Kōmeitō

Kōmeitō
公明党
ilustracja
Państwo

 Japonia

Skrót

KP

Lider

Natsuo Yamaguchi

Data założenia

17 listopada 1964

Adres siedziby

17 Minamimoto-machi
Shinjuku, Tokio
Japonia

Ideologia polityczna

konserwatyzm[1],
pacyfizm

Poglądy gospodarcze

trzecia droga[2]

Liczba członków

462,085 (2016)[3]

Barwy

     różowy

Obecni posłowie
29/465
Obecni senatorowie
28/245
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Kōmeitō (jap. 公明党 Kōmei-tō; oficjalna nazwa po ang.: Komeito[4][5], dawniej New Komeito) – japońska konserwatywna partia polityczna. Silnie związana ze świeckim, buddyjskim ruchem religijnym Sōka Gakkai (Stowarzyszenie Tworzenia Wartości), działającym w oparciu o nauki XIII-wiecznego mnicha buddyjskiego, Nichirena[6].

Od 1999 roku (z wyjątkiem lat 2009–2012, kiedy u władzy była Partia Demokratyczna, Minshu-tō; ang. Democratic Party of Japan) jest w koalicji z Partią Liberalno-Demokratyczną (Jiyū-minshu-tō, w skrócie Jimin-tō; ang. Liberal Democratic Party, LDP).

W październiku 2025 partia wycofała się z koalicji z LDP i postanowiła przejść do Opozycji. W styczniu 2026 roku zdecydowała połączyć się z Konstytucyjną Partią Demokratyczną i stworzyć Sojusz Centro-Reformistyczny (中道改革連合 Chūdō Kaikaku Rengō)[7]. W przedterminowych wyborach, w 2026 roku, sojusz ten uzyskał 49 mandatów.

Historia

Początki partii sięgają 1961 roku wraz z powołaniem Kōmei Seiji Renmei (公明政治連盟, Ligi Polityki Czystych Rządów lub inaczej Politycznej Federacji na rzecz Czystych Rządów). Rok później utworzono organ prasowy Kōmei Shimbun. W 1964 roku powstała partia polityczna o nazwie Kōmeitō (Partia Czystych Rządów, ang. Clean Government Party)[8]. Od lat 70. XX wieku utrzymuje poparcie na poziomie około 10%[9].

W latach 90. XX wieku w japońskim krajobrazie politycznym zaszły poważne przemiany. Kōmeitō została oficjalnie rozwiązana w 1994 roku, aby stać się partnerem rządu koalicyjnego. Współpraca zakończyła się niepowodzeniem i byli parlamentarzyści Kōmeitō połączyli siły, aby w 1998 roku utworzyć Shin-Kōmeitō (Nową Komeito).

Obecna bardziej umiarkowana i centrowa partia, w październiku 1999 roku dołączyła do koalicji z rządzącą LDP, która potrzebowała Kōmeitō do utrzymania większości w Zgromadzeniu Narodowym.

W 2003 roku partia zgodziła się na wprowadzenie tymczasowej ustawy legalizującej rozmieszczenie sił japońskich w Iraku. Została ona wniesiona pod obrady przez rząd premiera Jun’ichirō Koizumiego i przyjęta jako: Humanitarian Relief and Iraqi Reconstruction Special Measures Law („Ustawa o pomocy humanitarnej i specjalnych środkach w zakresie odbudowy Iraku”), co pozwoliło na ominięcie „pokojowej konstytucji” i poparcie sił amerykańskich w czasie wojny z Irakiem[10][a].

W wyborach do parlamentu w latach 2003 i 2004 poradziła sobie dzięki niezwykle zaangażowanej i dobrze zorganizowanej bazie wyborczej Sōka Gakkai.

W wyborach powszechnych w 2012 roku koalicja LDP/Komeito powróciła do władzy. Akihiro Ōta, były lider partii, został ministrem ziemi, infrastruktury, transportu i turystyki[11].

We wrześniu 2014 roku partia zmieniła nazwę w języku angielskim z Nowej Komeito na Komeito (Komeito Party)[12].

W lipcu 2015 roku Komeito poparła dążenie premiera Shinzō Abe do zmiany konstytucji, aby dać Japońskim Siłom Samoobrony (Jieitai) ograniczone uprawnienia do walki w konfliktach zagranicznych po raz pierwszy od czasów II wojny światowej, co pozwoliłoby „Siłom Samoobrony na ściślejszą współpracę ze Stanami Zjednoczonymi poprzez zapewnienie wsparcia logistycznego, a w pewnych okolicznościach zbrojnego wsparcia w konfliktach międzynarodowych” oraz „uzupełnienie wytycznych w dwustronnej umowie dotyczącej współpracy sił japońskich i amerykańskich, które zostały podpisane przez oba narody” wcześniej w 2015[13].

Pomimo ewolucji politycznej, jaką przeszła partia na przestrzeni lat, jej podstawowe ideały i zasady pozostają takie same: dać głos polityczny najsłabszym i niedostatecznie reprezentowanym członkom społeczeństwa w kwestiach pokoju, zabezpieczenia społecznego, edukacji, środowiska i praw człowieka.

