Lew Halicki
| |
| |
| książę halicko-włodzimierski | |
| Okres | |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Data urodzenia |
ok. 1228 |
| Data śmierci |
ok. 1301 |
| Ojciec | |
| Matka | |
Lew I Halicki vel Lew Daniłowicz (ukr. Лев I Данилович, ur. ok. 1228, zm. ok. 1301 w Spasie) – książę halicko-włodzimierski w latach 1293–1301, książę Halicza i Przemyśla 1264–1269, książę bełski (1245–1264).
Był synem Daniela I Halickiego. W 1272 przeniósł stolicę królestwa z Chełma do założonego przez ojca Lwowa (nazwanego tak na jego cześć)[1][2].
Po śmierci Bolesława V Wstydliwego zgłosił pretensje do tronu krakowskiego (jako potomek Bolesława III Krzywoustego po kądzieli) i próbował zbrojnie opanować dzielnicę krakowską[3]. W 1280 na czele wojsk tatarsko-ruskich uderzył na Leszka II Czarnego, lecz został pobity w bitwie pod Goźlicami i pod Koprzywnicą[2], po czym Leszek Czarny uderzył na ziemie pogranicza zdobywając m.in. Przeworsk. W 1299 spotkał się w Brnie z Wacławem II, od którego otrzymał liczne dary. Około 1301 Lew zmarł i wkrótce jego syn Jerzy I, będący w sojuszu z Łokietkiem, najechał ziemię sandomierską i z tym można łączyć wyprawę odwetową sandomierskiego stronnictwa Wacława II, które w 1302 zdobyło Lublin[3].
Zasłynął jako odważny wojownik i dowódca, ale polityk lekkomyślny i niepowściągliwy. Zaniedbał swoje księstwo z powodu częstych wojen z sąsiadami. Zabił księcia litewskiego Wojsiełkę za przekazanie Litwy swemu bratu Szwarnowi (1267)[2]. Zrujnował tym samym stosunki z Litwinami, którzy zamiast Rusina na kolejnego księcia wybrali Litwina Trojdena; pogrzebał w ten sposób ideę wspólnego państwa rusko-litewskiego pod patronatem Romanowiczów[3].
Według tradycji na starość miał zostać mnichem[1]. W źródłach zachodnioeuropejskich nazywany jest królem Rusi, choć w źródłach ruskich nigdy nie był tak tytułowany[4].
Synem Lwa Halickiego był Jerzy I (1252–1308), książę halicki.
Wywód przodków
Przypisy
- ↑ a b Войтович 2000 ↓
- ↑ a b c LEW I HALICKI (1264-1301) [online], zamki.name [dostęp 2024-12-04].
- ↑ a b c Котляр 2009 ↓, s. 72
- ↑ Войтович 2003 ↓, s. 66.
Bibliografia
- Л. Войтович: Князівські династії Східної Європи (кінець IX — початок XVI ст.). Львів: Інститут українознавства, 2000. ISBN 966-02-1683-1. (ukr.).
- Л. Войтович. Королівство Русі: факти і міфи. „Дрогобицький краєзнавчий збірник. Збірник наукових праць”. VII, 2003. (ukr.).
- М.Ф. Котляр, Лев Данилович, [w:] Енциклопедія історії України, t. 6, Київ: Наукова думка, 2009, ISBN 978-966-00-1028-1 [zarchiwizowane z adresu 2016-08-21] (ukr.).
Content Disclaimer
Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.
- The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
- There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
- It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
- Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
- Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.