Leonid Kannegiser

Leonid Kannegiser

Леонид Иоакимович Каннегисер

Data i miejsce urodzenia	marzec 1896 Petersburg
Data i miejsce śmierci	październik 1918 Piotrogród
Narodowość	rosyjska
Język	rosyjski
Dziedzina sztuki	poezja
Multimedia w Wikimedia Commons

Leonid Kannegiser (ros. Леонид Иоакимович Каннегисер; ur. w marcu 1896 w Petersburgu, zm. w październiku 1918 tamże^[1][2]) – żydowsko-rosyjski poeta, zabójca Mojsieja Urickiego^[2].

Urodził się w rodzinie inżyniera Ioakima Kannegisera(inne języki), m.in. dyrektora stoczni w Mikołajowie^[1]. Dzięki wysokiej pozycji ojca dorastał w wyjątkowo korzystnym środowisku społecznym, dostępnym wówczas jedynie nielicznym Żydom^[1][2]. Ukończył prywatne Gimnazjum Gurewicza(inne języki)^[1], a w latach 1915–1917 studiował na Politechnice Petersburskiej. Podobnie jak ojciec był zaangażowany w życie gminy żydowskiej^[3], należał też do żydowskiej organizacji studenckiej^[2][3]. Pisał wiersze pod wpływem Michaiła Kuzmina^{[potrzebny przypis]}, przyjaźnił się z Siergiejem Jesieninem^[1].

Rewolucję lutową w 1917 r. przyjął pozytywnie^[2] i został junkrem w Michajłowskiej Szkole Artylerii^[1][2]. Wkrótce został przewodniczącym Związku Socjalistycznych Junkrów^[2]. Po wybuchu rewolucji październikowej początkowo nie był do niej nastawiony wrogo, co zmieniło się po zawarciu traktatu brzeskiego. Bronił siedziby Rządu Tymczasowego^[1]. Latem 1918 r. Czeka aresztowała i straciła grupę kadetów i oficerów z otoczenia Kannegisera, w tym jego bliskiego przyjaciela, Wiktora Perelcwejga. W odwecie Kannegiser postanowił zabić szefa Czeka, Mojsieja Urickiego^[1]. 30 sierpnia 1918 dostał się do siedziby Czeka, gdzie po zjawieniu się Urickiego, zabił go strzałem w głowę. Jedynym świadkiem zdarzenia był odźwierny, jednak Kannegiser w zdenerwowaniu zostawił na miejscu swoją czapkę i zamiast wmieszać się w tłum, zaczął ucieczkę na rowerze, wciąż trzymając w dłoni rewolwer. W efekcie pościg nie miał problemu z szybkim go złapaniem^[1]. Według oficjalnego protokołu z przesłuchania przyznał się do zabójstwa, jako rewanżu za śmierć swojego przyjaciela Perelcwejga^[2].

Rozstrzelano go w Petersburgu w październiku 1918 r. (dokładna data nie jest znana)^[1].

Po schwytaniu Kannegisera władze bolszewickie aresztowały również jego rodzinę i znajomych. Rodzicom udało się uciec z RFSRR i do końca życia mieszkali w Warszawie^[1].

Zabójstwo Urickiego, wraz z zamachem na Włodzimierza Lenina, który przeprowadziła Fanny Kapłan, stało się oficjalnym powodem rozpoczęcia przez bolszewików operacji „czerwonego terroru” 5 września 1918 roku^[1].