Ludwik Ossowski

Ludwik Ossowski
podpułkownik lekarz podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia

12 września 1890
Mała Wiska

Data i miejsce śmierci

między 9 a 11 kwietnia 1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

18 Dywizja Piechoty
6 Armia
1 pułk strzelców konnych
8 Pułk Piechoty Legionów
8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej
6 Szpital Okręgowy

Stanowiska

ordynator szpitala okręgowego, naczelny lekarz pułk

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP)

Ludwik Rajmund Ossowski (ur. 12 września 1890 w Małej Wiskiej, zm. między 9 a 11 kwietnia[1] 1940 w Katyniu) – podpułkownik lekarz doktor Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej[2].

Życiorys

Był synem Władysława i Walerii z Sarnowskich[3]. Lekarz okulista, absolwent Uniwersytetu w Kijowie (1918)[4]. 3 lutego 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z „grupy oficerów Korpusów Wschodnich i wojska rosyjskiego” w stopniu podporucznika lekarza i przydzielony do rezerwy personalnej Szpitala Ujazdowskiego[5]. W 1920 przydzielony do 18 Dywizji Piechoty[3]. 26 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana lekarza z dniem 1 kwietnia 1920, pełnił wówczas służbę w 6 Armii[6]. W 1922 był przydzielony do kompanii zapasowej sanitarnej nr 3[7]. W 1923 jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego w stopniu kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 92 lokatą był przydzielony do 1 pułku strzelców konnych na stanowisko lekarza pułku[8]. 17 stycznia 1922 jako lekarz 8 pułku piechoty Legionów został wybrany członkiem wydziału garnizonowego Koła Towarzystwa Wiedzy Wojskowej[9]. 1 stycznia 1928 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem awansu i 17 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy)[10], w 1930 posiadał 14 lokatę[4]. 24 października 1930 wraz z prokuratorem Sądu Okręgowego w Płocku Dlouhem, komendantem garnizonu płockiego ppłk. Robakiewiczem, starostą płockim Godlewskim badał przyczyny wypadku samochodowego w Drobinie, w wyniku którego śmierć ponieśli ppłk dypl. Jan Tatara i radca ministerialny Stanisław Zaćwilichowski[11]. Na pogrzebie ppłk. Tatary Ossowski wygłosił mowę pożegnalną. W 1931 został przeniesiony z garnizonowej izby chorych w Płocku do 8 pułku artylerii polowej z równoczesnym pełnieniem obowiązków komendanta tejże izby chorych[12]. W 1934 służył w 8 pułku artylerii lekkiej[13]. W 1937 przydzielony do 6 Szpitala Okręgowego na stanowisko ordynatora oddziału okulistycznego. Awansowany na podpułkownika[3] ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938[14]. 10 kwietnia 1938 został wybrany skarbnikiem Warszawskiej Okręgowej Rady Polskiego Czerwonego Krzyża[15]. W marcu 1939 był naczelnym lekarzem medycyny w 8 pułku artylerii lekkiej[16].

W czasie kampanii wrześniowej dostał się do sowieckiej niewoli. Według stanu z 28 października 1939 był jeńcem kozielszczańskiego obozu przejściowego NKWD dla jeńców polskich. W wyniku decyzji o rozładowaniu obozów przejściowych, 2 listopada został przewieziony do obozu w Kozielsku, dokąd przybył 4 listopada 1939. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[1] – lista wywózkowa 017/3 poz. 73, nr akt 1201[17] z 20.04.1940[1]. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[1]. Został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 wpis w księdze czynności pod datą 5.06.1943. Figuruje liście AM-270-4019 i Komisji Technicznej PCK GARF-143-04019. Przy szczątkach w mundurze podpułkownika znaleziono książeczkę wojskową, kartę pocztową, list[18][19]. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 196 i Nowym Kurierze Warszawskim nr 181.

W Archiwum Robla (pakiet 01931-02) znajduje się notatnik znaleziony przy zwłokach kapitana artylerii Edwarda Jana Kwitowskiego, w którym Osiński jest wymieniony na niedatowanej liście jeńców obozu w Kozielsku.

Krewni do 1951 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Był żonaty, miał syna[1].

Upamiętnienie

  • Minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień pułkownika, Awans zostały ogłoszone 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ a b c d e УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 565.
  2. ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 183.
  3. ↑ a b c Kiński, Malanowska, Olech, Ryżewski, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 453.
  4. ↑ a b Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego, Warszawa 1930, s. 16.
  5. ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, nr 7), Warszawa, 28 lutego 1920, s. 126.
  6. ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, nr 38), Warszawa, 6 października 1920, s. 959.
  7. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych, Warszawa: MSWojsk., 1922, s. 317.
  8. ↑ a b Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 660, 1125, 1201.
  9. ↑ „Polska Zbrojna” (R.2, nr 33), Warszawa, 3 lutego 1922, s. 4.
  10. ↑ „Dziennik Personalny” (R.9, nr 5), Warszawa, 21 lutego 1928, s. 50.
  11. ↑ „Polska Zbrojna” (R.10, nr 293), Warszawa, 25 października 1930, s. 3.
  12. ↑ „Dziennik Personalny” (R.12, nr 3), Warszawa, 26 marca 1931, s. 109.
  13. ↑ „Dziennik Personalny” (R.15, nr 3), Warszawa, 31 stycznia 1934, s. 59.
  14. ↑ a b Rybka R., Stepan K., Rocznik oficerski 1938, Kraków 2006, s. 368.
  15. ↑ „Polska Zbrojna” (R.17, nr 111), Warszawa, 23 kwietnia 1938, s. 5.
  16. ↑ Rybka R., Stepan K., dz. cyt., s. 727.
  17. ↑ J. Tucholski, dz. cyt., s. 638.
  18. ↑ Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 270.
  19. ↑ Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie. [dostęp 2019-06-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-07)].
  20. ↑ M.P. z 1939 r. Nr 121, poz. 282 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1923
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1924
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928
  • Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1934
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya