Kečky

Kečky

Widok z Hubovej
Państwo	Słowacja
Położenie	Powiat Rużomberk
Pasmo	Karpaty, Wielka Fatra
Wysokość	1139 m n.p.m.
Położenie na mapie Słowacji Kečky
49°07′32″N 19°14′33″E/49,125556 19,242500
Multimedia w Wikimedia Commons

Kečky (1139 m) – szczyt w Wielkiej Fatrze, w północnej Słowacji.

Szczyt Kečky leży w północnej części Wielkiej Fatry, w położonej już na północnym (prawym) brzegu Wagu tzw. Szypskiej Fatrze^[1]. W kolejności od zachodu na wschód wyróżnia się następujące szczyty: Zacharka (809 m), Kečky (1139 m), Radičiná (1127 m), Klzká hora (1115 m) i Tlstá hora (1063 m)^[2]. Masyw Kečky wznosi się bezpośrednio nad wąską w tym miejscu doliną Wagu, dominując od północy nad położoną w jej niewielkim rozszerzeniu dawną wsią Hrboltová (obecnie część Rużomberku). Od zachodu ogranicza go głęboka Komjatnianská dolina. U północnych podnóży masywu Keczek leży wieś Komjatná. W kierunku południowo-wschodnim, poprzez kształtne siodło Sedlo pod Kečkou (też Sedlo pod Kečkami, ok. 1010 m), przykryte dużą polaną, oraz przez dość szeroki grzbiet, również pokryty w części ciągiem polan (Sedlo pod Radičinou), łączą się ze szczytem Radičiná (1127 m).

Kečky to charakterystyczną góra o stożkowatym kształcie i stromych, miejscami dość silnie rozczłonkowanych stokach. Nie posiada ona jednak dłuższych bocznych grzbietów, jedynie w kierunku północnym wybiega od niej wyraźny grzbiet, który poprzez wzniesienia Svrčinová skala (902 m, na mapach też jako Zvonica, 891 m) i Pohorelina (770 m) schodzi nad Komjatną^[2].

Górne partie masywu Kečky (mniej więcej powyżej poziomicy 760-800 m), podobnie jak w sąsiednim szczycie Radičiná, zostały wypreparowane w pochodzących ze środkowego triasu wapieniach i dolomitach, zaliczanych do płaszczowiny choczańskiej^[3]. Utwory te wychodzą na powierzchnię w postaci licznych skalnych ścian, ambon i turniczek, rozdzielanych kamienistymi żlebkami lub większymi rozpadlinami, otaczających szczyt i sięgających aż po jego wierzchołek. Zaznaczają się tu elementy rzeźby krasowej, do których należy szereg niedużych jaskiń^[2], również o rozwinięciu pionowym. Najbardziej znanymi z nich są studnia Zvonica nad Komjatną, głęboka na ok. 30 m (w której powstaniu znaczny udział miało jednak wietrzenie mrozowe) oraz jaskinia Rákytie długości 20 m^[4]. Górę wieńczy niewielka wierzchowina szczytowa, wąska, wyciągnięta na długości ok. 100 m z północnego wschodu na południowy zachód.

Niższe partie wspomnianych gór budują znacznie mniej odporne margle i margliste wapienie, zaliczane już do płaszczowiny kriżniańskiej. Widoczne są one np. w dawnym kamieniołomie zwanym Skladaná skala, nad Wagiem, między wsiami Hrboltová i Švošov. Te partie stoków mają mniejsze nachylenie i znacznie łagodniejsze ukształtowanie.

Kečky prawie w całości porośnięte są lasem. Dominującymi gatunkami są świerk, buk i jodła biała. Jedynie wierzchowinę szczytową pokrywa niewielka polana. Wśród roślin wyróżnia się szereg interesujących gatunków flory wapieniolubnej.

Szczyt Keczek dostępny jest znakowanym szlakiem turystycznym koloru żółtego, który zaczyna się na polanach pokrywających szerokie siodło Sedlo pod Radičinou. Polany te są z kolei dostępne szlakiem czerwonym z Rużomberku lub Komjatnej.

Sedlo pod Kečkou (też: Pod Kečkami) – Kečky. Odległość 1,3 km, suma podejść 130 m, suma zejść 36 m, czas przejścia 30 min (z powrotem 20 min)^[2]

Ze szczytu Keczek, między drzewami, fragmentaryczne widoki w różnych kierunkach, m.in. na krywańską część Małej Fatry, dolinę Wagu, za którą wznoszą się szczyty północnej części Wielkiej Fatry, na zachodnią część Liptowa i zachodnią część Niżnych Tatr^[2] oraz na pasmo Kubínska hoľa^[5].

• Barański Mirosław J.: Cez Radičinú na Kečky, w: „Gazeta Górska” R. XXVII, nr 4 (108), jesień 2019, s. 38-43;
• Chočské vrchy. Vodná nádrž Liptovská Mara. Turistická mapa 1 : 50 000. 1. vydanie, VKÚ Harmanec 1997, ISBN 80-85510-84-7;
• Hochmuth Zdenko a kolektív: Chočské vrchy – Liptovská Mara. Turistický sprievodca ČSFR č. 42, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1990;
• Zygmańska Barbara: Góry Choczańskie. Przewodnik turystyczny. Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 2003, ISBN 83-7005-455-2;