Klasztor Beuerberg

Klasztor Beuerberg
Kloster Beuerberg
	; Widok z lotu ptaka
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Eurasburg-Beuerberg(inne języki)
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	Kanonicy regularni, Salezjanki
Data budowy	ok. 1120
Data zamknięcia	1803
Data reaktywacji	1846–2014
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Beuerberg
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Beuerberg
	47°49′42″N 11°24′44″E/47,828333 11,412222
	Multimedia w Wikimedia Commons

Klasztor Beuerberg (niem. Kloster Beuerberg) – dawny klasztor kanoników regularnych (ok. 1120–1803), a następnie sióstr salezjanek (1846–2014), znajdujący się w niemieckiej gminie Eurasburg, w miejscowości Beuerberg(inne języki).

Historia

Klasztor został założony około 1120 roku przez Ottona von Iringsburga, na prośbę jego matki Berty i trzech braci. Powstał on w celu zbawienia duszy ojca Ottona, Adalberta, który jako stronnik Henryka IV Salickiego w sporze o inwestyturę został ekskomunikowany przez papieża. Wedle legendy już wcześniej znajdował się tu kościół parafialny, przy którym mieszkał pustelnik Heinrich, utrzymujący kontakty z kanonikami regularnymi z Klasztoru Bernried(inne języki). Henryka ustanowiono pierwszym prepozytem nowego klasztoru, a pozostałych kanoników sprowadzono z Klasztoru Dießen. Placówka otrzymała od papieża Kaliksta II prawo do samodzielnego wyboru prepozyta i wójta. W 1127 roku konsekrowano romańską, trójnawową Kolegiatę Świętych Piotra i Pawła^[1].

Pożary niszczyły kompleks w latach 1294 i 1330. W 1452 roku zakonnicy przystąpili do reformy życia monastycznego zapoczątkowanej przez Klasztor Indersdorf. Klasztor został obrabowany w okresie wojny trzydziestoletniej z lat 1618–1648, w latach 1629–1635 wzniesiono nową, wczesnobarokową kolegiatę. W 1710 roku placówka przystąpiła do kongregacji kanoników laterańskich, prepozyt klasztoru uzyskał tytuł opata, a w 1737 roku również prawo do noszenia insygniów biskupich. W 1729 roku wzniesiono nowe zabudowania klasztorne^[1].

Klasztor rozwiązano 18 kwietnia 1803, w okresie sekularyzacji. Kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny, a resztę zabudowań zlicytowano. 539 pozycji z biblioteki klasztornej trafiło do Bawarskiej Biblioteki Państwowej, a pozostałą część zbiorów sprzedano monachijskiemu antykwariuszowi^[2]. W 1835 roku klasztor zakupiły siostry salezjanki z Klasztoru Dietramszell, które w 1846 roku założyły tu szkołę dla dziewcząt oraz własne gospodarstwo klasztorne^[1]. Podczas II wojny światowej w klasztorze funkcjonował szpital wojskowy, mieszkały tu także siostry przesiedlone z klasztorów Gleink(inne języki) i Chotěšov(inne języki). W latach 1952–1953 powstał tu dom opieki dla matek prowadzony przez organizację Caritas, a w 1965 roku założono dom spokojnej starości. Dom dla matek zamknięto w 1972 roku, a w 1990 roku dom spokojnej starości przekształcono w dom przejściowy^[2]. W 2014 roku salezjanki opuściły klasztor, a zabudowania nabyła archidiecezja Monachium i Freising. W latach 2016–2021 Muzeum Diecezjalne we Freising wykorzystywało kompleks jako miejsce ekspozycji dotyczących historii klasztoru i wsi Beuerberg^[1].

Kolegiata

Częścią kompleksu jest dawna kolegiata pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, wzniesiona w stylu wczesnobarokowym w latach 1629–1635. Jej projekt przypisywano Isaakowi Paaderowi(inne języki) lub Hansowi Krumpperowi(inne języki)^[1]. Ołtarz główny pochodzi z lat 1626–1627, zainstalowany w nim obraz zdjęcia Chrystusa z Krzyża wykonał w 1645 roku Elias Greuter starszy(inne języki). W świątyni pracowali również tacy artyści jak Hans Ulrich Franck(inne języki) i Bartholomäus Steinle(inne języki)^[1]^[3]. Kościół dekorują liczne ołtarze boczne. Chrzcielnica pochodzi z 1539 roku, a ambonę wykonał w 1782 roku Johann Georg Miller^[3]. Autorem organów z 1903 roku jest Franz Borgias Maerz(inne języki), w 1957 roku przebudowało je przedsiębiorstwo Orgelbau Carl Schuster & Sohn(inne języki)^[4].

W 2011 roku rozpoczęto restaurację świątyni sfinansowaną przez władze Bawarii^[3]. W latach 2011–2014 wzmocniono konstrukcję, w 2019 roku ukończono prace nad tynkami i sztukaterią, a po zdjęciu rusztowań przystąpiono do konserwacji i restauracji wyposażenia. Kościół ponownie otwarto po ukończeniu remontu w kwietniu 2021 roku^[5].

W 1949 roku na wieży kościelnej zawieszono cztery stalowe dzwony, odlane przez przedsiębiorstwo Bochumer Verein(inne języki). W 2023 roku instrumenty wyłączono z użytku po stwierdzeniu wypadnięcia dwóch z czterech śrub, które powinny mocować największy dzwon^[6]. W 2025 roku dzwony zdjęto z wieży, na jesień 2026 roku planowana jest instalacja czterech nowych, brązowych instrumentów z Ludwisarni Rudolfa Pernera w Pasawie^[7]^[8].