Lucjan Miketta

Lucjan Tomasz Miketta

Data i miejsce urodzenia	21 grudnia 1894 Smagów
Data i miejsce śmierci	20 lipca 1979 Lublin
Zawód, zajęcie	adwokat, radca prawny, działacz społeczny, oświatowy i spółdzielczości mieszkaniowej
Odznaczenia

Lucjan Tomasz Miketta (ur. 21 grudnia 1894 w Smagowie, zm. 20 lipca 1979 w Lublinie) – polski adwokat, działacz społeczny, oświatowy i spółdzielczości mieszkaniowej.

Lucjan Miketta uczył się w polskiej siedmioklasowej Szkole Handlowej w Radomiu, uzyskując maturę w 1912 roku. Na rok wyjechał do Moskwy, gdzie uzyskał rosyjską eksternistyczną maturę państwową w 1913 roku. Na polecenie działającego w Rosji Centralnego Komitetu Obywatelskiego od 1915 roku opiekował się w Jefriemowie (gubernia tulska) polską ludnością wywiezioną z Królestwa. Zorganizował tam wtedy również oddział Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny i został jego sekretarzem. Od 27 stycznia 1917 do 9 sierpnia 1918 roku pracował w Iwanowo-Wozniesiensku jako pomocnik buchaltera w Robotniczej Spółdzielni Spożywców. Jednocześnie działał w miejscowym Polskim Ognisku Demokratycznym^[1].

W październiku 1918 roku wrócił do kraju i 17 listopada tegoż roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 24 Pułku Piechoty. Odbywając służbę wojskową w Lublinie, rozpoczął tam studia na Wydziale Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po demobilizacji (8 listopada 1920 roku w stopniu sierżanta) przeniósł się w 1922 roku na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie 23 października 1923 roku otrzymał dyplom magistra prawa. Od co najmniej 1918 roku^[2] do co najmniej 1923 roku^[3] był członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej Szkół Wyższych, w kwietniu 1918 roku uczestniczył w Walnym Zjeździe OMN SW, przewodnicząc jednej z jego komisji^[2]. W 1919 roku był „kolegą” w tajnym „Zecie” (w 1923 roku był „bratem” i członkiem Centralizacji „Zet”-u^[4]), w 1920 roku był aktywnym działaczem Straży Kresowej, Związku Rad Ludowych i Centralnego Związku Kółek Rolniczych^[2]. Był też wiceprezesem koła Bratniej Pomocy studentów KUL. W latach 1921—1928 pełnił funkcję prezesa Związku Młodzieży Wiejskiej województwa lubelskiego. Był też działaczem Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej^[5][6].

Od 22 stycznia 1924 do 31 marca 1926 roku odbywał aplikację sądową, a od 10 kwietnia 1926 do 19 maja 1928 roku — aplikację adwokacką w Lublinie, specjalizując się w prawie cywilnym. Od 6 czerwca 1928 do 9 listopada 1939 roku pracował jako adwokat, prowadząc kancelarię adwokacką w Lublinie. Od 1934 roku był członkiem, a od 1936 roku – także sekretarzem tamtejszej Rady Adwokackiej^[6].

Od 27 maja 1934 do 5 maja 1939 roku był członkiem Rady Miejskiej w Lublinie oraz przewodniczącym jej Komisji Regulaminowo-Prawnej. 5 maja 1939 roku ponownie wybrano go na miejskiego radnego. W latach 1934—1939 sprawował funkcję prezesa (z wyboru) Rady Szkolnej m. Lublina^[6].

Po wybuchu wojny, 9 listopada 1939 roku został aresztowany i znalazłszy się w grupie zakładników był więziony do 18 czerwca 1940 roku na Zamku Lubelskim, a następnie przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, potem w Dachau, skąd zwolniono go 25 listopada 1940 roku. Wrócił do Lublina, gdzie podjął pracę w Zarządzie Miejskim na stanowisku radcy prawnego, a po wojnie, od końca lipca 1944 do 1 marca 1952 — na stanowisku kierownika Oddziału Prawnego. Od 1941 roku do 30 grudnia 1950 roku prowadził również działalność adwokacką^[6].

W 1946 roku powołano go na członka i wiceprezesa Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Lublinie. Będąc adwokatem, na mocy pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej do 1951 roku reprezentował przed sądami zarówno Urząd Miejski, jak i Urząd Wojewódzki w Lublinie. Od 1 marca 1952 roku pracował jako zastępca kierownika Wydziału Prawnego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, a po likwidacji 1 października 1954 roku Wydziału Prawnego pracował do 31 stycznia 1966 roku jako kierownik Oddziału Prawnego Prezydium WRN w Lublinie. 1 lutego 1966 roku przeszedł na emeryturę^[6].

Od 1946 roku należał do Związku Prawników Demokratów. Działał również w Związku Byłych Więźniów Politycznych, jako przewodniczący Sądu Koleżeńskiego tego związku w Lublinie. W 1952 roku został przewodniczącym obwodowego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Był wieloletnim członkiem Wojewódzkiej Komisji ds. Uwłaszczeń w Lublinie. W latach 1932—1933 i 1945—1957 był prezesem Zarządu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej „Spółdom” w Lublinie, a w latach 1933—1939 i 1957—1967 — prezesem jej Rady Nadzorczej. W grudniu 1956 roku został wybrany członkiem Rady Naczelnej Centralnego Związku Spółdzielni Mieszkaniowych. Z upoważnienia tej rady zorganizował w 1958 roku Oddział Związku w Lublinie^[6].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
• Medal Niepodległości (1931)
• Medal Zwycięstwa i Wolności (1947)
• Odznaka honorowa „Za walkę o szkołę polską”
• Odznaka Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego (1959)
• Złota Odznaka Centralnego Związku Spółdzielczości Budowlano-Mieszkaniowej (1964)^[7]

Lucjan Miketta był synem Józefa, urzędnika w Kasie Przemysłowej w Radomiu, i Marianny z domu Mędrzeckiej^[7].

W 1924 roku ożenił się z Marią Watson (1897–1973), nauczycielką, w latach 1934–1941 pierwszą dyrektorką lubelskiej szkoły powszechnej nr 29 (od 1944 roku nr 6)^[8]. Mieli dwie córki: Joannę (ur. w 1932 roku) i Krystynę (ur. w 1939 roku), zamężną Durakiewicz^[7].

Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie^[7].

• Józef Marczuk: Miketta Lucjan Tomasz. W: Słownik biograficzny miasta Lublina. T. 2. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1996, s. 183–185.
• Tadeusz Wacław Nowacki (red.): ZET w walce o niepodległość i budowę państwa – szkice i wspomnienia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-12142-4.