Komboloi


Komboloi (ngr. κομπολόι, czyt. koboloi) – sznur koralików przypominający różaniec, popularny zwłaszcza w Grecji, w tradycyjnym użyciu przez mężczyzn.
Nic pewnego nie wiadomo o przyczynie, a nawet o czasie powstania tej tradycji. Greccy etnografowie hipotetycznie łączą ją z używanym przez pasterzy sznurem z węzłami. Może jednak również stanowić obyczajowy relikt okupacji tureckiej (zgodnie z nauką Mahometa mężczyzna nie powinien siedzieć bezczynnie, dlatego bogaci Turcy przebierali koraliki w rękach dla zajęcia ich pracą). Z czasem, jako wizualny symbol czasu wolnego, komboloi mogły też uchodzić za swoisty atrybut władzy (używali ich m.in. Arystoteles Onasis, Jeorjos Papandreou, lecz także Melina Merkuri czy Jorgos Mitsakis). Świeckie, niemodlitwne przeznaczenie koralików odróżnia grecką tradycję od podobnych przedmiotów w kulturze orientalnej. Obecnie jako charakterystyczna pamiątka z Grecji chętnie nabywane są przez zagranicznych turystów.
Praktyczna funkcja komboloi ma polegać na systematycznym masażu wewnętrznej strony dłoni. Ponadto uważa się, że zajęcie ręki sznurem koralików poprawia ogólne samopoczucie, zmniejsza skutki stresu, łączy się z mechanicznym „zabijaniem czasu”. Może być stosowane podczas swobodnych spotkań towarzyskich (np. w kawiarni) bądź przy oglądaniu programów telewizyjnych, nie jest jednak przyjęte w trakcie spotkań oficjalnych. Własności różnych komboloi mają być w sposób istotny uzależnione od materiału, z którego je wykonano.
Obecnie najtańsze komboloi są chińskiej produkcji. Droższe oferowane dziś w handlu egzemplarze powinny być wykonane z bursztynu oprawnego w srebro. Najdroższe komboloi, o najwyżej cenionych własnościach użytkowych, nazywane są „faturanami”, od nazwiska ich wynalazcy i producenta (chemika Faturana); do 1940 wytwarzane były w Egipcie z syntezy bursztynu i bakelitu.
Jedyne poświęcone tej tradycji muzeum z bogatymi zbiorami komboloi oraz podobnych obiektów (m.in. różańców) znajduje się w Nauplii (ul. Staikopulu 25), założone w 1998 przez Arisa Evangelinosa[1].
Przypisy
- ↑ P. Maritsas: Discovering Nafplia, dz. cyt., s. 52-53. Natomiast według innego źródła – jedno z kilku istniejących w kraju (Wiesława Rusin: Grecja. Praktyczny przewodnik. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2014, s. 375).
Bibliografia
- Panagiotis Maritsas: Discovering Nafplia. A Tour Guide. Athens: Ed. Gramma, 2001
Linki zewnętrzne
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.