Lew Leo

Lew Leo – maskotka i symbol hollywoodzkiej wytwórni filmowej Metro-Goldwyn-Mayer stworzona przez Howarda Dietza w 1917 roku^[1].

Logo z lwem jeszcze dla studia Goldwyn Pictures zaprojektował Howard Dietz, który zainspirował się bojową pieśnią sportowców z Uniwersytetu Columbia „Roar, Lion, Roar”, których maskotką był lew^[1]. Postanowił umieścić lwa w pierścieniu zrobionym z taśmy filmowej, na którym widniało łacińskie motto „Ars Gratia Artis”, czyli „sztuka dla sztuki”. Gdy w 1924 roku z połączenia studia Goldwyn Pictures, wytwórni Metro Pictures i przedsiębiorstwa Louisa B. Mayera powstała wytwórnia MGM, która przejęła logo z lwem, Dietz wprowadził do niego kilka poprawek^[2]. Łącznie od 1917 roku wykorzystano oficjalnie pięć różnych lwów^[3], chociaż pod koniec lat 20. i na początku 30. XX w., gdy testowano film barwny, korzystano z pomocy jeszcze dwóch innych lwów.

Pierwszym lwem używanym przez MGM był Slats, którego wizerunek pojawiał się we wszystkich czarno-białych filmach studia od 1924 do 1928 roku. Po raz pierwszy został pokazany pod szyldem MGM w filmie z 1924 roku „He Who Gets Slapped”. W przeciwieństwie do swoich następców, Slats nie ryczał, lecz rozglądał się dookoła.

Urodził się w Zoo w Dublinie i został wyszkolony przez Volneya Phifera. Po przejściu Slatsa na emeryturę Phifer zabrał go na swoją farmę w Gillette (ang. – brak wersji PL), w stanie New Jersey, gdzie opiekował się zwierzętami do spektakli broadwayowskich. Kiedy Slats zmarł w 1936 roku, Phifer pochował go na farmie i zasadził nad jego grobem sosnę. Skóra lwa została umieszczona w Muzeum McPherson w stanie Kansas.

Drugim lwem wpisanym w logo wytwórni był Jackie. Gdy był jeszcze młody, złapano go na nubijskiej pustyni i przewieziono do Hollywood, gdzie wystąpił w ponad stu filmach, m.in. w Tarzanie. W końcu wybrano go na następcę Slatsa głównie ze względu na duże podobieństwo. Zyskał także przydomek „Szczęściarz”, ponieważ dwa razy przeżył wypadek pociągu, trzęsienie ziemi, zatonięcie łodzi, wybuch w studiu filmowym oraz katastrofę lotniczą. Zmarł 26 lutego 1952 roku.

Kiedy w 1928 roku MGM wydawało swój pierwszy dźwiękowy film Białe cienie, postanowiono dodać także ryk lwa. Logo z Jackiem pojawiło się we wszystkich czarno-białych filmach wytwórni MGM wydanych w latach 1928–1956 oraz w kolorowej wersji Czarnoksiężnika z Oz (1939). Dodawano je także do czarno-białych filmów animowanych, takich jak: Flip the Frog i serii Willie Whopper. Z kolei kolorowe logo pojawiło się w filmie Flip i Flap w krainie cudów z 1934 roku.

Na początku lat 30. wytwórnia ponownie wypuściła do kin kilka swoich niemych filmów, do których dołączono ścieżkę dźwiękową m.in. Chciwość (1924), Ben Hura (1925) oraz Symfonię zmysłów (1926). Jednakże w tych nowych wydaniach nie pojawiał się Slats, tylko Jackie, co mylnie sugerowało, że był on wykorzystywany przed 1928 rokiem^[4].

Gdy w 1927 roku wytwórnia rozpoczęła testy z filmem barwnym i animacją, stworzono nowe loga z dwoma różnymi lwami^[1]. Pierwszy z nich zwany Telly, pojawił się we wszystkich kolorowych filmach MGM wydanych do 1932 roku. Następnie zastąpił go drugi lew zwany Coffee, którego logo pojawiało się w filmach barwnych do 1934 roku oraz w krótkometrażowej serii filmów animowanych Happy Harmonies z 1935 r.

Po eksperymentach z obróbką barwną wytwórnia MGM rozpoczęła w 1934 roku produkcję trójtaśmowych filmów w technicolorze. Nowym lwem został Tanner, z którym logo pojawiło się we wszystkich filmach nakręconych w tej technice w latach 1934–1956 oraz animacjach (1935–1958, 1963–1967). Wyjątki stanowią: Czarnoksiężnik z krainy Oz (1939), nakręcony w 3D Third Dimensional Murder (1941), Portret Doriana Graya (1945) i Tajemniczy ogród (1949), w których pojawia się Jackie, choć jego logo wykorzystywano głównie do filmów czarno-białych, a Tannera do barwnych.

Logo z Tannerem po raz pierwszy pojawiło się w krótkometrażowym filmie Star Night at the Coconut Grove w 1934 roku, a cztery lata później w pełnometrażowej produkcji Zakochani. Ta wersja loga była najczęściej używana w czasie tzw. złotej ery Hollywoodu, choć filmy barwne stały się normą dopiero w latach 60.^[1].

Czwartym oficjalnym lwem wytwórni był George, który po raz pierwszy pojawił się w 1956 roku^[4] i w przeciwieństwie do swoich poprzedników miał znacznie większą grzywę. Powstały dwie wersje loga: w jednej George ryczał w prawą stronę ekranu, a następnie na wprost, w drugiej również ryczał, ale tylko w prawo. Ponadto tło często było czarne albo ciemnobrązowe/szare. Logo z George’em wykorzystywano głównie do filmów czarno-białych, a od 1957 do 1958 roku pojawiało się razem z aktualnym znakiem wytwórni, na którym występuje Leo.

W 1957 roku nowym lwem MGM-u został Leo, który do dziś jest symbolem wytwórni. W przeciwieństwie do swoich poprzedników ma znacznie mniejszą grzywę, ponieważ gdy go nagrywano, był jeszcze bardzo młody.

Powstały z nim dwie wersje; w rozszerzonej wykorzystywanej w latach 1957–1960 lew ryczy trzy razy, z kolei w standardowej dwa. Ta wersja jest używana od 1960 roku. Choć oficjalnym lwem był Leo, to w latach 1963–1967 Chuck Jones w swoich animacjach z Tomem i Jerrym wykorzystywał jeszcze Tannera.

Samo logo również zostało nieco zmienione. Dotychczas biały kolor nazwy wytwórni zmieniono na złoty z domieszką czerwieni, podobnie jak wstęgi taśmy filmowej. Niezmieniona natomiast pozostała znajdująca się na dole maska. Poza innymi drobnymi modyfikacjami ogólny projekt loga pozostał taki sam^[4].

W latach 20. XX w. stworzono graficzny wizerunek lwa (widziany z boku) odpoczywającego w pozycji półleżącej na piedestale, pod którym był napis „A Metro-Goldwyn-Mayer Picture”. Za nim znajdował się półpierścień z taśmy filmowej i motto „Ars Gratia Artis”. Natomiast po bokach piedestału znajdowały się pochodnie. To zastępcze logo pojawiało się zwykle w napisach początkowych bądź końcowych filmu, głównie od lat 20. do początku lat 80. XX w.

• Oficjalna strona MGM
• Ryk lwa. uspto.gov. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-10)]. w formacie MP3