Relacje z Sōka Gakkai

Kōmeitō nazywana jest „politycznym ramieniem” Sōka Gakkai mimo formalnego odseparowania się partii od religijnej grupy w 1970. Relacje pomiędzy Nową Komeito i Komeito a Sōka Gakkai były przedmiotem debat, a także narzędziem politycznego nacisku i krytyki rywali. Stanowisko partii w tej sprawie było jednak wielokrotnie potwierdzane: Sōka Gakkai to główny elektorat, który zarówno na szczeblu lokalnym, jak i krajowym, popiera partię ze względu na zasady i cele polityczne. Kolejne rządy konsekwentnie podtrzymywały konstytucyjność relacji pomiędzy partią a stowarzyszeniem, utrzymując od dziesięcioleci, że nie narusza ona zasady rozdziału religii i państwa[14][15][16].

Liderzy

Obecnym liderem Komeito jest urodzony w 1952 w Hitachinaka prawnik Natsuo Yamaguchi, a sekretarzem generalnym Tetsuo Saitō.

Natsuo Yamaguchi, szef partii
Tetsuo Saitō, sekretarz generalny


Wyniki wyborów

Aktywiści partii przed zamkiem Himeji
Kampania wyborcza szefa partii do Izby Radców, 2013

Izba Reprezentantów

Rok Głosy % głosów Mandaty ± (%)
1967 2,472,371 5,4
25/486
 nowa partia
1969 5,124,666 10,9
47/486
 5,4
1972 4,436,755 8,5
29/491
 2,5
1976 6,177,300 10,9
55/511
 2,4
1979 5,282,682 9,8
57/511
 1,8
1980 5,329,942 9,0
33/511
 0,8
1983 5,745,751 10,1
58/511
 1,1
1986 5,701,277 9,4
56/512
 0,7
1990 5,242,675 8,0
45/512
 1,4
1993 5,114,351 8,1
51/511
 0,1
2000 7,762,032 13,0
31/480
 4,9
2003 8,733,444 14,8
34/480
 1,8
2005 8,987,620 13,3
31/480
 1,5
2009 8,054,007 11,5
21/480
 1,8
2012 7,116,474 11,9
31/480
 0,4
2014 7,314,236 13,7
35/475
 1,8
2017 6,977,712 12,5
29/465
 1,2

Izba Radców

Rok Głosy % głosów Mandaty ± (%)
1962 4,124,269 11,5
15/254
 nowa partia
1965 5,097,682 13,7
20/254
 2,2
1968 6,656, 771 15,5
24/251
 1,8
1971 5,626,293 14,1
22/251
 1,4
1974 6,360,419 12,1
24/260
 2
1977 7,174,459 14,2
25/252
 2,1
1980 6,669,387 11,9
26/252
 2,3
1983 7,314,465 15,7
27/252
 3,8
1986 7,438,501 13,0
24/252
 2,7
1989 6,097,971 10,9
21/252
 2,1
1992 6,415,503 14,3
24/252
 3,4
1998 7,748,301 13,8
22/252
 0,5
2001 8,187,804 15,0
23/247
 1,2
2004 8,621,265 15,4
24/242
 0,4
2007 7,765,329 13,2
20/242
 1,8
2010 7,639,432 13,0
19/242
 0,2
2013 7,568,082 14,2
20/242
 1,2
2016 7,572,960 13,5
25/242
 1,3
2019 7,572,973 13,0
28/245
 0,5

Organ prasowy

Partia wydaje swoją oficjalną gazetę Kōmei Shimbun. Nakład 800 tys. egzemplarzy.

Uwagi

  1. ↑ Do obowiązków oddziałów japońskich należały takie zadania, jak: oczyszczanie wody, odbudowa i przywracanie obiektów publicznych dla ludności irackiej.

Przypisy

  1. ↑ Filus, Dorothea M. (2010), "Interreligious Education and Dialogue in Japan", International Handbook of Inter-religious Education
  2. ↑ Tun-jen Cheng, Deborah A. Brown (2015), Religious Organizations and Democratization: Case Studies from Contemporary Asia: Case Studies from Contemporary Asia.
  3. ↑ 平成28年分政治資金収支報告書の要旨.
  4. ↑ Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 912. ISBN 4-7674-2015-6.
  5. ↑ Basic Information. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-05]. (ang.).
  6. ↑ Soka Gakkai keeps religious, political machine humming. The Japan Times, 2 grudnia 2008. [dostęp 2008-12-02]. (ang.).
  7. ↑ New centrist opposition party pushes for cut in consumption tax | The Asahi Shimbun: Breaking News, Japan News and Analysis, „The Asahi Shimbun” [dostęp 2026-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2026-01-19] (ang.).
  8. ↑ Political parties of Asia and the Pacific, strona 459-460.
  9. ↑ History. New Komeito, 2013. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).
  10. ↑ Japan's Security Strategy in the Post-9/11 World: Embracing a New Realpolitik, strona 183.
  11. ↑ Akihiro OHTA.
  12. ↑ New Komeito Party drops 'New' from its name.
  13. ↑ Japan Moves to Allow Military Combat for First Time in 70 Years.
  14. ↑ Daniel Alfred Metraux: The Soka Gakkai Revolution, str 42.
  15. ↑ Christopher Queen, Sallie B King: Engaged Buddhism: Buddhist Liberation Movements in Asia, str. 396.
  16. ↑ On Politics and Religion – About Us.

Linki zewnętrzne

Ustrój i polityka Japonii
Ustrój
Monarchia
Organy władzy
ustawodawczej
wykonawczej
sądowniczej
Finanse i kontrola
Samorząd
Główne partie polityczne
Listy przywódców

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya