Klasztor Steingaden

Klasztor Steingaden
Kloster Steingaden
	; Fasada kościoła klasztornego
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Steingaden
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	Norbertanie
Styl	romanizm, rokoko
Data budowy	1147
Data zamknięcia	1803
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Steingaden
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Steingaden
	47°42′05″N 10°51′45″E/47,701389 10,862500
	Multimedia w Wikimedia Commons

Klasztor Steingaden (niem. Kloster Steingaden) – dawne opactwo norbertanów znajdujący się w bawarskiej gminie Steingaden.

Historia

Klasztor został założony w 1147 roku przez księcia Welfa VI(inne języki). Mnichów sprowadzono z opactwa norbertanów w Rot an der Rot. W 1176 roku konsekrowano romański kościół klasztorny. Klasztor podupadł około 1400 roku, mieszkał w nim wówczas tylko jeden kanonik. W 1425 roku prepozyt Johann Sürg von Sürgenstein zrezygnował z niezależności i przyporządkował wspólnotę książętom Bawarii, co doprowadziło do ponownego rozkwitu gospodarczego. W 1434 roku placówkę wyniesiono do godności opactwa, a w 1475 roku opat uzyskał prawo do stosowania insygniów biskupich. Kompleks został przebudowany w latach 1470–1491 w stylu późnogotyckim^[1].

W 1525 roku, wojny chłopskiej, klasztor został splądrowany i podpalony. Zniszczenia naprawiono, lecz kompleks ponownie spłonął podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648). W 1663 roku zakończono jego odbudowę w stylu wczesnobarokowym. W 1740 rozpoczęto przebudowę wnętrza kościoła klasztornego, sztukaterie wykonał Franz Schmuzer(inne języki), a dekorację malarską – Johann Georg Bergmüller. W 1745 roku rozpoczęto budowę Kościoła Pielgrzymkowego w Wies. Wydatki budowlane skutkowały wzrostem zadłużenia klasztoru. W 1783 roku opat Augustin Bauer, nie mogąc poradzić sobie z długami, zwrócił się do Karola IV Teodora z prośbą o likwidację klasztoru, lecz spotkał się z odmową. Ostatecznie placówkę zlikwidowano 1 kwietnia 1803, w okresie sekularyzacji. Zabudowania klasztorne nabyli bracia Mayerowie z Aarau, którzy w 1819 roku rozebrali większość z nich, pozostawiając jedynie kościół, skrzydło z romańskim krużgankiem i kaplicę. Kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny^[1].

Świątynię wyremontowano w latach 1955–1960^[2]. W 1964 roku w rokokowej szafie organowej zainstalowano nowe, 27-głosowe organy, o dwóch manuałach, wykonane przez przedsiębiorstwo Orgelbau Schmid(inne języki). Instrument wyremontowano w 1997 roku^[3]. W latach 2017–2019 świątynię poddano renowacji^[2], w prezbiterium zainstalowano wówczas organy chórowe autorstwa Eduarda Heißerera^[4].