Liczkowce

Liczkowce
Личківці
Ilustracja
Ruiny kościoła katolickiego w Liczkowcach
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

czortkowski

Hromada

Husiatyn

Powierzchnia

3,542 km²

Populacja (2001)

 

• liczba ludności

1313

• gęstość

370,69 os./km²

Nr kierunkowy

+380 3557

Kod pocztowy

48253

Położenie na mapie hromady Husiatyn
Mapa konturowa hromady Husiatyn, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Liczkowce”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Liczkowce”
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Liczkowce”
Położenie na mapie rejonu czortkowskiego
Mapa konturowa rejonu czortkowskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Liczkowce”
Ziemia49°08′46″N 26°09′36″E/49,146111 26,160000

Liczkowce (ukr. Личківці, Łyczkiwci) – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie czortkowskim, w hromadzie Husiatyn, nad rzeką Gniłą, ok. 2 km od jej ujścia do Zbrucza.

Historia

Światowid, pochodzący z IX wieku (przekazany do Muzeum Archeologicznego)

Do 17 września 1939 należała do Polski – województwo tarnopolskie (Małopolska Wschodnia), po czym włączona została do Ukraińskiej SRR, a później, w roku 1991 do Ukrainy.

W 1848, w pobliżu wsi, której właścicielem był Konstanty Zaborowski[1], z rzeki Zbrucz wydobyto sławny posąg – Światowid, pochodzący z IX wieku (przekazany do Muzeum Archeologicznego w Krakowie).

 Osobny artykuł: Światowid ze Zbrucza.

Do czasu II wojny światowej Liczkowce zamieszkane były w większości przez Polaków. Ludność ukraińska stanowiła mniejszość. We wsi znajdowała się polska szkoła podstawowa, oraz katolicki kościół z 1728 r., który w czasie wojny został zamieniony na magazyn. Budynek jest obecnie ruiną[2].

Stacjonowały tu jednostki graniczne Wojska Polskiego: w lutym 1922 w Liczkowcach wystawiła placówkę 1 kompania 23 batalionu celnego. W latach 1943–1945 nacjonaliści ukraińscy A zamordowali tutaj 15 Polaków[3].

Do 2020 roku część rejonu husiatyńskiego, od 2020 – czortkowskiego[4].

Przesiedleńcy

Po II wojnie światowej, w konsekwencji czystki etnicznej w Małopolsce Wschodniej, której na ludności polskiej dopuszczali się członkowie OUN i UPA, oraz w następstwie zmian granic kraju, polscy mieszkańcy Liczkowiec zmuszeni zostali do przesiedlenia się na zachodnie Ziemie Odzyskane (1946)[5].

Największym skupiskiem byłych mieszkańców Liczkowiec jest miejscowość Wierzbowa na Dolnym Śląsku. Dla zaznaczenia swojego związku z Liczkowcami nowi mieszkańcy Wierzbowej (wcześniej niem. Rückenwaldau) obrali dla kościoła w Wierzbowej wezwanie tożsame z kościołem w Liczkowcach tj. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Dość duża grupa mieszkańców Liczkowiec osiedliła się także we wsi Rurzyca w gminie Goleniów w woj. zachodniopomorskim. Zofia Rzepa, była mieszkanka Liszkowiec, a obecnie Rurzycy, przywiozła do Polski tablicę z orłem w koronie i napisem „Urząd Gminy Liczkowce", którą jej babcia ukryła w dniu agresji ZSRR na Polskę i przechowała przez całą wojnę. Tablica od listopada 2011 r. jest eksponowana w goleniowskiej izbie pamięci[6].

Zabytki

  • zamek – nieistniejący
  • Kościół z 1728 roku – w ruinie

Urodzeni

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Bogumiła Sawa-Sroczyńska, Mieczysław Ludwik Potocki — konserwator zabytków Galicji i historyk Zamościa, „Ochrona Zabytków”, 34/3—4 (134—135) s. 162, 1981
  2. ↑ Ruiny kościoła. [dostęp 2010-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-26)].
  3. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939–1946, wyd. 2, Wrocław: Nortom, 2006, s. 234, ISBN 83-89684-61-6, ISBN 978-83-89684-61-5, OCLC 156875487.
  4. ↑ Розпорядження Кабінету Міністрів України від 12 червня 2020 року № 724-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області»
  5. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939 - 1946., Wrocław: „Nortom”, 2004, ISBN 83-89684-50-0, OCLC 69633471.
  6. ↑ Ryzykowali życie dla godła [online], goleniowska.com, 14 listopada 2011 [dostęp 2020-05-18] (pol.).

Bibliografia

  • Józef Anczarski: Kronikarskie zapisy z lat cierpień i grozy w Małopolsce Wschodniej 1939 - 1946. Wydawnictwo Bł. Jakuba Strzemię Archidiecezji Lwowskiej Ob. Łac. - Oddział w Krakowie, Lwów-Kraków 1998. ISBN 83-906044-6-9

Linki zewnętrzne

Hromada Husiatyn
Wsie

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya