Leon Czenze

Leon Adam Czenze

major administracji
Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1896 Libawa (Łotwa)
Data i miejsce śmierci	1940 USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby	1914–1940
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki	10 Pułk Artylerii Polowej 28 Pułk Artylerii Lekkiej Zapas Młodych Koni
Stanowiska	dowódca baterii zastępca zarządcy
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Leon Adam Czenze (ur. 3 stycznia 1896 w Libawie, zm. 1940 w ZSRR) – major administracji (artylerii) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Był synem Juliana i Walerii. Ukończył gimnazjum w Piotrogrodzie.

W 1915 r. wstąpił do Oficerskiej Szkoły Artylerii, którą ukończył w stopniu podporucznika artylerii konnej. Walczył na froncie. W 1917 r. rozpoczął służbę w 5 pułku ułanów II Korpusu Polskiego. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej.

11 listopada 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 1 dywizjonu artylerii konnej. Walczył z 1 dak w całej wojnie polsko-bolszewickiej.

Po zakończeniu wojny 1920 roku, do 1924 r. pełnił służbę w 1 i 7 dak jako dowódca baterii, w 1922 r. awansował do stopnia kapitana. W latach 1924–1928 pełnił obowiązki instruktora i dowódcy baterii w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Następnie służył w 10 pułku artylerii polowej w Łodzi^[1]. W latach 1929–1930 był dowódcą 8. baterii tego pułku^[2]. W marcu 1931 roku został przeniesiony do 28 pułku artylerii polowej w Zajezierzu k. Dęblina^[3]. Od 1934 aż do wybuchu wojny był zastępcą zarządcy Zapasu Młodych Koni^[4]. W międzyczasie został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna^[5], a w 1939 roku mianowany w tym korpusie osobowym na stopień majora z 7. lokatą.

Aresztowany we wrześniu 1939 roku przez NKWD, zamordowany w 1940 r. na Ukrainie (LW. 055/4 z 5.1940 r., poz. 44)^[6][7]. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni^[8].

• podporucznik – 1915
• porucznik – 1920 (?)
• kapitan – 1922

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3091 (1922)^[9][10]
• Krzyż Walecznych trzykrotnie^[10]
• Medal Niepodległości (20 lipca 1932)^[11]
• Srebrny Krzyż Zasługi (1938)^[5]
• Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”^[10]

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej
• kampania wrześniowa

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
• Artur Kuprianis: Łódzka 4 Grupa Artylerii w latach 1929-1939. Łódź: Wydawnictwo Ibidem, 2010. ISBN 978-83-62331-00-0.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Zeszyty Katyńskie. Marek Tarczyński (red.). T. 4: Listy katyńskiej ciąg dalszy. Straceni na Ukrainie. Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej i Polska Fundacja Katyńska, 1994. ISBN 83-87893-79-X.
• Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.