Lex Trebonia

Lex Trebonia – rzymska ustawa wydana w 55 roku p.n.e., podczas drugiego wspólnego konsulatu Marka Licyniusza Krassusa i Gnejusza Pompejusza Wielkiego. Uchwalona na wniosek trybuna Treboniusza, przyznawała konsulom (wraz z tytułem prokonsula) pięcioletni zarząd nad Syrią (Krassus) oraz Hiszpanią Bliższą i Dalszą (Pompejusz)[1]. Ponadto przedłużono namiestnictwo Gajusza Juliusza Cezara w Galii o pięć[2] lat, do 1 marca 50 r.

Tło polityczne

W 56 r. polityczny sojusz zawarty cztery lata wcześniej przez Krassusa, Cezara i Pompejusza (I triumwirat) zaczynał się rwać. Populistyczna kampania Klodiusza podminowała relacje Pompejusza i Krassusa, obu im zaś nie w smak były wpływy, sława i bogactwo, jakie Cezar zdobył podczas wojen galijskich. Cezar zaprosił więc pozostałych triumwirów do miasta Luca w Galii Przedalpejskiej (dzisiejsza Lukka). W trakcie spotkania odnowiono przymierze i zaplanowano wspólną strategię polityczną. Osiągnięcie przez Krassusa i Pompejusza urzędów konsulów oraz wydanie lex Trebonia stanowiło początek realizacji tych planów. Krassus zamierzał wykorzystać rządy w Syrii dla podboju Partów, Cezarowi niezbędna była władza namiestnika do dalszego prowadzenia wojny z Galami, zaś Hiszpania stanowiła dla Pompejusza (który nawet nie opuścił Rzymu, ale poprzez legatów zarządzał prowincją) ogromne źródło dochodów.

Lex Trebonia wzbudziła wiele kontrowersji. Jednym z jej najgorętszych przeciwników był Katon Młodszy, który należał do grona polityków uważających rosnącą siłę triumwirów za zagrożenie dla państwa rzymskiego. Wszelkimi środkami próbował powstrzymać uchwalenie ustawy, póki Treboniusz nie kazał go uwięzić[3].

Przypisy

  1. ↑ Plutarch (Katon Młodszy 43, Pompejusz 52) oraz Appian (Historia rzymska XIV, 18) piszą, jakoby Krassus i Pompejusz otrzymali również, odpowiednio, Egipt oraz Afrykę, jednakże współcześnie historycy uznali to twierdzenie za niewątpliwie błędne w świetle innych źródeł.
  2. ↑ Swetoniusz, Plutarch i Appian podają termin pięciu lat (Swetoniusz, Żywoty cezarów I, 24; Plutarch, Cezar 21, Pompejusz 52, Krassus 15; Appian, Historia rzymska XIV, 18), zaś Kasjusz Dion pisze o trzech latach (Kasjusz Dion, Historia rzymska XXXIX, 33).
  3. ↑ Liwiusz, Periochae CV, 3; Plutarch, Katon Młodszy 43.

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya