Leopold Beck

Leopold Beck

Poldi Beck

Data i miejsce urodzenia	15 listopada 1905 Warszawa
Data i miejsce śmierci	20 sierpnia 1985 Łódź
Miejsce spoczynku	cmentarz Doły w Łodzi
Zawód, zajęcie	dziennikarz
Małżeństwo	Irena Beck
Dzieci	Julian Beck, Andrzej Beck
Odznaczenia

Leopold Beck ps. „Poldi Beck” (ur. 15 listopada^[1] 1905 w Warszawie^[2][3][1], zm. 20 sierpnia 1985^[4][1] w Łodzi^[1]) – polski dziennikarz pochodzenia żydowskiego^[5], autor utworów estradowych, recenzent teatralny, satyryk, tłumacz librett operetkowych^[2][3].

Beck urodził się jako syn urzędnika bankowego. Uczył się w Bundesrealgymnasium w Wiedniu (1917–1921), a także ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Wiedeńskim. Rozpoczął pracę jako dziennikarz w Wiedniu, gdzie od 1926 publikował artykuły. Pracował jako redaktor, a następnie redaktor naczelny „Österreichische Steuer- und Wirtschaftszeitung” i „Kurzberichter”. Beck uczestniczył intensywnie w życiu kulturalnym Wiednia, bywając w lokalu „Herrenhof” w kręgu tak znanych twórców austriackich, w tym Friedricha Torberga, z którym się zaprzyjaźnił^[5]. Beck ponadto uprawiał boks, gimnastykę oraz piłkę nożną w klubie „Maccabi”^[5].

Po aneksji Austrii przez Niemcy w 1938 Beck przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął współpracę z Towarzystwem Wydawniczym „Rój” Wańkowicza i Kistera – był m.in. redaktorem encyklopedii gospodarczej oraz konsultantem tej oficyny wydawniczej ds. literatury niemieckojęzycznej^[5].

Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 Beck wyjechał do Lwowa, skąd deportowano go do łagrów w Kazachstanie. Tam wstąpił do armii gen. Andresa, jednak w wyniku zachorowania na tyfus nie został ewakuowany do Iranu^[5]. Następnie został żołnierzem armii Berlinga. Był oficerem politycznym stacjonującej w Lublinie 3. Dywizji Pomorskiej Ludowego Wojska Polskiego^[6], redagował gazetę frontową „Zwyciężymy”^[7]. W Lublinie także osiadł i został redaktorem, a następnie, w drugiej połowie 1945 redaktorem naczelnym „Gazety Lubelskiej”^[6]. W 1947 zamieszkał w Łodzi, gdzie kontynuował pracę dziennikarską, będąc kierownikiem działu ekonomicznego „Dziennika Łódzkiego” oraz publikując recenzje teatralne oraz publikując materiały kulturalne oraz wykładał ekonomię w Wyższej Szkole Pedagogicznej^[5]. Z czasem został redaktorem naczelnym „Dziennika Łódzkiego”^[6]. Był również założycielem^[8] i redaktorem naczelnym pisma satyrycznego „Karuzela”^[5], które prowadził do 1966^[8].

Jego żoną była Irena Beck (ur. 1924) – dziennikarka, z którą miał dwóch synów: Juliana i Andrzeja – także dziennikarzy^[5]. Pochowany został na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (Kwatera: XIII, Rząd: 5, Grób: 3)^[4].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski^[5],
• Medal 10-lecia Polski Ludowej^[9],
• Dyplom Honorowy za 30 lat pracy w dziennikarstwie przyznany przez Klub Dziennikarza w Łodzi^[10].