Lontara

Ten artykuł od 2022-02 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.

Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł. Dodanie listy źródeł bibliograficznych jest problematyczne, ponieważ nie wiadomo, które treści one uźródławiają.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Lontara, pismo bugijsko-makasarskie – alfabet sylabiczny pochodzenia indyjskiego, wywodzący się z vatteluttu, a pośrednio z brahmi, używany tradycyjnie do zapisu języków bugijskiego i makasarskiego na indonezyjskiej wyspie Sulawesi (Celebes). Nazwa lontara pochodzi od malajskiego słowa lontar, określającego rodzaj palmy, której liści używano jako materiału do manuskryptów. W przeszłości sporządzano w nim urzędowe dokumenty i mapy, spisywano umowy etc. W języku bugijskim pismo to nosi nazwę urupu sulapa eppa, co dosłownie znaczy „pismo czworokątne”.

Warianty pisma bugijsko-makasarskiego posłużyły również do zapisu innych języków Indonezji (m.in. bima, sumbawa, wawonii, ende)^[1].

W czasach kolonizacji holenderskiej zostało w znacznym stopniu wyparte przez alfabet łaciński, lecz nadal jest używane, aczkolwiek w ograniczonym zakresie, przy okazji ślubów, do drukowania tradycyjnej literatury, w korespondencji itd.

Przypisy

↑ J.J. Noorduyn J.J., Variation in the Bugis/Makasarese Script, „Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde”, 149 (3), 1993, s. 533–570, DOI: 10.1163/22134379-90003120, ISSN 0006-2294, OCLC 6015514257, JSTOR: 27864487 (ang.).

Linki zewnętrzne

Pismo lontara w serwisie Omniglot (ang.)
Manuskrypty na liściach palmowych (ang.)

[1] J.J. Noorduyn J.J., Variation in the Bugis/Makasarese Script, „Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde”, 149 (3), 1993, s. 533–570, DOI: 10.1163/22134379-90003120, ISSN 0006-2294, OCLC 6015514257, JSTOR: 27864487 (ang.).

[1]

Lontara

Przypisy

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer