Ludwik Puget

Ten artykuł dotyczy Ludwika Pugeta. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Puget”.

Ludwik Puget

Data i miejsce urodzenia	21 czerwca 1877 Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	27 maja 1942 KL-Auschwitz, Oświęcim, Polska pod okupacją III Rzeszy
Narodowość	polska
Dziedzina sztuki	rzeźbiarstwo, malarstwo
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Ludwik du Puszet Puget (ur. 21 czerwca 1877 w Krakowie, zm. rozstrzelany 27 maja 1942 w Auschwitz-Birkenau) – rzeźbiarz, malarz i historyk sztuki, baron herbu własnego.

Wywodził się z rodziny pochodzenia francuskiego (Puget de la Marche et de Saint-Alban), osiadłej w Polsce od połowy XVII wieku, obdarzonej indygenatem w 1726 i potwierdzeniem tytułu baronowskiego w Polsce (1824–1829) i w Imperium Rosyjskim w 1861.

Był synem Jana Antoniego (1851–1913) i Marii de Mylo herbu Czochron (1853–1899). Studiował rzeźbę w Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Alfreda Dauna w latach 1895–1897. Równocześnie uzupełniał wiedzę studiując historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dalsze studia odbył w Paryżu. Uzyskał tytuł naukowy doktora. Po powrocie szlifował umiejętności w pracowni Konstantego Laszczki. Został członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”.

12 sierpnia 1902 ożenił się z hrabianką Julią z Kwileckich^[1].

Od 1907 współpracował z artystami tworzącymi kabaret Zielony Balonik, zajmując się modelowaniem i animacją lalek. Dla kabaretu pisał także fraszki. Był członkiem Ligi Narodowej przed 1914 rokiem^[2]. W latach 1915–1918 wykładał na kursach dla kobiet im. A. Baranieckiego, pod koniec I wojny światowej (w 1918) wyjechał do Francji. W 1925 na Wystawie Sztuki Zdobniczej w Paryżu organizował dział polski.

Po powrocie do Polski objął stanowisko kustosza muzeum miejskiego w Poznaniu. Dla Poznania zaproponował Pomnik Wolności w 1927, a dwa lata później kierował pracami konserwatorskimi na zamku poznańskim. Jego pracownia artystyczna znajdowała się przy ulicy Berwińskiego 1. W 1930 założył w Poznaniu kabaret Różowa Kukułka, którego występy po powrocie do Krakowa przeniosły się do mieszkania państwa Pugetów na ulicę Piłsudskiego 18. Teksty kabaretowe Ludwik Puget pisał wraz z synem Jackiem (ur. 1904), również rzeźbiarzem. Równocześnie działał w amatorskim teatrze plastyków Cricot, istniejącym do 1939.

Publikował w krakowskim Czasie i Ilustrowanym Kurierze Codziennym. Jako rzeźbiarz wykonywał niemal wyłącznie portrety między innymi Olgi Boznańskiej, Zofii Jachimeckiej i Karola Huberta Rostworowskiego. Pozostawił także studia zwierząt, na przykład „Lwy” z 1913.

Do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz trafił po aresztowaniu w Domu Plastyków przy ulicy Łobzowskiej, gdzie w czasie II wojny światowej pracował jako kelner. Jego ostatnią pracą jest portret psa, wykonany już w obozie.

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)^[3]
• Legia Honorowa – III Republika Francuska

• Ludwik bar. du Puget-Puszet h. wł.. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-10].
• Simon Konarski: Armorial de la noblesse polonaise titrée, Paris 1957.
• Polski Słownik Biograficzny, tom XXIX.

• Prace Ludwika Pugeta w bibliotece Polona