Klinochlor
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
Serafinit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
(Mg,Fe)5AlSi3AlO10 |
| Twardość w skali Mohsa |
2-2,5 |
| Przełam |
nierówny |
| Łupliwość |
doskonała według (001) |
| Pokrój kryształu |
płytkowy, tabliczkowy |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny |
| Właściwości mechaniczne |
elastyczny |
| Gęstość |
2,60-3,02 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
czarna, ciemnozielona, żółta, różowaczerwona (klinochlor chromowy), biała |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, perłowy, matowy |
| Współczynnik załamania |
1,57-1,59 |
| Inne |
optycznie dodatni |
Klinochlor – minerał z gromady krzemianów (glinokrzemianów), z grupy chlorytów (magnezowych). Nazwa pochodzi od złożenia greckich słów klinos – ukośny, i chloros – zielony. Opisany w 1851 r. Przez W.P.Blade’a.
Przedrostka „klino” często stosuje się w nazewnictwie minerałów jednoskośnych.
Charakterystyka
Właściwości
Tworzy sześcioboczne kryształy o pokroju płytkowym lub tabliczkowy. Występuje w skupieniach łuskowych, blaszkowych, rozetowych lub ziarnistych. Jest minerałem giętkim lecz nie sprężystym. Odznacza się doskonałą jednokierunkową łupliwością. Tworzy pseudomorfozy po wielu minerałach.
Popularne odmiany to kämmereryt i strzegomit.
Asocjacje: współwystępuje najczęściej z antygorytem, kalcytem, dolomitem, aktynolitem, biotytem, kordierytem, talkiem i chromitem.
Geneza
Produkt metamorfizmu regionalnego i kontaktowego, oraz wynik przemian hydrotermalnych amfiboli, piroksenów, biotytu.
Galeria
Występowanie
Najczęściej spotyka się go w skałach metamorficznych zmienionych regionalnie, kontaktowo lub w procesach hydrotermalnych. Spotyka się go w łupkach chlorytowych i talkowych, amfibolitach, serpentynitach i rodingitach. Znany jest również z niektórych pegmatytów np. z okolic Jeleniej Góry, który jest przedstawiany tu na zdjęciach. Najrzadziej spotyka się go w skałach osadowych.
W Polsce: Karkonosze – Szklarska Poręba-Huta, Michałowice, Karpacz, Kowary; Rudawy Janowickie – Miedzianka; Dolny Śląsk – Tąpadła (kāmmertyt), Nasławice k. Sobótki, Jordanów, Szklary k. Ząbkowic, Strzegom, Grabina, Żółkiewka, Zimnik, Borów, Kostrza k. Strzegomia, Czernica, Paszowice k. Jawora (strzegomit), Złoty Stok, Gębczyce k. Strzelina.
W świecie: Włochy – dolina Aosty w Piemoncie, Val Malenco i Liguria; Austria – Pfitsch, Zillertal, Tyrol; Szwajcaria; Rosja – Achmatowsk k.. Złatousti na Uralu; USA – Brewster w stanie Nowy Jork, West Chester i Unionville w Pensylwanii.
Zastosowanie
- znaczenie naukowe
- znaczenie kolekcjonerskie
- jako kamień ozdobny do wyrobu biżuterii
Zobacz też
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.