Leopold Stawecki

Leopold Stawecki

Data i miejsce urodzenia	18 grudnia 1927 Wasilków
Data i miejsce śmierci	15 stycznia 2018 Białystok
Zawód, zajęcie	robotnik, pilot
Odznaczenia

Leopold Stawecki (ur. 18 grudnia 1927 w Wasilkowie^[1], zm. 15 stycznia 2018 w Białymstoku^[2][3]) – polski robotnik i pilot wojskowy, działacz opozycyjny i związkowy w okresie PRL.

Syn Wiktora i Aleksandry^[1]. Jego ojciec Wiktor Stawecki (Stawicki) był oficerem rezerwy, zginął w zbrodni katyńskiej w Kalininie (Ostaszkowie)^[4]. W kwietniu 1940 wywieziony do okręgu pawłodarskiego, chodził do radzieckiej szkoły średniej w Małej Brzostowicy i pracował w III Suworowskim Sowchozie. W 1944 zmobilizowany i skierowany do trzyletniej Oficerskiej Szkoły Pilotażu w Grigoriewskoje w obwodzie riazańskim. W 1947 powrócił do Polski, w kolejnym roku przeniesiony do służby w 2 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Krakowie. W czerwcu 1949 uległ poważnemu wypadkowi lotniczemu, w związku z nim w październiku 1950 przeniesiony do rezerwy^[2][3].

Od 1953 studiował zaocznie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (nauki nie ukończył), w 1960 został absolwentem studium ekonomiki przemysłu w Katowicach. Pracował kolejno w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku (1950–1951), Zarządzie Okręgu Związku Zawodowego Pracowników Państwowych (1951–1953), jako instruktor Zarządu Okręgu Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia (1953–1956), Białostockim Przedsiębiorstwie Ceramiki Budowlanej (1957–1959), Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Białymstoku (1959–1961) oraz Zakładzie Energetycznym Białystok (1961–1982)^[2].

Od jesieni 1980 działał w NSZZ „Solidarność”, był przewodniczącym Komitetu Założycielskiego w zakładzie pracy, od 1981 tymczasowym członkiem Prezydium MKS „S” Regionu Białystok, następnie delegatem na I Wojewódzki Zjazd Delegatów i I Krajowy Zjazd Delegatów oraz członkiem Zarządu Regionu. Należał też do białostockiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania, a w 1981 był pełnomocnikiem prawnym regionu „S” ds. podpaleń budynków należących do związku i jego dwóch działaczy^[2].

Od 13 grudnia 1981 do 31 marca 1982 internowany w ośrodkach odosobnienia w Białymstoku i Suwałkach^[5], następnie przeszedł na rentę i emeryturę. W lutym 1982 oskarżony wraz z żoną o napaść i groźby karalne w stosunku do zatrzymujących go milicjantów, postępowanie umorzono na mocy amnestii z lipca 1983. Po uwolnieniu współpracował z niejawną Tymczasową Komisją Regionalną „Solidarność” Regionu Białystok i redakcją podziemnego pisma NSZZ Rolników Indywidualnych „S” „Goniec Wojenny”, a od 1984 do 1986 był jednym z redaktorów pisma „Jutrzenka”, w tym jego redaktorem naczelnym. W wyniku konfliktu w łonie TKR „S” w 1985 został przewodniczącym konkurencyjnej MKK „Solidarność” Regionu Białystok^[2]. Zajmował się m.in. podtrzymywaniem kontaktów ze strukturami związkowymi w innych regionach kraju i współorganizowaniem mszy patriotycznych. W 1987 ukarany przez kolegium ds. wykroczeń grzywną za udział w pogrzebie działacza „Solidarności” (orzeczenie to uchyliła II instancja sądownicza)^[1]. W 1989 pozwany przez Jerzego Urbana o zniesławienie w związku ze sprawą śmierci ks. Stanisława Suchowolca (sprawę umorzono z racji niestwierdzenia winy)^[2].

W 1989 był członkiem Komitetu Obywatelskiego „Solidarności” Ziemi Białostockiej oraz Komisji ds. Interwencji i Praworządności „S”. W 1990 wszedł w skład Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr w Białymstoku, odpowiadającej za weryfikację pracowników służb specjalnych^[2].

18 stycznia 2018 pochowany na Cmentarzu Miejskim w Białymstoku^[4].

W 2012 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności^[6].

W 2015 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski^[7], jednak odmówił jego przyjęcia wskazując: nie jest mi po drodze z panem Mariuszem Kamińskim, którego ułaskawił pan prezydent, panem Macierewiczem i panem Ziobrą^[8].