Lakshmi Sahgal

Lakshmi Sahgal
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 października 1914
Madras

Data i miejsce śmierci

23 lipca 2012
Kanpur

Zawód, zajęcie

lekarz

Odznaczenia
Order Padma Vibhushan (Indie)
Multimedia w Wikimedia Commons

Lakshmi Sahgal z domu Swaminathan, często określana jako Kapitan Lakshmi (ur. 24 października 1914 w Madrasie, zm. 23 lipca 2012 w Kanpurze) – indyjska lekarka, odznaczona przez prezydenta Indii Kocherila Ramana Narayanana Orderem Padma Vibhushana.

Była rewolucjonistką indyjskiego ruchu niepodległościowego, oficerem Indyjskiej Armii Narodowej i minister spraw kobiet w rządzie Azada Hinda. Sahgal jest powszechnie określana w Indiach jako „Kapitan Lakshmi”, nawiązując do jej rangi, gdy została wzięta do niewoli w Birmie podczas II wojny światowej.

Wczesne życie

Sahgal urodziła się jako Lakshmi Swaminathan, córka S. Swaminathana, prawnika pracującego w Sądzie Najwyższym w Madrasie i Ammu Swaminathan z domu Ammukutty, pracowniczki socjalnej i działaczki niepodległościowej, pochodzącej z arystokratycznej rodziny Nair, znanej jako rodzina „Vadakkath” z Anakkary w Palakkad, w stanie Kerala. Lakshmi była starszą siostrą Mrinalini Sarabhai i Govinda Swaminathana[1][2]. W 1938 roku ukończyła studia medyczne, a rok później otrzymała dyplom z ginekologii i położnictwa. Pracowała jako lekarz w szpitalu rządowym Kasturba Gandhi w Triplicane, w pobliżu Ćennaj[1]. W 1940 roku wyjechała do Singapuru, aby leczyć najbiedniejszych i migrujących robotników indyjskich. Tam poznała członków Indyjskiej Armii Narodowej (Azad Hind Fauj]) Subhas Czandra Bose[1].

Okres wojny

Lakshmi Swaminathan z członkami Indyjskiej Armii Narodowej, 1940

Po poddaniu Singapuru przez Brytyjczyków Japonii w 1942 roku pomagała rannym jeńcom wojennym. Wielu z nich pragnęło utworzenia indyjskiej armii niepodległościowej. Dążenia te doprowadziły do powstania Indyjskiej Armii Narodowej (INA) od przywództwem generała Mohana Singha, jednak nie otrzymała ona aprobaty ze strony okupujących wojsk japońskich[3]. 2 lipca 1943 roku przybył do Singapuru Netaji Subhash Chandra Bose, aby kierować INA. Doktor Lakshmi Sahgal poprosiła o spotkanie z nim w wyniku czego otrzymała mandat na założenie pułku kobiecego Rani Jhansi, do którego kobiety chętnie wstępowały. Jej regiment był wyjątkowo aktywny na froncie i na polu medycznym. Sama Sahgal otrzymała stopień pułkownika[4]. Na stałe przylgnęło do niej określenie „Kapitan Lakshmi” i do końca życia tak właśnie zwracało się do niej wiele osób[3].

W grudniu 1944 roku INA maszerowała z armią japońską do Birmy, ale w marcu 1945 roku, gdy fala wojny zwróciła się przeciwko nim, kierownictwo INA zarządziło odwrót, zanim mogli wejść do Imphal[3]. Kapitan Lakshmi została aresztowana przez armię brytyjską w maju 1945 roku[2]. Była przetrzymywana w Birmie do marca 1946 roku[3].

Działalność powojenna

W Lahore w marcu 1947 roku wyszła za mąż za pułkownika Prema Kumara Sahgala i osiadła w Kanpur, gdzie pracowała jako lekarka, pomagała uchodźcom i najbiedniejszym[4]. W 1971 roku wstąpiła do Komunistycznej Partii Indii (Marksistowską), zaangażowała się w politykę, działała w związkach zawodowych, a potem w ruchu kobiecym[3]. Podczas kryzysu w Bangladeszu zorganizowała obozy pomocy i pomoc medyczną w Kalkucie dla uchodźców, którzy dotarli do Indii z Bangladeszu. W 1981 roku została wiceprzewodniczącą Ogólnoindyjskiego Demokratycznego Stowarzyszenia Kobiet (AIDWA)[3].

W 1996 roku została aresztowana za udział w kampanii przeciwko konkursowi Miss World w Bangalore. Kierowała zespołem medycznym pomagającym ofiarom katastrofy w Bhopalu w grudniu 1984 roku, pracowała nad przywróceniem pokoju w Kanpur po zamieszkach skierowanym przeciwko sikhom w 1984 roku, po zamachu na Indirę Gandhi[3]. W 1998 roku została odznaczona przez prezydenta Indii Kocherila Ramana Narayanana Orderem Padma Vibhushana[4][3].

W 2002 roku cztery lewicowe partie - Komunistyczna Partia Indii, Komunistyczna Partia Indii (Marksista), Partia Rewolucyjnych Socjalistów i Ogólnoindyjski Blok Postępowy wysunęły kandydaturę Lakshmi Sahgal w wyborach prezydenckich. Była jedynym przeciwnikiem A.P.J. Abdula Kalama, który zwyciężył[1][5].

Sahgal zmarła w dniu 19 lipca 2012 w Kanpur, w wyniku zatrzymania akcji serca, w wieku 97 lat. Zgodnie z jej życzeniem ciało zostało przekazane uczelni medycznej na cele badawcze[4].

Przypisy

  1. ↑ a b c d B. Kolappan: A fulfilling journey that began in Madras. The Hindu. [dostęp 2019-06-08]. (ang.).
  2. ↑ a b The legacy of Mrinalini Sarabhai’s family. The Indian Express. [dostęp 2019-06-09]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e f g h Parvathi Menon: Captain Lakshmi Sahgal (1914 - 2012) - A life of struggle. The Hindu. [dostęp 2019-06-09]. (ang.).
  4. ↑ a b c d Lakshmi Sehgal no more. The Telegraph. [dostęp 2019-06-09].
  5. ↑ Muzułmanin prezydentem Indii. Wprost.pl. [dostęp 2019-06-08].

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya