LRAC F1
LRAC F1 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent |
Manufacture Nationale d'Armes de Saint-Etienne |
| Rodzaj | |
| Historia | |
| Produkcja |
1969-?[1] |
| Dane techniczne | |
| Kaliber |
89 mm[2] |
| Nabój |
kumulacyjny |
| Wymiary | |
| Długość |
1600 mm (załadowany)[2] |
| Masa | |
| broni |
5,5 kg (niezaładowany; bez celownika)[1] |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku |
300 m/s[2] |
| Zasięg skuteczny |
400 m[2] |
| Przebijalność pancerza |
420 mm[2] |

Lance-Roquettes AntiChar de 89 mm modèle F1 (LRAC F1, czasem nazywany ACL-STRIM) – francuski granatnik przeciwpancerny wprowadzony do uzbrojenia w latach 70.
Granatnik LRAC F1 składa się z dwóch części. Przednia, wielokrotnego użytku, tworzy krótką wyrzutnię do której przyłączony jest celownik, dwójnóg, oporę naramienną i mechanizm spustowy. Drugą część wyrzutni stanowi pocisk w kontenerze który jest dołączany przed strzałem do wyrzutni.
Wyrzutnia i kontener pocisku wykonane są z tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym. Przed strzałem z zasobnika pocisku zdejmuje się przednia ściankę po czym przyłącza się go do wyrzutni. Następnie zdejmowana jest tylna pokrywa zasobnika pocisku. Celowanie przy pomocy celownika optycznego APX M309 o trzykrotnym powiększeniu i nastawach 100–1000 m.
Odpalenie pocisku rakietowego elektryczne, po naciśnięciu dźwigni spustowej induktor elektromagnetyczny generuje impuls powodujący odpalenie zapłonnika silnika rakietowego. Pocisk napędzany jest silnikiem prochowym. Ładunek silnika został dobrany w ten sposób, aby jego spalanie zakończyło się przed opuszczeniem przez pocisk wyrzutni.
Podstawowym rodzajem amunicji do granatnika LRAC F1 jest kumulacyjny pocisk przeciwpancerny z zapalnikiem piezoelektrycznym o przebijalności 400 mm RHA. Poza tym stosowany jest pocisk przeciwpancerno-odłamkowy o przebijalności 100 mm RHA, rażący po wybuchu 1600 kulkami stalowymi (promień ok. 20 m), dymny i oświetlający[1].
Dane taktyczno-techniczne
Przypisy
- ↑ a b c Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 56-57. ISBN 83-86776-25-0.
- ↑ a b c d e f g Вячеслав Ликсо, Оружие пехоты. 450 лучших образцов, Litres, 2022, s. 144, ISBN 978-5-04-251485-2 (ros.).
Bibliografia
- Jacek Szymański, Ryszard Woźniak. Granatniki przeciwpancerne (II). „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 12. s. s. 14-16. ISSN 1230-1655.
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.