Ludwik Lichtarowicz

Ludwik Lichtarowicz
	; płk Ludwik Lichtarowicz; Warszawa, 2 stycznia 1939
	pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia	16 września 1890 ; Bobrujsk
Data i miejsce śmierci	13 czerwca 1965 ; Londyn
	Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego; Wojsko Polskie; Polskie Siły Zbrojne
Jednostki	Dep. Uzup. MSWojsk.
Stanowiska	zastępca szefa departamentu; szef departamentu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa; wojna polsko-bolszewicka; II wojna światowa; kampania wrześniowa; kampania francuska
	Odznaczenia
	;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Ludwik Lichtarowicz (ur. 4 września^?/16 września 1890 w Bobrujsku, zm. 13 czerwca 1965 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 16 września 1890 roku w Bobrujsku^[1], w rodzinie Kajetana i Malwiny z Kalinowskich. Maturę uzyskał w Bobrujsku, następnie studiował prawo w Petersburgu, gdzie również ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Służbę wojskową rozpoczął w Armii Imperium Rosyjskiego. 18 kwietnia 1919 roku zastąpił podpułkownika Romualda Wolikowskiego na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Wojsk Polskich we Wschodniej Rosji i na Syberii. Po powrocie do kraju przyjęty został do Wojska Polskiego.

Na przełomie 1920 i 1921 roku był szefem sztabu I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej, a od 26 lutego 1921 roku szefem sztabu Grupy Wojsk Litwy Środkowej^[2]. W sierpniu 1921 roku został przeniesiony z dowództwa Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” do Dowództwa Okręgu Generalnego „Brześć” na stanowisko zastępcy szefa sztabu^[3]. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej i Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, pozostając jednocześnie oficerem nadetatowym 70 pułku piechoty w Pleszewie. Po ukończeniu kursu przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko zastępcy szefa sztabu^[4]. W listopadzie 1925 roku przeniesiony został ze stanowiska szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu do 15 pułku piechoty w Dęblinie na stanowisko dowódcy^[5].

W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu, dowodzony przez niego oddział opowiedział się po stronie legalnych władz RP. Latem 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji komendanta Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie i zachowaniem dodatku służbowego dowódcy pułku^[6]. W 1928 roku był zastępcą komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Latem 1930 roku przeniesiony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko inspektora poborowego^[7]. Kierował służbą uzupełnień na terenie okręgu, w tym nadzorował pracę powiatowych komend uzupełnień. Wiosną 1935 roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy szefa Departamentu Uzupełnień^[8]. 24 października 1938 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa departamentu^[9].

Po przegranej kampanii wrześniowej 1939, przedostał się do Francji, a latem 1940 roku, po kampanii francuskiej do Wielkiej Brytanii. W Polskich Siłach Zbrojnych, w latach 1940–1941, dowodził 20 batalionem kadrowym strzelców, który wchodził w skład 7 Brygady Kadrowej Strzelców.

W roku 1929 poślubił Zofię Fiedorowicz. Mieli syna Andrzeja i córkę Aleksandrę. Po demobilizacji zamieszkał z rodziną w Nottingham w Anglii. Jest pochowany we wspólnym grobie z żoną i synem na Cmentarzu Gannersbury w Londynie.

Awanse

podpułkownik – zweryfikowany 3 maja 1922 roku ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 166. lokatą w korpusie oficerów piechoty
pułkownik – 1 grudnia 1924 roku ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczenia

Krzyż Niepodległości (10 grudnia 1931)^[10]
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937)^[11]
Krzyż Walecznych (czterokrotnie, po raz trzeci w 1921)^[12]
Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy (15 grudnia 1925)^[13]
Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi (23 kwietnia 1938)^[14]
Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (1926)^[15]
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaka za Rany i Kontuzje
Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja)^[1]
Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)^[1]
Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)^[1]

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 424. [dostęp 2021-05-22].
↑ Rozkaz organizacyjny Nr 1 Dowództwa Grupy Wojsk Litwy Środkowej z 26 lutego 1921 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/36, s. 77.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 20.08.1921 r.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 116 z 3.11.1925 r.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 22.07.1927 r.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 18.04.1935 r.
↑ Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi. „Brak dowodzenia” dywizją piechoty uniemożliwił mu awans na generała brygady.
↑ M.P. z 1931 r. Nr 287, poz. 381 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
↑ M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)
↑ M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1252 „za zasługi położone na polu organizacji armji”.
↑ M.P. z 1938 r. Nr 94, poz. 144 (ISAP) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
↑ Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)

Bibliografia

Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
Kronika 7-ej Brygady, Instytut Historyczny gen. Sikorskiego.

[:0-1] Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 424. [dostęp 2021-05-22].

[2] Rozkaz organizacyjny Nr 1 Dowództwa Grupy Wojsk Litwy Środkowej z 26 lutego 1921 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/36, s. 77.

[3] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 20.08.1921 r.

[4] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.

[5] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 116 z 3.11.1925 r.

[6] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 19 z 22.07.1927 r.

[7] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.

[8] Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 18.04.1935 r.

[9] Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi. „Brak dowodzenia” dywizją piechoty uniemożliwił mu awans na generała brygady.

[10] M.P. z 1931 r. Nr 287, poz. 381 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

[11] M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.

[12] Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)

[13] M.P. z 1925 r. nr 296, poz. 1252 „za zasługi położone na polu organizacji armji”.

[14] M.P. z 1938 r. Nr 94, poz. 144 (ISAP) „za zasługi na polu pracy społecznej”.

[15] Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]