Leon Pastor

Leon Pastor
Ilustracja
Leon Pastor (przed 1908)
Data i miejsce urodzenia

7 czerwca 1846
Mielec

Data i miejsce śmierci

4 lutego 1912
Leżajsk

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

1869

Multimedia w Wikimedia Commons

Leon Pastor (ur. 7 czerwca 1846 w Mielcu, zm. 4 lutego 1912 w Leżajsku) – duchowny rzymskokatolicki, kanonik honorowy, poseł do Rady Państwa i Sejmu Krajowego Galicji.

Życiorys

Urodził się w 1846 w Mielcu jako syn miejscowego lekarza[1] Adolfa (zm. w 1847) i Franciszki z Smalbachów[2]. Ukończył szkołę powszechną i gimnazjum w Rzeszowie, a następnie Seminarium Duchowne w Przemyślu[3]. Otrzymał święcenia kapłańskie w 1869 i przez kllka lat był wikarym przy przemyskiej katedrze oraz kapelanem więzienia[3]. W latach 1873–1874 był także katechetą w szkole ludowej i niższej realnej i równocześnie suplentem katechetyki i metodyki nauczania religii w Seminarium Duchownym[3]. Był osobą muzykalną, dobrym śpiewakiem i uzdolnionym kaznodzieją[3].

Od 1875 do 1898 był proboszczem Parafii św. Wawrzyńca w Radymnie[4] w pow. jarosławskim. Przeprowadził tam remont kościoła parafialnego. Był jednym z pierwszych księży w diecezji przemyskiej którzy podjęli szeroką działalność społeczną na rzecz podniesienia poziomu oświaty a także materialnego swoich parafian. Założył Towarzystwo powroźnicze w Radymnie, skupiające miejscowych rzemieślników i przez wiele lat był jego dyrektorem. Był także kuratorem powstałej z jego inicjatywy szkoły rzemieślniczej oraz założycielem miejscowej kasy pożyczkowej[3]. Od 1878 był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie. Był także członkiem Rady Powiatu w Jarosławiu (1887-1891)[5]. W latach 1898–1910 był proboszczem w Bieczu, od 1901 prałatem, a od 1905 dziekanem tamtejszym. Przy fachowej pomocy konserwatorów krakowskich przeprowadził restaurację wnętrza tamtejszego renesansowego kościoła parafialnego. Członek Rady Powiatu w Gorlicach (1901-1910). W latach 1910–1912 proboszcz Parafii Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku[6] w 1910.

Był zaangażowany politycznie, szybko zyskał renomę zręcznego, umiarkowanego lecz zmiennego polityka[3].

Był posłem do austriackiej Rady Państwa VIII kadencji (13 stycznia 1893 - 22 stycznia 1897), IX kadencji (27 marca 1897 - 7 września 1900), X kadencji (31 stycznia 1901 - 30 stycznia 1907) i XI kadencji (17 czerwca 1907 - 30 marca 1911)[7]. Po raz pierwszy został wybrany w kadencji VIII w wyborach uzupełniających po śmierci Władysława Koziebrodzkiego w kurii IV (gmin wiejskich) z okręgu nr 13 (Jarosław-Radymno-Sieniawa-Pruchnik-Cieszanów-Lubaczów). W kadencji IX wybrano go w kurii V (powszechnej) z okręgu wyborczego nr 8 (Jarosław–Radymno-Sieniawa-Pruchnik-Łańcut– Przeworsk-Leżajsk-Lubaczów-Cieszanów–Jaworów–Krakowiec-Gródek-Janów), w kadencji X z kurii IV (gmin wiejskich) z okręgu wyborczego 10 (Jasło-Frysztak-Gorlice-Biecz-Krosno-Żmigród-Dukla). Po zmianie prawa wyborczego mandat zdobył w galicyjskim okręgu wyborczym nr 24 (Jasło-Gorlice-Grybów-Biecz-Strzyżów-Frysztak-Pilzno-Dębica). Należał do parlamentarnych komisji: budżetowej i wojskowej. Był członkiem Koła Polskiego w Wiedniu, od 1907 drugim zastępcą prezesa Koła. Akcentując swoją bezpartyjność, skupiał kolo siebie sympatyków nurtu chrześcijańsko-społecznego. Przez dłuższy czas współpracował z ks. Stanisławem Stojałowskim, mimo że do jego stronnictwa nie wstąpił. W 1905 stanął na czele zorganizowanego przez siebie Polskiego Centrum Ludowego, które próbowało rywalizować z Polskim Stronnictwem Ludowym. Jednak jako przywódca nie sprawdził się Wkrótce potem Centrum rozpadło się.

Dwukrotnie był posłem Sejmu Krajowego Galicji najpierw VIII kadencji (31 października 1905 - 12 października 1907) potem IX kadencji (15 września 1908 - 4 lutego 1912) wybieranym w kurii III (miast) w okręgu wyborczym nr 18 (Gorlice-Jasło)[8]. Pierwszy raz został wybrany w wyborach uzupełniających po śmierci Adama Skrzyńskiego[8]. Po jego śmierci w 1912 jego mandat objął Ludomił German[8]. W Sejmie Krajowym początkowo był reprezentantem Centrum Ludowego ale w 1908 przystąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Jednak już w maju 1909 wystąpił z niego zrażony antyklerykalizmem Jana Stapińskiego[3]. W tym czasie naraził się bpowi Józefowi Pelczarowi, który patronował w swej diecezji Związkowi Katolicko-Społecznemu, a który Pastor zwalczał[3]. W 1911 roku zrezygnował z mandatu w Sejmie Krajowym z powodu przegranej w wyborach do Rady Państwa[3], a według innych z powodu złego stanu zdrowia[9].

W 1901 został tajnym szambelanem papieskim. W 1908 otrzymał tytuł kanonika honorowego kapituły przemyskiej[10]. Otrzymał tytuły honorowego obywatelstwa miast Radymno, Biecz, Dębica (1909)[11].

Zmarł 4 lutego 1912 w Leżajsku i tam został 9 lutego pochowany[12].

Publikacje

Był autorem publikacji pt. Sześć krótkich nauk dogmatyczno-moralnych o rzeczywistej obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, Przemyśl 1886[13], oraz Kazania na temat pieśni kościelnych rozłożone na niektóre uroczystości kościelne, Przemyśl 1884, Wydał też: Mowę na pogrzebie śp. ks. Macieja Hebdy, Jarosław 1891.

Przypisy

  1. ↑ Nekrologia ks. Leon Pastor Czas 1912 nr 59 z 7 lutego s.3
  2. ↑ Matka jego była neofitką i z tego powodu przeciwnicy wypominali mu pochodzenie żydowskie, insynuując nawet, że zmienił nazwisko
  3. ↑ a b c d e f g h i Czesław Lechicki, Pastor Leon (1846--1912), Polski Słownik Biograficzny, t. 25, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1980, s. 260-261
  4. ↑ Historia chrześcijaństwa na ziemi radymniańskiej. radymno.pl. [dostęp 2016-03-17].
  5. ↑ Parlament Österreich Republik, Franz Adlgasser, Kurzbiografie Pastor, Leon - Parlamentarier 1848-1918 online [22.06.2020]
  6. ↑ Zmarli kapłani i zakonnicy. fara.lezajsk.pl. [dostęp 2016-03-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-24)].
  7. ↑ Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848–1918, Warszawa 1996,
  8. ↑ a b c Stanisław Grodziski - "Sejm Krajowy Galicyjski 1861-1914", Warszawa 1993, ISBN 83-7059-052-7
  9. ↑ ks Leon Pastor Kurier Lwowski 1912 nr 55 s. 3
  10. ↑ Mianowania Kurier Lwowski 1908 nr 409 s. 3.
  11. ↑ Kronika prowincyonalna. „Gazeta Lwowska”. Nr 17, s. 4, 23 stycznia 1909. 
  12. ↑ Pogrzeb sp. ks. Leona Pastora Kurier Lwowski 1912 nr 63 s.5
  13. ↑ Sześć krótkich nauk dogmatyczno-moralnych o rzeczywistej obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. tedeum.pl. [dostęp 2016-03-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya