Kermit Washington

Kermit Washington

24, 26, 42, 3
silny skrzydłowy
Data i miejsce urodzenia	17 września 1951 Waszyngton, D.C.
Wzrost	203 cm
Masa ciała	104 kg
Kariera
Aktywność	1973–1987
Szkoła średnia	Coolidge (Waszyngton, D.C.)
College	American (1970–1973)
Draft	1973, numer: 5 Los Angeles Lakers
Kariera klubowa Lata Kluby Wyst. 1973-1977 Los Angeles Lakers 1977-1978 Boston Celtics 1978-1979 San Diego Clippers 1979–1982 Portland Trail Blazers 1987 Golden State Warriors

Kermit Alan Washington (ur. 17 września 1951 w Waszyngtonie) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji skrzydłowego, uczestnik meczu gwiazd NBA^[1], zaliczany dwukrotnie do drugiego składu najlepszych obrońców NBA^[2].

Jest kojarzony głównie z feralną bójką, która miała miejsce podczas spotkania Los Angeles Lakers z Houston Rockets, 9 grudnia 1977^[3]. Podczas całego zamieszania i przepychanek Washington zobaczył kątem oka nadbiegającego Rudy'ego Tomjanovicha. Odwrócił się i wymierzył mu cios prosto w twarz, którym powalił go na parkiet. Tomjanovich leżał w kałuży krwi, a dźwięk uderzenia i łamanych kości było słychać nawet w dalszych rzędach. Na hali zapanował absolutna cisza, nazwana później przez dziennikarzy - „najgłośniejszą ciszą w historii ligi”^[3]. W wyniku całego incydentu Tomjanovich omal nie zginął. Miał połamane kości policzkowe, nos oraz szczękę, co zagrażało jego życiu. Był jednak w stanie wstać i przy asyście pójść do szatni. W drodze do niej doszło do kolejnej scysji z Washingtonem, mimo iż Tomjanovich ledwo trzymał się na nogach. Chciał wiedzieć dlaczego został uderzony, skoro chciał rozdzielić walczących. Washington bełkotał coś w szale agresji, aż interweniowała ochrona. Tomjanovich opuścił resztę sezonu zasadniczego, a z konsekwencjami wypadku musiał się borykać już do końca swojej kariery. Przyznał później, że w ustach czuł smak krwi oraz płynu mózgowo-rdzeniowego^[3]. Washington został zawieszony na 26 spotkań (najdłuższa wówczas kara w historii), a uderzenie przeszło do historii jako „The Punch”^[3].

Jeszcze w tym samym miesiącu (27 grudnia) został wytransferowany przez Lakers wraz z Donem Chaneyem i wyborem pierwszej rundy draftu 1978 (Freeman Williams) do Bostonu, w zamian za Charliego Scotta^[4]. W trakcie przerwy międzysezonowej trafił do San Diego Clippers, a z nim Kevin Kunnert, Sidney Wicks i Freeman Williams. W przeciwnym kierunku powędrowali natomiast Nate Archibald, Marvin Barnes, Billy Knight oraz wybory drugich rund draftu 1981 (Danny Ainge) oraz 1983 (Rod Foster) roku^[4]. Po zmianie klubu rozegrał swój pierwszy w karierze pełny sezon. Notował średnio 11,3 punktu, 9,8 zbiórki oraz 1,5 bloku^[4]. Po zakończeniu rozgrywek trafił do Portland Trail Blazers, gdzie rozegrał najbardziej udany sezon w karierze, osiągając średnie 13,4 punktu, 10,5 zbiórki, 2,1 asyst i 1,6 bloku^[4]. W trakcie trwania rozgrywek wystąpił w meczu gwiazd, natomiast po ich zakończeniu został zaliczony do drugiego składu najlepszych obrońców ligi^[1][2].

W 1981 zaliczono go po raz drugi z rzędu do All-NBA Defensive Second Team^[2]. Bóle pleców oraz kolan wzmogły się wtedy na tyle, że rok później zdecydował się zakończyć karierę, po rozegraniu zaledwie 20 spotkań sezonu regularnego^[4]. Pięć lat później próbował jeszcze powrócić do ligi, jako zawodnik Warriors, ale próba ta zakończyła się fiaskiem. Klub zwolnił go 25 listopada 1987 roku, po rozegraniu zaledwie sześciu spotkań^[4].

NCAA

• Wybrany do II składu All-American (1973)^[5]
• 2-krotny lider NCAA w zbiórkach (1972, 1973)^[6]

NBA

• Uczestnik meczu gwiazd NBA (1980)^[1]
• 2-krotnie wybierany do II składu defensywnego NBA (1980, 1981)^[2]
• Lider play-off w średniej zbiórek (1981)^[7]

• Profil na nba.com (ang.)
• Profil na landofbasketball.com (ang.)
• Statystyki na basketball-reference.com (ang.)