wellinger i K. Schmid mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2024-10-12. [dostęp 2025-04-23].
  43. ↑ Aleksandra Kruc: Freitag zwycięża w mistrzostwach Niemiec. skokinarciarskie.pl, 2014-09-06. [dostęp 2018-04-15].
  44. ↑ a b Dominik Formela: Eisenbichler mistrzem Niemiec, bezkonkurencyjni Bawarczycy. skijumping.pl, 2020-10-22. [dostęp 2021-05-09].
  45. ↑ Adam Bucholz: Mistrzostwa Niemiec w Hinterzarten: Freitag i Wellinger ze złotymi medalami. skijumping.pl, 2022-10-22. [dostęp 2023-05-05].
  46. ↑ Adrian Dworakowski: Ekipa z Bawarii drużynowym Mistrzem Niemiec. skijumping.pl, 2012-10-06. [dostęp 2019-05-29].
  47. ↑ Anna Szczepankiewicz: Mistrzostwa Niemiec: Bawarczycy obronili tytuł. skijumping.pl, 2013-10-06. [dostęp 2018-04-15].
  48. ↑ Deutsche Meisterschaften Teamspringen – Adler Skistadion Hinterzarten Rothaus Schanze HS 108 – 07.09.2014 – Teamspringen. sommerskispringen-hinterzarten.de, 2014-09-07. [dostęp 2018-04-15]. (niem.).
  49. ↑ Dominik Formela: Bawarczycy górą w Niemczech. skijumping.pl, 2016-10-21. [dostęp 2019-05-29].
  50. ↑ Dominik Formela: Bawarczycy najlepsi w Niemczech. skijumping.pl, 2018-07-14. [dostęp 2018-07-24].
  51. ↑ Adam Bucholz: Bawarczycy nokautują w konkursie drużynowym mistrzostw Niemiec. skijumping.pl, 2019-10-19. [dostęp 2020-04-10].
  52. ↑ Dominik Formela: Geiger ponownie mistrzem Niemiec - tym razem w drużynie. skijumping.pl, 2021-10-24. [dostęp 2022-04-05].
  53. ↑ Adam Bucholz: Mistrzostwa Niemiec w Hinterzarten: Drużynowe zwycięstwo Bawarii. skijumping.pl, 2022-10-23. [dostęp 2023-05-05].
  54. ↑ Dominik Formela: Bawarczycy i Saksonki drużynowymi mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2023-11-05. [dostęp 2024-04-11].
  55. ↑ Adam Bucholz: Dominacja Bawarii w drużynowych Mistrzostwach Niemiec w Ga-Pa. skijumping.pl, 2024-10-13. [dostęp 2025-04-23].
  56. ↑ Dominik Formela: Bawarczycy drużynowymi mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2025-10-31. [dostęp 2026-04-26].
  57. ↑ Deutsche Meisterschaft 2015 Skisprung Team – Garmisch-Partenkirchen – 23. Oktober 2015. rennmeldung.de, 2015-10-23. [dostęp 2018-04-15]. (niem.).
  58. ↑ Adam Bucholz: PŚ w Engelbergu: Pierwszy w karierze triumf Geigera, Żyła drugi!. skijumping.pl, 15 grudnia 2018. [dostęp 2021-11-29].
  59. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Ruka: Pierwsze zwycięstwo Laniska, Polacy bez przełamania. Skokinarciarskie.pl, 28 listopada 2021. [dostęp 2021-11-28].
  60. ↑ a b c d e f g Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping. fis-ski.com. [dostęp 2024-07-02]. (ang.).
  61. ↑ a b c d e f g h i j k l m GEIGER Karl 1993.02.11 GER. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2024-07-02].
  62. ↑ Karl GEIGER - Athlete Biography - Ski Jumping; FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2025-04-22]. (ang.).
  63. ↑ FIS Cup 2009/2010 Cupstandings. fis-ski.com, 2010-03-07. [dostęp 2025-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-05)]. (ang.).
  64. ↑ FIS Cup 2011/2012 Cupstandings. fis-ski.com, 2012-03-18. [dostęp 2025-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-05)]. (ang.).

Bibliografia

Medaliści olimpijscy w skokach narciarskich (duża skocznia indywidualnie)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal


Medaliści olimpijscy w skokach narciarskich (duża skocznia drużynowo)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal


Medaliści mistrzostw świata w skokach narciarskich (normalna skocznia indywidualnie)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Medaliści mistrzostw świata w skokach narciarskich (duża skocznia indywidualnie)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Medaliści mistrzostw świata w skokach narciarskich (duża skocznia drużynowo)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Medaliści mistrzostw świata w skokach narciarskich (normalna skocznia drużyn mieszanych)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Mistrzowie świata w lotach narciarskich
Indywidualnie
Drużynowo
Medaliści mistrzostw świata w lotach narciarskich (mamucia skocznia indywidualnie)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Medaliści mistrzostw świata w lotach narciarskich (drużynowo)
Złoty medal
Srebrny medal
Brązowy medal

Zdobywcy Pucharu Świata w lotach narciarskich
Zwycięzcy skoków narciarskich na Igrzyskach Narciarskich w Lahti
Wyróżnienia przyznawane przez Forum Nordicum
Mistrzowie Niemiec w skokach narciarskich
Indywidualnie
Skocznia normalna
indywidualnie
Skocznia duża
indywidualnie
Drużynowo

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya