Like a Virgin

Like a Virgin

Wykonawca albumu studyjnego
Madonna
Wydany	12 listopada 1984
Nagrywany	kwiecień–maj 1984, Power Station
Gatunek	dance-pop · synthpop · post disco · nowa fala
Długość	38:02
Wydawnictwo	Sire · Warner Bros.
Producent	Nile Rodgers
Album po albumie
Madonna (1983) Like a Virgin (1984) Like a Virgin & Other Big Hits! (1985)
Albumy studyjne
Madonna (1983) Like a Virgin (1984) True Blue (1986)
Single z albumu Like a Virgin
„Like a Virgin” Wydany: 31 października 1984 „Material Girl” Wydany: 23 stycznia 1985 „Angel” Wydany: 10 kwietnia 1985 „Into the Groove” Wydany: 15 lipca 1985 „Dress You Up” Wydany: 31 lipca 1985

Like a Virgin – drugi album studyjny amerykańskiej piosenkarki Madonny, wydany 12 listopada 1984 roku nakładem wytwórni Sire Records i Warner Bros. Records. Reprezentuje dance-pop, z elementami gatunków takich jak synthpop, post disco i nowa fala, a teksty głównie dotyczą miłości. Został w całości wyprodukowany przez Nile’a Rodgersa.

Artystka po wydaniu debiutanckiego albumu Madonna (1983) pragnęła tworzyć muzykę bardziej zbieżną ze swoimi preferencjami. Wspólnie ze Stephenem Brayem pisała i nagrywała piosenki w wersjach demo. Przedstawiciele Warner Bros. przystali na jej życzenie, by drugi album wyprodukował Rodgers. Nagrania odbyły się w kwietniu i maju 1984 roku w studiu Power Station w Nowym Jorku, z wykorzystaniem nowatorskiego cyfrowego przetwarzania dźwięku. Rodgers zaangażował muzyków ze swojego zespołu Chic, a podczas nagrań połączył brzmienia żywych instrumentów i syntezatorów. Na albumie zostało wykorzystane pięć piosenek przygotowanych wcześniej przez Madonnę i Braya, trzy napisane przez innych autorów i jeden cover. Na okładce znalazło się zdjęcie Madonny w sukni ślubnej, wykonane przez Stevena Meisela. W 1985 roku poza Stanami Zjednoczonymi ukazała się reedycja, wzbogacona względem wersji pierwotnej o utwór „Into the Groove”.

Album zebrał mieszane recenzje od krytyków muzycznych, którzy komplementowali produkcję Rodgersa, ale krytykowali śpiew Madonny i rozbieżną jakość piosenek. Po premierze stał się bestsellerem i dotarł do czołówek list sprzedaży. W Stanach, gdzie „The New York Times” porównał jego popularność do Beatlemanii, zajmował przez trzy tygodnie pierwsze miejsce notowania Billboard 200, a w lipcu 1985 roku jako pierwszy w historii album nagrany przez kobietę przekroczył próg 5 milionów sprzedanych egzemplarzy. Uplasował się także na pierwszych miejscach m.in. paneuropejskiej listy European Top 100 Albums i brytyjskiej UK Albums Chart. W kilkunastu państwach zdobył certyfikaty złotych, platynowych lub multiplatynowych płyt, a w Stanach i Kanadzie pokrył się diamentem. Jego światowa sprzedaż przekroczyła 21 milionów egzemplarzy.

Pierwszy singel promujący album, „Like a Virgin”, dotarł do pierwszych miejsc amerykańskiej listy przebojów Hot 100 i paneuropejskiej European Hot 100 Singles. Przedpremierowy występ z piosenką na gali wręczenia nagród MTV Video Music Awards w 1984 roku był szeroko komentowany w mediach ze względu na zachowanie Madonny na scenie, interpretowane jako prowokacyjne. Do czołówek notowań na świecie dotarły także kolejne single: „Material Girl”, „Angel”, „Into the Groove” i „Dress You Up”. Like a Virgin był drugim w historii albumem nagranym przez kobietę, którego cztery single uplasowały się w pierwszej dziesiątce Hot 100. Madonna w 1985 roku odbyła promującą go trasę koncertową The Virgin Tour, która przyniosła zyski w wysokości ponad 5 milionów dolarów.

Retrospektywnie znalazł się w rankingach najlepszych albumów w historii. Dziennikarze i badacze zwracali uwagę na rolę płyty i okresu jej promocji w uczynieniu z Madonny ikony muzyki pop, a także na dziedzictwo kulturowe w zakresie feminizmu i wpływu na inne artystki. W 2023 roku został wprowadzony przez amerykańską Bibliotekę Kongresu na listę National Recording Registry albumów o istotnym znaczeniu kulturowym i historycznym.

Debiutancki album Madonny, Madonna, został wyprodukowany przez Reggiego Lucasa(inne języki) i wydany przez Sire Records (pododdział Warner Bros. Records) 27 czerwca 1983 roku. Sukcesywnie zdobywał popularność, a we wrześniu 1983 roku po raz pierwszy pojawił się na amerykańskiej liście sprzedaży Billboard 200. Stowarzyszenie Recording Industry Association of America (RIAA) w maju 1984 certyfikowało go złotem za 500 tysięcy sprzedanych egzemplarzy w Stanach. Również w 1984 roku trzy ostatnie ostatnie promujące go single – „Holiday”, „Borderline” i „Lucky Star” – uplasowały się w pierwszej dwudziestce amerykańskiej listy przebojów Hot 100 czasopisma „Billboard”^[1]. Madonna nie była jednak w pełni zadowolona z jego brzmienia, co tłumaczyła niedostatecznym wpływem na produkcję muzyczną. Wspominała, że dopiero po dwóch trzecich pracy nad nim zaczęła sobie pozwalać na bardziej intensywny wkład w nagrania^[2].

Artystka poprosiła przedstawicieli wytwórni o możliwość samodzielnego wyprodukowania swojego drugiego albumu, ale natychmiast otrzymała odmowę, co odebrała jako przejaw dyskryminacji kobiet w środowisku zdominowanym przez mężczyzn, w którym była odbierana jako „seksowna dziewczynka”. W wywiadzie dla magazynu „Rolling Stone” skomentowała, że Prince czy Michael Jackson jako mężczyźni nie otrzymaliby takiej odmowy. W ramach kompromisu napisała list do prezesa Sire Records, Seymoura Steina, z propozycjami producentów, z którymi chciałaby współpracować; wymieniła m.in. Trevora Horna, Lauriego Lathama(inne języki), Naradę Michaela Waldena i Johna „Jellybeana” Beniteza(inne języki). Jej pierwszym wyborem był jednak Nile Rodgers z zespołu Chic, znany ze współpracy m.in. z Dianą Ross, Sister Sledge i Davidem Bowiem nad albumem Let’s Dance (1983)^[4]. Argumentowała to faktem, że Rodgers, w przeciwieństwie do Lucasa, tworzył piosenki do tańca, a nie podśpiewywania, poza tym stwierdziła: „Nile pracował z wieloma rodzajami muzyków, a każda płyta, jaką zrobił, jest moim zdaniem świetna”^[5]. Rodgers, usłyszawszy o Madonnie od Beniteza, udał się na jej występ w klubie The Roxy(inne języki) w Nowym Jorku. Zrobiła na nim wrażenie skomplikowana choreografia, którą tańczyła, a jej prezencję sceniczną skojarzył z Jackson 5 i Gladys Knight. Po spotkaniu za kulisami był zaintrygowany, ale wciąż nieprzekonany do podjęcia się współpracy^[6]. Po kilku spotkaniach zdecydował się objąć rolę producenta, wierząc, że pomoże wynieść Madonnę na wyższy poziom^[7].

Rodgers wspominał, że otrzymał za album honorarium wyższe niż kwota, którą wykonawca zazwyczaj zarabia na nagraniu albumu^[4]. Przedstawiciele Warner Bros. zaproponowali mu trzyprocentowe tantiemy, jednak przystali na jego kontrpropozycję 2% z pierwszych 2 milionów sprzedanych egzemplarzy, a po przekroczeniu tej liczby podniesienie kwoty do 6%, z mocą wsteczną. Stein wspominał, że gdy album odniósł sukces, chcieli, by to Madonna pokryła koszty gaży Rodgersa, jednak prawnicy uświadomili ich, że taka zmiana umowy nie jest możliwa^[8].

Madonna chciała umieścić na albumie utwory, które napisała i nagrała w wersjach demo ze Stephenem Brayem^[4]. Przed rozpoczęciem nagrań zaprezentowała Rodgersowi pięć przygotowanych piosenek, ale producent uważał, że nagrania były zbyt podobne do jej pierwszego albumu – mocno sekwencjonowane i nadmiernie oparte na syntezatorach^[9]. Wspominał, że powiedziała: „Jeśli nie zachwycają cię wszystkie te piosenki, nie możemy razem pracować”, na co odpowiedział: „Mogę ci zagwarantować, że jak je dopracujemy, to je pokocham”^[10].

Pracownicy wytwórni Warner Bros. Records znajdowali dla Madonny piosenki innych autorów. Jedną z nich była „Like a Virgin”, którą napisali Tom Kelly(inne języki) i Billy Steinberg(inne języki). Michael Ostin(inne języki), pracownik działu A&R w Warner Bros., uznał, że będzie idealna dla Madonny. Artystka początkowo oceniła ją negatywnie, jako „głupią i niedorzeczną”, ale z czasem zmieniła zdanie, dodatkowo przekonał ją prowokacyjny i dwuznaczny tytuł („jak dziewica”)^[11][12][13]. Rodgers uznał ją za głupią i dziwną, ponadto uważał, że tytuł nie jest „ponadczasową frazą”^[14]. Cztery dni po usłyszeniu jej po raz pierwszy przeprosił Madonnę, przyznając, że piosenka utkwiła mu w głowie i powinni ją nagrać^[12]. Kolejnym utworem, który Ostin zaprezentował Madonnie i Rodgersowi, był „Material Girl” autorstwa Petera Browna(inne języki) i Roberta Ransa(inne języki)^[4]. W 2009 roku Madonna wspominała: „Podobały mi się obie te piosenki, bo były ironiczne i prowokacyjne jednocześnie, ale też niepodobne do mnie. Nie jestem materialistką [„material girl”] i na pewno nie byłam dziewicą, a swoją drogą, co to znaczy być jak dziewica? Podobała mi się ta gra słów, wydawały mi się sprytne. Są takie geekowe, że aż fajne”^[15].

Ostin podczas jazdy samochodem do pracy usłyszał w radiu piosenkę Rose Royce’a(inne języki) „Love Don’t Live Here Anymore”, po czym zadzwonił do Madonny i Rodgersa, którzy wówczas przebywali w studiu, z pomysłem nagrania jej coveru. Oboje zareagowali niechętnie, ale ostatecznie zdecydowali się ją uwzględnić, by poprzez balladę nadać albumowi większą różnorodność^[16][4]. Rodgers poprosił Andreę LaRusso(inne języki) i Peggy Stanziale(inne języki) o napisanie dla Madonny piosenki w stylu zespołu Chic. Już w końcowej fazie prac nad albumem dostarczyły mu tekst „Dress You Up”. Rodgers uznał, że nie ma czasu na skomponowanie melodii i nagranie, ale Madonnie piosenka się spodobała, więc przekonała go, by ją uwzględnili^[17][18][4].

Sesje nagraniowe rozpoczęły się w kwietniu 1984 roku w studiu nagraniowym Power Station w Nowym Jorku^[4]. Rodgers postanowił nagrywać z żywymi instrumentami, by nadać muzyce bardziej „uliczny” styl. Zaangażował muzyków z Chic: basistę Bernarda Edwardsa(inne języki) i perkusistę Tony’ego Thompsona(inne języki). Jason Corsaro, inżynier dźwięku, przekonał go do nagrywania w sposób cyfrowy, który uważał za przyszłość tworzenia muzyki. Wykorzystał cyfrowy magnetofon Sony 3324, umożliwiający nagrania 24-ścieżkowe, a także Sony F1 dla dwuścieżkowego miksu w 12 bitach. Madonna była obecna podczas wszystkich nagrań i miksowania, i sugerowała współpracownikom swoje pomysły. Corsaro wspominał, że Rodgers zgadzał się na jej propozycje. Dodał: „Gdyby to zależało od niego, to prawdopodobnie rozegrałby to trochę inaczej, ale ona dostała to, czego chciała”^[19].

Edwards podczas pierwszej fazy nagrań grał na gitarach firm Music Man i Spector, a Rodgers – na gitarze Tōkai Gakki(inne języki). Następnie, już w procesie overdubbingu, dominującą rolę odegrały automaty perkusyjne, na których grał Jimmy Bralower(inne języki). Corsaro wspominał, że brzmienie było bliskie temu z nagrań demo, wyprodukowanych przez Braya, a różnicę stanowił większy dobór instrumentów i lepsze środowisko nagrań. Gdy nagrania głównych partii zostały zaaprobowane, to Robert Sabino(inne języki) dograł instrumenty klawiszowe, głównie Sequential Circuits Prophet-5 i Rhodes. Rodgers nagrał dodatkowe partie na syntezatorze Synclavier(inne języki), a Lenny Pickett(inne języki) – na saksofonie. W kolejnym etapie zarejestrowane zostały wokale wspierające rodzeństw Simms i King. Ostatnią fazą były nagrania śpiewu Madonny, które odbywały się w niewielkim, drewnianym pokoju na tyłach studia. Corsaro korzystał z mikrofonu stereo firmy AKG Acoustics, wzmacniacza mikrofonowego firmy Schoeps(inne języki) i korektora dźwięku Pultec EQP-1(inne języki). Madonnę szczególnie zestresowało nagranie „Love Don’t Live Here Anymore”, bo nigdy dotąd nie śpiewała czegoś w tym stylu^[19].

Sesje nagraniowe zakończyły się w maju 1984 roku^[4]. Rodgers wspominał, że jedyną piosenką, w której miksowaniu brał udział, była „Love Don’t Live Here Anymore”^[20]. Po usłyszeniu gotowego materiału menedżer Madonny, Freddy DeMann(inne języki), poprosił o dodanie więcej gitary basowej, by brzmienie przypominało album Michaela Jacksona Thriller, ale artystka nie zgodziła się na wprowadzenie poprawek^[10].

Madonna była zdeterminowana co do skrupulatności podczas nagrań, co prowadziło do spięć z muzykami, których karciła za spóźnienia lub odpoczywanie w trakcie sesji. Rodgers podczas jednej z kłótni zagroził zakończeniem współpracy i opuścił studio, ale po przeprosinach powrócił do nagrań^[4][21][19]. Producent wspominał, że zależało jej na szybkich nagraniach, co tłumaczyła: „Czas to pieniądz, a pieniądze są moje”^[4][20]. Dodał także, że utwory zostały nagrane zgodnie z wizją artystyczną, w związku z czym nie istnieją odrzuty, które mogłyby zostać opublikowane^[20].

Like a Virgin reprezentuje głównie dance-pop^[22]. Krytyk muzyczny Alexis Petridis(inne języki) z czasopisma „The Guardian” scharakteryzował album jako „umiejętny koktajl post disco i dance z nutą hip-hopu (…) oraz zaskakująco dużą dawką ostrego, kanciastego nowofalowego rocka”^[23]. Matt Mitchell z magazynu „Paste” opisał go jako efekt „zamiłowania Madonny do sekwencji post disco, wzbogacony o nuty hip-hopu i nowej fali”^[24]. Brian Chine z czasopisma „Billboard” po premierze scharakteryzował brzmienie jako nowofalowo-popowe, dodając: „brzmi mocniej niż pierwszy album, ale wciąż łagodniej niż większość współczesnej muzyki”^[25]. Stephen Holden(inne języki) z „The New York Times” napisał, że Nile Rodgers „zaadaptował niektóre elementy brzmienia Chic – szorstkie brzmienie gitary, lśniące elektryczne klawisze i lekkie, dumnie kroczące rytmy dance-popu – aby uhonorować osobowość Madonny”. Dodał także: „Lśniące, nieskomplikowane aranżacje osadzone są wokół głosu Madonny, przypominającego lalkę, niczym wata cukrowa”^[26]. Pete Bishop z „The Pittsburgh Press(inne języki)” opisał album jako „dużo prostych tekstów miłośnych zaśpiewanych do lekkiego, popowego funk rocka”^[27].

Rozpoczynający album utwór „Material Girl” łączy elementy nowej fali, dance-popu, post disco i synthpopu^[28][29]. Holden scharakteryzował go jako mieszaninę popu z reggae^[26]. Krytycy porównywali linię gitary basowej do utworu „Can You Feel It” zespołu The Jacksons^[30][31]. Madonna śpiewa o zamiłowaniu do pieniędzy i nazywa się „materialistką”, która nie zaakceptuje mężczyzny, jeśli nie dostarczy jej luksusowych dóbr^{[30][32][33][24]}. Krytyk muzyczny Stephen Thomas Erlewine z portalu The A.V. Club zinterpretował tekst jako „gloryfikację bogactwa i dóbr luksusowych” oraz „jednocześnie celebrację i krytykę epoki Reagana, gdzie forma ostatecznie przyćmiewa treść”^[29]. Redaktorzy portalu Pitchfork określili piosenkę jako „niegrzeczną celebrację bogatych chłopców i wymyślnych zabawek, będącą jednocześnie parodią materializmu epoki Reagana, uzupełnioną nosowym, rozpieszczonym zachowaniem księżniczki i głupim wokalem wspierającym przystojniaków”^[33]. W interpretacji Mitchella, tekst dotyczy „przyjemności wynikających z chciwości i materializmu”^[24]. Drugi utwór, „Angel”, łączy elementy dance-popu, synthpopu i nowej fali^{[22][34][35][29]}. Rozpoczyna się od dźwięków syntezatorów, gitarowego pizzicato w wykonaniu Rodgersa i śmiechu Madonny^[36][24][37]. Tekst stanowi wyznanie miłosne, a adresat jest porównany do tytułowego anioła^{[38][4][24][39]}. Riffy i fragment tekstu zostały zapożyczone z piosenki „Death Disco(inne języki)” zespołu Public Image Ltd^[24][37].

Trzeci utwór, „Like a Virgin” reprezentuje dance-pop i dance-rock^[40][41][26]. Krytycy wskazywali w linii basu podobieństwa do „I Can’t Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)(inne języki)” zespołu The Four Tops^[38][24][42] i „Billie Jean” Michaela Jacksona^[43][31]. Sal Cinquemani z portalu Slant Magazine napisał, że Madonna śpiewa „helowym, piskliwym głosem”^[43]. Tekst dotyczy euforii z powodu miłości, porównanej do utraty dziewictwa^[12][44]. W ocenie biografa Madonny, Rikky’ego Rooksby’ego, można go interpretować na różne sposoby: jako opis pierwszego zbliżenia seksualnego lub, w przypadku większego doświadczenia, ponownego przeżywania emocji towarzyszących pierwszemu zbliżeniu^[38]. „Over and Over” reprezentuje synthpop i nową falę, a Chuck Arnold z czasopisma „Billboardu” wskazał w nim elementy punkowe^[36]. Tekst dotyczy determinacji i podnoszenia się po rozczarowaniach^[38]. Mark Lindores z magazynu Classic Pop(inne języki) zinterpretował go jako wyznanie „o sile, odporności, podnoszeniu się bez względu na to, ile razy się potkniesz, i wytyczaniu własnej drogi w świecie”^[4]. Cover „Love Don’t Live Here Anymore” jest balladą z elementami soulu i brzmienia filadelfijskiego^[45][36][26]. Holden i Debby Miller z czasopisma „Rolling Stone” nazwali go „płomienną balladą”^[26][42]. Aranżacja została oparta na instrumentach smyczkowych i syntezatorach^[31]. Paul Schrodt z portalu Slant Magazine ocenił, ze Madonna „stawia na łzawą, pełną gniewu rockową interpretację, gdy utwór nabiera tempa, a smyczki falują, aż wyśpiewuje ostatnie «anymore», dosłownie dysząc”^[46].

„Dress You Up” reprezentuje dance-pop i nu-disco(inne języki)^[22][29][47]. Aranżacja opiera się na automacie perkusyjnym^[18], a w łączniku pojawia się solo gitarowe^[29]. Tekst dotyczy wyznania miłosnego wobec adresata, którego, według Arnolda, „Madonna obiecuje ubrać w strój miłosny od stóp do głów”^[36]. Thomas zwrócił uwagę na jego „figlarną seksualność, którą Madonna przekazuje nie tylko poprzez dosłowny tekst (…), ale także poprzez żarliwą interpretację”^[29]. „Shoo-Bee-Doo” jest doo wopowym utworem w średnim tempie, z aranżacją opartą na pianinie i partią solową na saksofonie^{[26][45][31][4]}. Arnold napisał, że „zaczyna się jako prosta ballada na pianino, w której [Madonna] ukazuje surowe, delikatne emocje. Następnie zmienia się w zwodniczo skoczną piosenkę, w której próbuje dotrzeć do swojego zdezorientowanego chłopaka”^[36]. „Pretender” łączy elementy synthpopu, disco i funku, a Holden przyrównał jego brzmienie do zespołu Chic^[26][25][36]. Tekst dotyczy niepewności w związku z faktem, że adresat piosenki nie jest tym, kim się wydaje^[18]. Album kończy dynamiczna, syntezatorowa piosenka „Stay”^[18]. Arnold wskazał w niej podobieństwo do brzmienia girls bandów z lat 60^[36]. Na reedycji z 1985 został dodany dance-popowy, syntezatorowy utwór „Into the Groove” ze zdublowanym wokalem, dotyczący emocji związanych z pobytem na parkiecie tanecznym^[48]. Erlewine odczytał go jako „swego rodzaju manifest” na temat parkietu: „oddaje hołd temu uświęconemu miejscu, stanowiąc nieśmiertelny hymn na cześć przyjemności poruszania ciałem w rytm muzyki, niezależnie od tego, czy dzieje się to w klubie, czy w sypialni, gdzie nikt inny nie może nas zobaczyć”^[29].

Madonna postanowiła nadać albumowi tytuł Like a Virgin („jak dziewica”), który nosił też nagrany na niego utwór. Skomentowała: „Wiedziałam, że tak chcę zatytułować moją płytę, tylko po to, żeby wszystkich wkurzyć. To był mocny przekaz i wiedziałam, że zostanie źle zinterpretowany”^[13]. Rodgers uważał, że album powinien się nazywać Material Girl, w nawiązaniu do piosenki pod tym samym tytułem, ale ostatecznie nie forsował swojego pomysłu, uznawszy, że decyzja należy do Madonny^[4]. Profesor amerykanistyki Graham Thompson w książce American Culture in the 1980s wyraził opinię, że tytuł stanowił prowokacyjne powiązanie między imieniem piosenkarki, które było jednym z imion Maryi, a chrześcijańską koncepcją jej dziewictwa^[49].

Sesja zdjęciowa do oprawy graficznej albumu odbyła się w hotelu St. Regis New York(inne języki) w Nowym Jorku, a zdjęcia wykonał Steven Meisel^[50]. Jako stylistka Madonny została zaangażowana Maripol(inne języki). Dyrektor artystyczny wpadł na pomysł wystylizowania artystki w czarnej kolorystyce, w stylu zespołu Black Sabbath, jednak Maripol preferowała coś bardziej rzeczywistego. Zaprojektowała suknię ślubną z gorsetem i białymi rękawicami oraz pasek z napisem „boy toy” („zabawka dla chłopców”) na klamrze. Na zdjęciu na przedniej okładce Madonna zapozowała w stylizacji i ze wzburzonymi włosami, patrząc się na kamerę. Na tylnej okładce została wykorzystana fotografia, na której siedzi w bieliźnie na nieposłanym łóżku. Oba zdjęcia zostały przygotowane z użyciem sepii^[51][52].

Biograf Madonny, Matthew Rettenmund(inne języki), napisał, że okładka „skutecznie komunikuje sprzeczne poglądy na temat tego, co suknia ślubna powinna reprezentować (dziewictwo) i co tak naprawdę reprezentuje (świadomość seksualną)”^[51]. Thompson ocenił, że oprawa graficzna przedstawia artystkę „nie tylko jako obiekt pożądania, ale także jako pożądający podmiot kobiecy”^[49]. Artystka wypowiedziała się: „Zdjęcie było deklaracją niezależności. Jeśli chcesz być dziewicą, to proszę bardzo. Ale jeśli chcesz być dziwką, to masz do tego cholerne prawo”^[53]. Joe Lynch z czasopisma „Billboard” zinterpretował: „Madonna tą bezczelną okładką pogrzebała ideę rumieniącej się panny młodej. Pomimo swojego imienia, na tym zdjęciu nie jest ani Madonną, ani dziwką, ale nowym archetypem, który pomogła ukształtować w świadomości kulturowej: bezkompromisowej, dojrzałej seksualnie kobiety, która przekracza granice – nie dla spełnienia fantazji, ale dla zaznaczenia własnej siły”^[54].

Madonna po zakończeniu nagrań chciała wydać Like a Virgin jak najszybciej, ale przedstawiciele wytwórni zadecydowali o wstrzymaniu premiery o kilka miesięcy w związku z rosnącą sprzedażą albumu Madonna i niespodziewaną popularnością promującego go singla „Borderline”^[38][10]. Rodgers wspominał, że artystycznie poprzedni album był dla Madonny „prehistorią” i chciała, by ludzie usłyszeli jej nową muzykę w radiu^[55]. Redakcja magazynu „Billboard” w czerwcu 1984 doniosła, że premiera nowego albumu jest planowana na za około miesiąc^[56], a na początku października 1984 roku wymienił go w kalendarzu nadchodzących premier, z datą wyznaczoną na 29 października^[57]. Album ostatecznie trafił do sprzedaży 12 listopada 1984 roku^[58][36].

W sierpniu 1985 roku poza Stanami Zjednoczonymi ukazała się reedycja, wzbogacona względem wersji pierwotnej o utwór „Into the Groove”, nagrany na potrzeby filmu Rozpaczliwie poszukując Susan. Został on napisany i wyprodukowany przez Madonnę i Stephena Braya^[59][38].

22 maja 2001 roku nakładem wytwórni Warner Bros. Records do sprzedaży trafiła zremasterowana edycja albumu, na której znalazły się utwory z pierwszej wersji (czyli bez „Into the Groove”), a także dodatkowe remiksy „Like a Virgin” i „Material Girl”, stworzone przez Johna „Jellybeana” Beniteza(inne języki)^[60][61]. Album 8 listopada 2019 roku został wznowiony na przezroczystej płycie gramofonowej^[62].

Nile Rodgers chciał, by pierwszym singlem promującym album był „Material Girl”. Madonna wolała rozpocząć promocję od „Like a Virgin”, argumentując to kontrowersyjnym charakterem piosenki^[63]. Singel ukazał się 31 października 1984 roku^[64]. Mary Lambert wyreżyserowała ilustrujący go teledysk, który został nakręcony w Wenecji i Nowym Jorku^[12]. Po sześciu tygodniach od premiery jako pierwszy singel w karierze Madonny dotarł do pierwszego miejsca amerykańskiej listy przebojów Hot 100 czasopisma „Billboard”^[65]. Łącznie spędził na szczycie notowania pięć tygodni z rzędu^[66] i zajął drugie miejsce w całorocznym rankingu najpopularniejszych popowych singli w Stanach w 1985 roku^[67]. Dotarł również do pierwszych miejsc w Kanadzie^[68] i Australii^[69] oraz na paneuropejskim notowaniu European Hot 100 Singles^[70], a także do trzeciego miejsca w Wielkiej Brytanii^[71]. W Stanach i Wielkiej Brytanii został certyfikowany złotem^[64][72].

Drugi singel, „Material Girl”, został wydany 23 stycznia 1985 roku^[73]. Lambert wyreżyserowała teledysk, w którym Madonna odwzorowała scenę Marilyn Monroe z filmu Mężczyźni wolą blondynki (1953)^[74]. Singel dotarł do drugiego miejsca w Stanach^[66], trzeciego w Wielkiej Brytanii^[75] i piątego na European Hot 100 Singles^[76]. W Wielkiej Brytanii został certyfikowany platyną^[72].

Trzeci singel, „Angel”, został wydany 10 kwietnia 1985 roku^[77]. W Stanach dotarł do piątego miejsca Hot 100, dzięki czemu Madonna była drugą kobietą w latach 80., której pięć singli z rzędu uplasowało się w pierwszej piątce listy^[78]. W Wielkiej Brytanii uplasował się na piątej pozycji^[79].

15 lipca 1985 roku w Europie odbyła się premiera czwartego singla, „Into the Groove”, promującego reedycję albumu^[80][81]. W Wielkiej Brytanii zadebiutował na czwartym miejscu listy UK Singles Chart, ustanawiając rekord najlepszego debiutu w historii singli wydanych przez kobiety, a tydzień później awansował na pierwszą pozycję^[82]. Łącznie spędził na szczycie listy cztery tygodnie, przy czym podczas jednego z nich drugie miejsce zajmował „Holiday”, co było szóstym przypadkiem w historii, gdy ten sam artysta zajmował równocześnie dwa czołowe miejsca notowania (kolejny taki przypadek wydarzył się dopiero w 2015 roku)^[83]. Według danych Official Charts Company z 2017 roku, był w Wielkiej Brytanii najlepiej sprzedającym się singlem Madonny w karierze^[84]. Dotarł także do pierwszego miejsca na European Hot 100 Singles^[85]. W Stanach został certyfikowany złotem^[80], a w Wielkiej Brytanii platyną^[72]. W wybranych krajach, m.in. w Stanach, zamiast samodzielnego singla „Into the Groove” ukazał się singel z podwójną stroną A, zawierający utwory „Angel” i „Into the Groove”^[86]. W Australii dotarł on pierwszego miejsca i był drugim pod względem sprzedaży singlem 1985 roku^[87], a w Stanach został certyfikowany złotem^[80].

Piąty i ostatni singel, „Dress You Up”, został wydany 31 lipca 1985 roku^[88]. Dotarł do piątych miejsc w Stanach^[66] i Wielkiej Brytanii^[89] i do szóstego na European Hot 100 Singles^[90]. Like a Virgin był drugim w historii albumem wydanym przez kobietę (po She’s So Unusual Cyndi Lauper), którego cztery single uplasowały się w pierwszej dziesiątce Hot 100^[91]. W Wielkiej Brytanii został certyfikowany srebrem^[72].

„Love Don’t Live Here Anymore” w 1986 roku został wydany na singlu w Japonii. W 1996 roku ukazał się globalnie jako singel promujący kompilację ballad Madonny pt. Something to Remember^[92][93]. Jean-Baptiste Mondino(inne języki) wyreżyserował teledysk do nowego remiksu utworu, przedstawiający artystkę w opuszczonym pokoju hotelowym^[94].

Madonna wykonała przedpremierowo utwory „Like a Virgin” i „Dress You Up” 16 maja 1984 roku w trakcie imprezy z okazji urodzin Keitha Haringa w nowojorskim klubie nocnym Paradise Garage(inne języki)^[4][95]. 14 września 1984 roku zaśpiewała „Like a Virgin” podczas pierwszej ceremonii wręczenia nagród MTV Video Music Awards. Wystylizowana tak samo, jak na okładce albumu, zaczęła występ, schodząc z wysokiej repliki tortu ślubnego. Gdy jeden z jej butów spadł, spontanicznie zaczęła się turlać się po scenie, w wyniku czego publiczność zobaczyła jej bieliznę. Występ wywołał kontrowersje w mediach i branży muzycznej, a Madonna była krytykowana za prowokacyjne zachowanie^[96][97]. Badacze z perspektywy czasu zwracali uwagę na jego przełomową rolę w zwiększaniu popularności artystki. Dziennikarze „Rolling Stone” nazwali go „momentem tak niezapomnianym, jak The Beatles u Eda Sullivana”^[39], a według Jessiego Petersona z MTV „umieścił Madonnę na mapie jako Królową Muzyki Pop”^[98]. Artystka wykonała „Like a Virgin” 13 grudnia 1984 roku w brytyjskim programie telewizyjnym Top of the Pops(inne języki)^[99].

Madonna w marcu 1985 roku ogłosiła swoją pierwszą w karierze trasę koncertową, The Virgin Tour^[100]. Potrwała ona od 10 kwietnia do 11 czerwca 1985 roku, obejmując Stany Zjednoczone i Toronto w Kanadzie. W programie znalazło się pięć utworów z albumu: „Dress You Up”, „Angel”, „Over and Over”, „Like a Virgin” i „Material Girl”, a także wydany później na reedycji „Into the Groove”^{[101][102][103]}. Kierownikiem muzycznym trasy był Patrick Leonard, a w ramach supportu występował zespół Beastie Boys^[103].

Większość koncertów została szybko wyprzedana^[104]. Choć początkowy plan zakładał występy w teatrach, ze względu na wysoki popyt organizatorzy ogłaszali dodatkowe koncerty w większych obiektach^[105]. Ostatnie dwa koncerty odbyły się w hali Madison Square Garden w Nowym Jorku^[106]. Łącznie trasa przyniosła ponad 5 milionów dolarów dochodu^[107]. 15 listopada 1985 roku odbyła się premiera albumu wideo pt. Madonna Live: The Virgin Tour, który zawierał nagranie występu w Detroit^[108]. W Stanach dotarł on do pierwszego miejsca publikowanej przez „Billboard” listy najlepiej sprzedających się kaset magnetofonowych^[109] i został certyfikowany platyną^[110].

Oceny krytyków
Źródło	Ocena
AllMusic[22]
„Blender”[111]
Christgau’s Record Guide[112]	B
„Entertainment Weekly”[113]	A
„MusicHound(inne języki)”[114]
„Q”[115]
„Rolling Stone”[42]
The Rolling Stone Album Guide[116]
Spin Alternative Record Guide[117]
Slant Magazine[45]
The Virgin Encyclopedia of Nineties Music(inne języki)[118]

Po premierze Like a Virgin spotkał się z mieszanym odbiorem pośród krytyków muzycznych^[4][24]. Brian Chine z czasopisma „Billboard” nazwał go „świetnym drugim albumem”, a produkcję muzyczną Nile’a Rodgersa określił jako „lekką i dopracowaną”. Skomentował także wokal: „A co z tego, że Madonna w ogóle nie eksploruje swojego śpiewu? Po prostu trafia prosto w nuty, a przy całkiem ładnej melodii brzmi atrakcyjnie, porcelanowo i momentami wrażliwie”^[25]. Michael Paoletta, również z „Billboardu”, pochwalił „eleganckie, ale sprężyste aranżacje rytmiczne producenta Nile’a Rodgersa, dopracowane do chirurgicznej ostrości przez wyraźne cyfrowe dźwięki”^[119]. Stephen Holden(inne języki) z „The New York Times” ocenił: „Słowa «lśniący i nowy» opisują nie tylko to, jak zakochana piosenkarka czuje się w tytułowej piosence, ale także brzmienie albumu, który został elegancko wyprodukowany przez Nile’a Rodgersa”^[26]. Debby Miller z czasopisma „Rolling Stone” napisała: „Rodgers mądrze dostarcza takiej siły, jakiej wymagają śmiałe teksty Madonny. Jej lekki głos kołysze się nad ciężkim rytmem i syntezatorami jak dziecko na karuzeli (…). Nie ma takiej mocy ani skali jak choćby Cyndi Lauper, ale wie, co sprawdza się na parkiecie”^[42]. Recenzent magazynu „Eurotipsheet” ocenił: „Co prawda nie ma na albumie piosenki tak zniewalającej i komercyjnej jak «Like a Virgin» (może z wyjątkiem «Material Girl»), ale ogólnie brzmienie jest więcej niż wspaniałe, a jej wokal brzmi charakterystycznie i świeżo”^[120]. Zarówno Paoletta, jak i Miller skrytykowali utwór „Love Don’t Live Here Anymore” jako niepasujący do stylu Madonny^[119][42].

Pete Bishop z „The Pittsburgh Press(inne języki)” ocenił, że „Madonna coś tam sobie nuci (…), czasami brzmi jak jednoosobowa wersja The Pointer Sisters, a czasami jak Cyndi Lauper z zaciśniętym nosem”. Dodał: „Całość jest dostatecznie przyjemna, by złapać uwagę masowej publiczności (…). Słabość polega na tym, że to samo mogłaby wydać jakakolwiek piosenkarka z przyzwoitym głosem. Like a Virgin nie czyni z Madonny nikogo wyjątkowego”^[27]. Dennis Hunt z „Los Angeles Times” pochwalił produkcję Rodgersa i „wysokojakościowy materiał”, ale skrytykował wokal Madonny jako „irytujący” i „mający jakość denerwującej małej dziewczynki”^[121]. Ralph Novak z „People” określił teksty jako prymitywne. Dodał, że Madonna „nie ma poczuciu humoru, nawet wtedy, gdy, tak jak podobnej klasy piosenkarki pokroju Cyndi Lauper, zakopuje się pod wieloma warstwami autoparodii”, ale produkcja Rodgersa „pomogła jej stworzyć coś, co można tolerować”^[122]. Negatywną recenzję napisała Cynthia Rose z „New Musical Express”, w ocenie której „Madonna nie jest muzykiem i nie chce być piosenkarką”. Dodała: „Produkcja jest tandetna, pośpieszna i bezmyślna. Tak samo jak śpiew”^[123].

Alexis Petridis(inne języki) z czasopisma „The Guardian” określił album jako „ostry, prowokacyjny, zabawny, dowcipny” i „pełen fantastycznych piosenek”^[23]. Sal Cinquemani z portalu Slant Magazine napisał: „Choć nie jest tak innowacyjny jak jej debiut, album ten jest jednym z najbardziej charakterystycznych popowych artefaktów z pobłażliwej ery Reagana”^[45]. Jonathan Ross z „Q” określił go jako „inteligentny, zabawny, seksowny i nieodparty”^[115]. Dziennikarz John Murph skomplementował produkcję Nile’a Rodgersa, dzięki której powstała „muzyka o wiele cieplejsza, pełniejsza i bardziej soulowa niż często zimne i blaszane brzmienia syntezatorów, które charakteryzowały wiele undergroundowej muzyki tanecznej”^[31]. W ocenie Roberta Christgau produkcja Rodgersa sprawiła, że piosenki były mniej mechaniczne, ale też mniej chwytliwe^[112]. Autorzy książki The Rolling Stone Album Guide określili produkcję Rodgersa jako niezwykłą, ale uznali, że w skali dorobku Madonny album ma najsłabsze piosenki^[116].

Stephen Thomas Erlewine z portalu AllMusic wyraził opinię, że single przyćmiewają jakością resztę utworów. Dodał: „Na pierwszym albumie Madonna zachwycała stylem i pewną radością. Tutaj kalkulacja jest oczywista i choć jest częścią esencji Madonny – a nawet czymś, co czyni ją zabawną – to nieco za bardzo zaburza równowagę płyty, odbierając jej spójność”^[22]. Podobną opinię wyrazili dziennikarze „The Advocate”, którzy argumentowali: „Był to album składający się z dziewięciu utworów, w tym pięciu świetnych popowych piosenek i czterech utworów, które w niewiarygodny sposób uniknęły wycięcia”^[124]. Redaktorzy „Gay Times” napisali: „Nie jest to album, do którego często wracamy, poza singlami. Nie oznacza to oczywiście, że jest zły, ale podobnie jak na debiucie, brakuje mu innowacyjnych brzmień”^[125]. W 2001 Michael Paoletta czasopisma „Billboard” napisał przy okazji premiery zremasterowanej reedycji, że, w przeciwieństwie do albumów Madonna (1983) i True Blue (1986), Like a Virgin „nie zestarzał się zbyt dobrze”^[60].

Like a Virgin w Stanach Zjednoczonych zadebiutował 1 grudnia 1984 roku na 70. miejscu krajowej listy sprzedaży Billboard 200, publikowanej przez czasopismo „Billboard”^[126]. W kolejnym tygodniu awansował na 10. pozycję^[127][128]. Zadebiutował także na liście Top Black Albums poświęconej albumom R&B, na której 26 stycznia 1985 roku dotarł do maksymalnego 10. miejsca^[129]. Stowarzyszenie Recording Industry Association of America (RIAA) 23 stycznia 1985 roku certyfikowało go podwójną platyną za sprzedaż 2 milionów egzemplarzy na terenie Stanów^[130]. 9 lutego 1985 roku zajął miejsce pierwsze na Billboard 200, na którym pozostał również przez dwa kolejne tygodnie^[131]. Madonna była trzecią kobietą (po Barbrze Streisand i Kim Carnes), która w latach 80. dotarła do najwyższych pozycji na Billboard 200 i liście singli, Hot 100^[132]. W lipcu 1985 roku jako pierwszy w historii album nagrany przez kobietę przekroczył próg 5 milionów sprzedanych egzemplarzy w Stanach^[133]. Stephen Holden(inne języki), dziennikarz czasopisma „The New York Times” porównał sukces komercyjny do Beatlemanii z lat 60.: „Nastolatkowie ustawiali się w kolejkach w sklepach, żeby kupić ten album, tak jak ich rodzice ustawiali się w kolejkach, żeby kupić płyty Beatlesów pod koniec lat 60.”^[26]. Według danych „Billboardu”, był trzecim najlepiej sprzedającym się albumem popowym w Stanach Zjednoczonych w roku 1985, ustępując tylko Born in the U.S.A. Bruce’a Springsteena i Reckless(inne języki) Bryana Adamsa^[134]. Na Billboard 200 był łącznie notowany przez 109 tygodni^[131]. 21 maja 1998 roku został przez RIAA certyfikowany diamentem (dziesięciokrotną platyną) za sprzedaż 10 milionów egzemplarzy w Stanach^[130]. Jest to drugi najwyższy certyfikat RIAA wydany Madonnie, ustępuje tylko kompilacji The Immaculate Collection (1990), która pokryła się 11-krotną platyną^[135].

10 grudnia 1985 roku zadebiutował na 98. miejscu paneuropejskiej listy sprzedaży European Top 100 Albums czasopisma „Eurotipsheet”^[136]. 30 września 1985 roku, w 41. tygodniu obecności w rankingu, dotarł do pierwszego miejsca^[137]. Na czołową pozycję powrócił 18 listopada 1985 roku^[138]. Zajął trzecie miejsce w podsumowaniu całorocznym listy za rok 1985, ustępując tylko Brothers in Arms zespołu Dire Straits i Born in the U.S.A^[139]. W Wielkiej Brytanii zadebiutował 24 listopada 1984 roku na 74. pozycji notowania UK Albums Chart. Sukcesywnie awansował na wyższe pozycje, a dwukrotnie, 21 września i 12 października 1985 roku, zajął pierwsze miejsce. Pozostawał na liście niemal nieprzerwanie od listopada 1984 do listopada 1987 roku, przez 150 tygodni^[140]. Stowarzyszenie British Phonographic Industry (BPI) 28 listopada 1985 roku certyfikowało go potrójną platyną^[72]. Wedłuch danych Official Charts Company, do 2019 roku jego sprzedaż w Wielkiej Brytanii przekroczyła milion egzemplarzy^[141]. We Francji zadebiutował na liście Top Albums w październiku 1985 roku, docierając maksymalnie do 5. pozycji^[142]. Był ósmym najlepiej sprzedającym się albumem w 1985 roku^[143], a stowarzyszenie Syndicat national de l’édition phonographique (SNEP) certyfikowało go 17 października 2001 roku podwójną platyną^[144]. Uplasował się na pierwszych miejscach list w Hiszpanii^[145], Holandii^[146], Islandii^[147], Niemczech Zachodnich^[148] i Włoszech^[149]. Do końca 1985 roku jego sprzedaż w Europie przeskoczyła 2 miliony egzemplarzy^[150].

W Kanadzie zadebiutował 10 listopada 1984 roku na 78. miejscu listy sprzedaży RPM Top Albums/CDs, publikowanej przez czasopismo „RPM”^[151]. 16 lutego 1985 roku awansował na trzecią pozycję^[152]. Był szóstym pod względem sprzedaży albumem w 1985 roku w Kanadzie^[153]. Stowarzyszenie Music Canada 31 lipca 1992 roku certyfikowało go diamentem^[154]. W Australii dotarł do drugiego miejsca notowania sprzedaży Kent Music Report(inne języki). Zajął także trzecią pozycję w podsumowaniu całorocznym za rok 1985 i 18. w podsumowaniu całej dekady 1980–1989^[155]. Stowarzyszenie Australian Recording Industry Association (ARIA) 4 grudnia 2000 roku certyfikowało go siedmiokrotną platyną^[156]. W Nowej Zelandii spędził, z przerwami, osiem tygodni (od lipca do września 1985 roku) na miejscu pierwszym listy Top 40 Albums^[157]. Zajął ponadto drugie miejsce wśród najczęściej kupowanych albumów w 1985 roku, ustępując tylko Born in the U.S.A.^[158], a stowarzyszenie Recorded Music NZ (RMNZ) 1 marca 2009 roku certyfikowało go pięciokrotną platyną^[159]. W Japonii dotarł do drugiego miejsca listy sprzedaży przedsiębiorstwa Oricon i był na 33. miejscu wśród najczęściej kupowanych albumów dekady 1980–1989^[160]. Według danych Warner-Elektra-Atlantic, do czerwca 1986 roku jego sprzedaż w krajach Ameryki Łacińskiej przekroczyła 750 tysięcy egzemplarzy^[161]. Do 1993 roku sprzedał się w 715 tysiącach egzemplarzy w Brazylii^[162] i 160 tysiącach w Argentynie^[163].

Światowa sprzedaż albumu przekroczyła 7 milionów egzemplarzy do końca 1985 roku^[150] i 21 milionów do 2008^[164].

Nagroda / organizacja	Rok	Kategoria	Rezultat	Źr.
American Music Awards	1986(inne języki)	Najlepszy album popowy/rockowy(inne języki)	Nominacja	[165]
Cash Box Year-End Awards(inne języki)	1985	Albumy popowe	2. miejsce	[166]
		Albumy kompaktowe	3. miejsce
		Albumy współczesnej czarnej muzyki	50. miejsce
Juno	1985(inne języki)	Zagraniczny album roku(inne języki)	Nominacja	[167]
NARM Best Seller Awards(inne języki)	1985	Najlepiej sprzedający się album kobiety	Wygrana	[168]
Record Mirror Readers Poll	1985	Ulubiony album	3. miejsce	[169]
		Najbardziej gustowna okładka albumu	2. miejsce
Smash Hits Poll Winners Party(inne języki)	1985	Najlepszy album	Wygrana	[170]

Krytyk muzyczny Alexis Petridis(inne języki) z czasopisma „The Guardian” napisał, że Like a Virgin „był albumem, który uczynił z Madonny największą kobiecą gwiazdę na świecie”, ponadto scharakteryzował go jako „ostatni album, na którym Madonna brzmiała jak produkt środowiska, w którym się urodziła”^[23]. Stephen Thomas Erlewine z portalu AllMusic wspominał, że mimo wcześniejszych przebojów Madonna „stała się supergwiazdą i ikoną dopiero po drugim albumie”^[22]. Chuck Arnold z czasopisma „Billboard” napisał: „Madonna z pewnością nagrała lepsze albumy niż Like a Virgin – np. Like a Prayer, Ray of Light i debiut z 1983 roku – ale jej druga płyta zmieniła bieg popowej historii”^[36]. W ocenie dziennikarza Johna Murpha, Like a Virgin „udowodnił światu, że Madonna jest siłą, z którą trzeba się liczyć”^[31]. Redaktorzy portalu Pitchfork wspominali: „Like a Virgin uchwycił Madonnę w momencie przejściowym (…). Była niedokończonym produktem, ale jej niedociągnięcia były bardziej urocze niż niechlujne”^[33]. Michael Roffman z magazynu „Consequence of Sound” napisał: „Like a Virgin zmienił wszystko, wykuwając tron, koronę i tytuł Królowej Popu, który miał na zawsze należeć do Madonny”^[171].

Matt Mitchell z magazynu „Paste” wspominał: „To prawdopodobnie jeden z najważniejszych i najbardziej pouczających albumów w historii naszych stale zmieniających się standardów (…). Like a Virgin był historycznym impulsem do rozwoju. Płeć stała się bardziej złożona i płynna, seksualność zyskała zniuansowaną tożsamość – wszystko to, rzecz jasna, było obecne w undergroundzie od dziesięcioleci, ale Madonnie udało się ukryć tabletkę w sosie, a następnie umieścić ją w gardłach krytyków i cenzorów”. Nazwał go jednym z niewielu albumów lat 80., którym „można przypisać budowę zupełnie nowego archetypu”, dodając: „W epoce, w której tylko mężczyźni śpiewali o seksie, Madonna dodała drugą stronę do powoli odchodzącego w przeszłość popowego leksykonu, nadając muzyce mainstreamowej erotyczny, pełen siły i transformacyjny charakter”^[24]. Caroline Sullivan z „The Guardian” wspominała, że seksualne nawiązania w piosence „Like a Virgin” były czymś, czego „mainstreamowe popowe kobiety po prostu wcześniej nie robiły”. Dodała także: „Kobieta panująca nad swoim życiem seksualnym i karierą była tak nowym pomysłem, że Madonna stała się największą gwiazdą popu i kultury popularnej od lat”^[172]. Chris Smith, autor książki 101 Albums That Changed Popular Music(inne języki), napisał, że Madonna „skradła sobie uwagę. [Afirmując] swoją seksualność w sposób, w jaki robili to wcześniej tylko męscy gwiazdorzy rocka, wykraczając daleko poza ograniczenia wynikające z bycia artystką popową, stała się centralnym punktem ogólnokrajowych dyskusji o relacjach władzy w obszarach płci, rasy, płci kulturowej, religii i innych kontrowersyjnych tematów społecznych”^[173]. Roffman wspominał: „Od prowokacyjnej okładki po kontrowersyjne teksty, album szybko stał się bezprecedensowym tornadem, z werwą przebijając się przez konserwatywne normy i wartości społeczne, a muzyka przerodziła się w rewolucję”^[171].

Dziennikarka Alison Fensterstock z National Public Radio wspominała: „Like a Virgin i wszystko, co się z tym wiązało, jasno pokazało, że nigdy więcej nie będzie sceny muzyki pop bez wpływu i oddziaływania Madonny – i trudno było sobie wyobrazić, jak w ogóle kiedykolwiek istniała bez niej”. Oceniła także, że album i okres jego promocji zapoczątkowały „złotą epokę MTV”^[175]. Mitchell wyraził opinię, że stanowiły schemat dla późniejszych artystek, takich jak Britney Spears czy Miley Cyrus^[24]. Według Murpha, album „pozwolił Madonnie stworzyć archetyp gwiazdy popu, który naśladowały m.in. Gwen Stefani, Pink i Lady Gaga”^[31].

Album w 2009 roku został wymieniony w książce Chrisa Smitha 101 Albums That Changed Popular Music(inne języki) (101 albumów, które zmieniły muzykę popularną)^[173]. W 2023 roku został wprowadzony przez amerykańską Bibliotekę Kongresu na listę National Recording Registry albumów o istotnym znaczeniu kulturowym i historycznym^[176].

Autor	Rok	Ranking	Miejsce	Źr.
Consequence of Sound	2017	10 najlepszych drugich albumów w historii	2	[171]
National Public Radio	2017	150 najlepszych albumów nagranych przez kobiety	63	[175]
Pitchfork	2018	200 najlepszych albumów lat 80.	115	[33]
Slant Magazine	2020	Najlepsze albumy 1984	–	[177]

Edycja podstawowa[178]
Nr	Tytuł utworu	Autorzy	Producenci	Długość
1.	„Material Girl”	Peter Brown(inne języki) · Robert Rans(inne języki)	Nile Rodgers	3:56
2.	„Angel”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	3:53
3.	„Like a Virgin”	Tom Kelly(inne języki) · Billy Steinberg(inne języki)	Nile Rodgers	3:35
4.	„Over and Over”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:09
5.	„Love Don’t Live Here Anymore”	Miles Gregory(inne języki)	Nile Rodgers	4:45
6.	„Dress You Up”	Andrea LaRusso(inne języki) · Peggy Stanziale(inne języki)	Nile Rodgers	3:58
7.	„Shoo-Bee-Doo”	Madonna	Nile Rodgers	5:14
8.	„Pretender”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:28
9.	„Stay”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:04
				38:02

Reedycja z 1985[179]
Nr	Tytuł utworu	Autorzy	Producenci	Długość
1.	„Material Girl”	Peter Brown(inne języki) · Robert Rans(inne języki)	Nile Rodgers	3:56
2.	„Angel”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	3:53
3.	„Like a Virgin”	Tom Kelly(inne języki) · Billy Steinberg(inne języki)	Nile Rodgers	3:35
4.	„Over and Over”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:09
5.	„Love Don’t Live Here Anymore”	Miles Gregory(inne języki)	Nile Rodgers	4:45
6.	„Into the Groove”	Madonna · Stephen Bray	Madonna · Stephen Bray	4:40
7.	„Dress You Up”	Andrea LaRusso(inne języki) · Peggy Stanziale(inne języki)	Nile Rodgers	3:58
8.	„Shoo-Bee-Doo”	Madonna	Nile Rodgers	5:14
9.	„Pretender”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:28
10.	„Stay”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:04
				42:42

Reedycja z 2001[61] / edycja cyfrowa[180]
Nr	Tytuł utworu	Autorzy	Producenci	Długość
1.	„Material Girl”	Peter Brown(inne języki) · Robert Rans(inne języki)	Nile Rodgers	4:00
2.	„Angel”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	3:56
3.	„Like a Virgin”	Tom Kelly(inne języki) · Billy Steinberg(inne języki)	Nile Rodgers	3:38
4.	„Over and Over”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:12
5.	„Love Don’t Live Here Anymore”	Miles Gregory(inne języki)	Nile Rodgers	4:47
6.	„Dress You Up”	Andrea LaRusso(inne języki) · Peggy Stanziale(inne języki)	Nile Rodgers	4:01
7.	„Shoo-Bee-Doo”	Madonna	Nile Rodgers	5:16
8.	„Pretender”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:30
9.	„Stay”	Madonna · Stephen Bray	Nile Rodgers	4:07
10.	„Like a Virgin” (rozszerzony taneczny remiks)	Tom Kelly · Billy Steinberg	Nile Rodgers · John „Jellybean” Benitez(inne języki) (remiks)	6:08
11.	„Material Girl” (rozszerzony taneczny remiks)	Peter Brown · Robert Rans	Nile Rodgers · John „Jellybean” Benitez (remiks)	6:07
				50:42

Opracowano na podstawie poligrafii dołączonej do albumu^[178][179]. Liczby w nawiasach oznaczają numery utworów edycji standardowej.

Muzycy Madonna – śpiew (wszystkie), wokal wspierający (1, 2, 7) Nile Rodgers – gitary (1–4, 6–9), Roland Juno-60(inne języki) (1), Synclavier(inne języki) II (1, 9), gitara akustyczna (5), gitara elektryczna (5), aranżacja i dyrekcja instrumentów smyczkowych (5) Nathaniel S. Hardy Jr. – instrumenty klawiszowe (1, 5) Robert Sabino(inne języki) – syntezatory (2–9), syntezatory basowe (2–6, 8, 9), pianino akustyczne (7), Fender Rhodes (5) Bernard Edwards(inne języki) – gitara basowa (1, 3, 5, 7) Tony Thompson(inne języki) – perkusja (1, 3, 5, 7) Jimmy Bralower – LinnDrum(inne języki) i programowanie automatu perkusyjnego Simmons(inne języki) (2, 4, 6, 8, 9) Lenny Pickett(inne języki) – saksofon (7) Karen Milne – instrumenty smyczkowe (5) Kermit Moore(inne języki) – instrumenty smyczkowe (5) Curtis King – wokal wspierający (1, 2, 4–9) Frank Simms – wokal wspierający (1, 2, 4–9) George Simms – wokal wspierający (1, 2, 4–9) Brenda King – wokal wspierający (7)

Produkcja Nile Rodgers – produkcja muzyczna (oprócz „Into the Groove”) Madonna – produkcja muzyczna („Into the Groove”) Stephen Bray – produkcja muzyczna („Into the Groove”) Jason Corsaro – inżynieria dźwięku, miksowanie Rob „Ace” Eaton – drugi inżynier Gus Skinas – montaż cyfrowy Eric Mohler – asystent montażu cyfrowego Malcolm Pollack – asystent montażu cyfrowego Bob Ludwig(inne języki) – mastering Budd Tunick – menedżer produkcji Weisner-DeMann Entertainment – menedżment Oprawa graficzna Jeffrey Kent Ayeroff(inne języki) – dyrektor artystyczny Paula Greif – dyrektor artystyczny Jeri McManus – dyrektor artystyczny, projekt Steven Meisel – fotograf

Tygodniowe Notowania w latach 1984–1986 Terytorium Notowanie Najwyższa pozycja Źr. Australia Kent Music Report(inne języki) 2 [155] Austria Ö3 Austria Top 40 3 [181] Brazylia Bolsa de Consumo Cultural: Discos(inne języki) 2 [182] Dania Hitlisten(inne języki) 22 [183] Europa European Top 100 Albums 1 [137] Finlandia Suomen virallinen albumilista 8 [184] Francja Top Albums 5 [142] Hiszpania Top 100 Álbumes 1 [145] Holandia Album Top 100 1 [146] Islandia Tónlistinn – Plötur(inne języki) 1 [147] Japonia Oricon Albums Chart 2 [160] Kanada RPM Top Albums/CDs 3 [152] Niemcy Zachodnie Albumcharts 1 [148] Norwegia Topp 40 Album 6 [185] Nowa Zelandia Top 40 Albums 1 [157] Stany Zjednoczone Billboard 200 1 [131] Top Black Albums[a] 10 [129] Cashbox Top 30 Compact Discs(inne języki) 3 [186] Szwajcaria Album-Hitparade 3 [187] Szwecja Veckolista Album 3 [188] Wielka Brytania UK Albums Chart 1 [140] Disco and Dance Albums 1 [189] Włochy Musica e dischi(inne języki) 1 [149] Notowania od 2006 Terytorium Notowanie Najwyższa pozycja Źr. Chorwacja Toplista prodaje: Strano(inne języki) 6 [190] Dania Hitlisten(inne języki) 22 [191] Francja Top Albums 7 [142] Hiszpania Top 100 Álbumes 50 [192] Stany Zjednoczone Top Catalog Albums 11 [193] Szkocja Official Scottish Albums Chart 61 [194] Węgry Album Top 40 slágerlista 25 [195] Wielka Brytania UK Albums Chart 60 [194] UK Albums Sales Chart 32 UK Physical Sales Chart 21 Włochy Classifica FIMI Album 96 [196]

Roczne Notowania całoroczne Rok Terytorium Notowanie Najwyższa pozycja Źr. 1984 Stany Zjednoczone Cashbox Top 100 Pop Albums(inne języki) 53 [197] 1985 Australia Kent Music Report(inne języki) 3 [155] Austria Ö3 Austria Top 40 9 [198] Europa European Top 100 Albums 3 [139] Francja Top Albums 8 [143] Hiszpania Top 100 Álbumes 16 [145] Holandia Album Top 100 2 [199] Kanada RPM Top Albums/CDs 6 [153] Niemcy Zachodnie Albumcharts 4 [200] Norwegia Topp 40 Album 18 [201] Nowa Zelandia Top 40 Albums 2 [158] Stany Zjednoczone Top Pop Albums 3 [134] Top Black Albums[a] 30 [202] Cashbox Top 50 Pop Albums(inne języki) 2 [203] Szwajcaria Album-Hitparade 8 [204] Wielka Brytania UK Albums Chart 3 [205] Włochy Musica e dischi(inne języki) 7 [206] 1986 Europa European Top 100 Albums 11 [207] Hiszpania Top 100 Álbumes 16 [145] Holandia Album Top 100 11 [208] Stany Zjednoczone Top Pop Albums 52 [209] Wielka Brytania UK Albums Chart 28 [210] Dekadowe Notowania za dekadę 1980–1989 Terytorium Notowanie Najwyższa pozycja Źr. Australia Kent Music Report(inne języki) 18 [155] Japonia Oricon Albums Chart 33 [160]

Państwo	Stowarzyszenie	Certyfikat	Egzemplarze[b]	Źr.
Australia	ARIA	7× Platyna	490 000	[156]
Belgia	Sibesa	Platyna	75 000	[211]
Finlandia	Musiikkituottajat	Złoto	35 398	[212]
Francja	SNEP	2× Platyna	600 000	[144]
Hiszpania	PROMUSICAE	Hiszpania	100 000	[145]
Hongkong	IFPI Hong Kong	2× Platyna	40 000	[213]
Japonia	RIAJ	Złoto	1 000 000	[214]
Kanada	Music Canada	Diament	1 000 000	[154]
Niemcy	BVMI	3× Złoto	750 000	[215]
Nowa Zelandia	RMNZ	5× Platyna	75 000	[159]
Szwajcaria	IFPI Switzerland	2× Platyna	100 000	[216]
Włochy	FIMI	Platyna	500 000	[211]
Wielka Brytania	BPI	3× Platyna	900 000	[72]
Stany Zjednoczone	RIAA	Diament	10 000 000	[130]

• Mark Bego: Madonna: Blonde Ambition. Rowman & Littlefield, 2000. ISBN 978-0-8154-1051-5. (ang.).
• Daryl Easlea: Madonna: Blond Ambition. Backbeat Books, 2012. ISBN 978-1-61713-034-2. (ang.).
• Mary Gabriel: Madonna: A Rebel Life. Biografia. Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy „Znak”, 2024. ISBN 978-83-240-9426-4.
• Allen Metz, Carol Benson: The Madonna Companion: Two Decades of Commentary. Music Sales Group(inne języki), 1999. ISBN 978-0-8256-7194-4. (ang.).
• Andrew Morton: Madonna(inne języki). St. Martin’s Press, 2001. ISBN 0-312-28786-0. (ang.).
• Nile Rodgers: Le Freak: An Upside Down Story of Family, Disco and Destiny. Sphere Books(inne języki), 2011. ISBN 978-0751542776. (ang.).
• Rikky Rooksby: The Complete Guide to the Music of Madonna. Omnibus Press(inne języki), 2004. ISBN 0-7119-9883-3. (ang.).
• Randy J. Taraborrelli: Madonna: An Intimate Biography(inne języki). Pan(inne języki), 2002. ISBN 978-0-330-45446-9. (ang.).

Zobacz multimedia związane z tematem: Like a Virgin

• Strona internetowa Madonny (ang.)
• Like a Virgin w bazie AllMusic (ang.)
• Like a Virgin w serwisie Discogs (ang.)