Lubocza

Lubocza
Część miasta
Ilustracja
Lubocza na pierwszym planie. Za nią Huta im. T. Sendzimira. Widok od północy
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Aglomeracja

krakowska

Miasto

Kraków

Dzielnica

XVII Wzgórza Krzesławickie

W granicach Krakowa

1951

SIMC

0950807

Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Lubocza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Lubocza”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Lubocza”
Ziemia50°05′44″N 20°05′15″E/50,095556 20,087500[1]
Multimedia w Wikimedia Commons

Lubocza – obszar Krakowa, dawna wieś podkrakowska, obecnie osiedle wchodzące w skład Dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie.

Przykład zachowanej ludowej architektury drewnianej w Luboczy
Stara chałupa w Luboczy

Historia

Pierwsza wzmianka o Luboczy pochodzi z przywilejów Bolesława Wstydliwego z 30 maja 1254 r. w Korczynie. W dokumencie potwierdza własność Sióstr Norbertanek ze Zwierzyńca - w ich posiadaniu było 37 wsi - w tym Lubocza. Z 13 grudnia 1527 roku pochodzi odpis tego dokumentu - znajduje się w dyplomie Zygmunta Starego. W 1276 roku wieś przez krakowskich mieszczan, Henryka i Gerarda, została osadzona na prawie magdeburskim. Wytyczyli oni centrum zabudowy z owalnym placem oraz prostopadły łanowy rozłóg pól wzdłuż obecnej ulicy Lubockiej. Do 1573 roku dzierżawcą wsi był Erazm Czeczotka. Folwark oraz dwór został wybudowany w 1780 roku[2].

Prawdopodobnie w 1794 roku przechodził tędy Tadeusz Kościuszko zmierzając ze swymi oddziałami pod Połaniec.

Szkoła 1-klasowa powstała w 1867 roku, a budynek zbudowano w 1880 roku[2]

W 1914 roku zburzono (ze względów strategicznych dla armii austriackiej) połowę wsi (47 domów oraz drzewa owocowe) i zabrano drewno ze ścian domów do budowy schronów i rowów strzelniczych. Ludność została ewakuowana na przedmieścia Krakowa. W marcu 1915 roku ludność wróciła do domów[2], ponieważ Rosjanie wycofali się przed zbliżającą się armią pruską. W tym czasie we wsi było dwóch stolarzy, szewców oraz dwie kuźnie i dwa prywatne sklepy spożywcze.

W 1928 roku przybyły (za naradą księcia metropolity Adama Stefana Sapiehy) siostry norbertanki, aby zapewnić dzieciom bezpłatne, katolickie wychowanie. Do tego celu przeznaczono dom dawnego rządcy. Klasztor zwierzyniecki wziął na siebie remont, wyposażenie i utrzymanie sióstr. Był to akt podziękowania za odzyskanie wsi przywłaszczonej przez wieloletnich dzierżawców Grzymków. Poświęcenie tejże ochronki nastąpiło 17 października 1928 roku. Od 3 maja 1930 roku funkcjonowała w Luboczy Ochotnicza Straż Pożarna aż do 1950 roku, kiedy została wchłonięta przez Hutę. W 1936 roku wybudowano Dom Ludowy (na skutek usilnych starań Rady Gromadzkiej), w którym skupiało się życie kulturalne i społeczne, była tam też sala ze sceną oraz sklep.

20 września 1946 roku w Luboczy po raz pierwszy popłynął prąd elektryczny.

1 stycznia 1951 roku Lubocza została przyłączona do Krakowa. Od 1991 roku należy do dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie[2].

Narodowe Centrum Rugby 7 w Luboczy
Rodzinny Ogród Działkowy Lubocza-1

14 listopada 2014 roku przy ul. Darwina 49a otwarto Narodowe Centrum Rugby 7[2], w którym trenować może reprezentacja Polski w tej dyscyplinie oraz okoliczni mieszkańcy[3]. Kompleks składający się z boisk: trawiastego (100x70 m), ze sztuczną trawą (60x30 m) i wielofunkcyjnego oraz budynku z szatniami i świetlicą pozwala również uprawiać piłkę nożną, siatkówkę i koszykówkę. Operatorem centrum jest Nowa Huta Rugby Klub.

Demografia

Obecna liczba mieszkańców Luboczy to 1100 osób.

Gospodarka

W Luboczy znajduje się kilka firm i zakładów pracy, w tym między innymi:

  • „Anpol” Janusz Partyła
  • Zakład Ślusarsko-Tokarsko-Spawalniczy J. Tapka & R. Tapka
  • Dorapol Domagała Skwara Sp.j.
  • „Zbois” Zakład Ogólnobudowlany
  • „ABC Colorex” Sp. z o.o
  • ,,Restauracja Colorova'' Restauracja & Aparthotel położone na osiedlu Lubocza. Colorova to miejsce z duszą. Powstała z potrzeby serca i z sentymentu do epoki, która dla jednych jest wspomnieniem młodości, a dla innych fascynującą historią. Inspiracją stała się estetyka PRL, autentyczne przedmioty z tamtych lat oraz przekonanie, że przestrzeń może opowiadać historię.
  • ,,Manufaktura Aparthotel"

Życie religijne

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa z 1882

W Luboczy znajduje się, erygowana w 1985 roku, parafia i kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz kaplica poświęcona w 1930 r. i przebudowana w latach 80. XX wieku[2].

Edukacja i nauka

  • Szkoła Podstawowa nr 78 im. Piotra Michałowskiego (wcześniej Gimnazjum nr 43)[4]

Opieka zdrowotna

Przychodnia w Luboczy znajdująca się przy ulicy Lubockiej 53 oferuje:

  • Poradnia Chorób Wewnętrznych,
  • Poradnia Chorób Dzieci,
  • Punkt Szczepień,
  • Poradnia Stomatologiczna,
  • Gabinet Pielęgniarki Środowiskowo-Rodzinnej,
  • Gabinet Zabiegowy.

Inne obiekty

Przy ulicy Sybiraków znajduje się założony 1 września 1969 roku Rodzinny Ogród Działkowy Lubocza-1. Zajmuje on obszar 14 ha, który jest podzielony na 286 działek. W 1978 roku na terenie ogrodu otwarto mieszczący około 200 osób budynek świetlicy[5].

Literatura

  • ks. Stanisław Dolasiński Lubocza: osada, wieś, osiedle krakowskie, 1253 - 2004

Dojazd

Przystanek kolejowy Kraków Lubocza, widok od zachodu.

Przez osiedle jadą cztery autobusy komunikacji miejskiej MPK: 110 (Aleja Przyjaźni - Węgrzynowice), 160 (Aleja Przyjaźni - Ruszcza/Pleszów), 242 (Kombinat - Krzysztoforzyce Pętla) oraz 272 (Kombinat - Kocmyrzów-Luborzyca Urząd Gminy).

W pobliżu osiedla znajduje się osobowy przystanek kolejowy Kraków Lubocza.

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 70351.
  2. ↑ a b c d e f Lubocza, [w:] Encyklopedia Krakowa, Wyd. 2 zm. i rozsz., t. 1, Kraków 2023, s. 897, ISBN 978-83-66334-91-5.
  3. ↑ Narodowe Centrum Rugby 7 już otwarte - Magiczny Kraków [online], krakow.pl [dostęp 2018-03-23] (pol.).
  4. ↑ Anna Zagrodzka, Historia szkoły [online], 2018.
  5. ↑ O ogrodzie [online] [dostęp 2018-03-24] [zarchiwizowane z adresu 2018-03-24] (pol.).

Linki zewnętrzne

Kraków – Dzielnica XVII Wzgórza Krzesławickie

herb Krakowa

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya