Lutol Mokry

Lutol Mokry

wieś
Państwo	Polska
Województwo	lubuskie
Powiat	międzyrzecki
Gmina	Trzciel
Strefa numeracyjna	95
Kod pocztowy	66-320[2]
Tablice rejestracyjne	FMI
SIMC	0188073
Położenie na mapie gminy Trzciel Lutol Mokry
Położenie na mapie Polski Lutol Mokry
Położenie na mapie województwa lubuskiego Lutol Mokry
Położenie na mapie powiatu międzyrzeckiego Lutol Mokry
52°18′24″N 15°52′10″E/52,306667 15,869444[1]

Lutol Mokry – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel.

Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od początku XIII wieku. Wymieniona w dokumencie zapisanym po łacinie z 1231 jako „Lutole Madidum”, a później także w 1238 „Lutole”, 1365 „Luthole”, 1403 „Lutole Mocre”, 1510 „Lyvtholek”, 1564 „Lyuthol Mokry, Lyutolek”, 1571 „Lutolek Mokry”), 1577 „Lutolek Wodny”, 1944 „Nasslettel”^[3] .

Wieś była początkowo własnością rycerską, następnie należała do opactwa cystersów w Obrze, a potem ponownie rycerską żeby w końcu stać się majętnością opactwa cystersów w Paradyżu. Wspomniana po raz pierwszy w 1231 kiedy książę wielkopolski Władysław (nie wiadomo, który: Laskonogi czy Odonic) potwierdził fundację klasztoru w Obrze przez kantora gnieźnieńskiego Sędziwoja, który nadał klasztorowi swe wszystkie dobra, m.in. Lutol Mokry wraz z jeziorami i wszystkimi przynależnościami. W 1238 Sędziwój kantor gnieźnieński nadał klasztorowi w Obrze wszystkie swe dobra, m.in. Lutolu Mokrym. W 1365 król polski Kazimierz Wielki potwierdził, że Michał i Jan synowie zmarłego Wojciecha z Kozłowa koło Buku sprzedali swą wieś Lutol nad rzeką Obrą Wincentemu z Kępy w kasztelanowi kamieńskiemu za 110 grzywien^[3] .

Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1435 Piotr Kubaczyński z żoną Heleną zapisali klasztorowi paradyskiemu 120 grzywien otrzymując w zamian za tę sumę w dożywocie wieś klasztorną Lutol Mokry. Opat zrezygnował na rzecz Kubaczyńskich z tej wsi w zamian za 150 grzywien, ale mnisi paradyscy oraz ich ludzie mogli wycinać drzewa w lesie lutolskim. W 1439 Dobrogost Koleński kasztelan kamieński zobowiązał się zwrócić po 3 latach opatowi paradyskiemu wieś Mokry Lutol, którą wziął od niego w dzierżawę. W 1508 wieś należała do powiatu kościańskiego, a w 1566 do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1530 dokumenty podatkowe odnotowały we wsi pobór od 3 łanów. W 1563 od 4 łanów i 2 komorników. W 1581 od 3 półłanków, 6 zagrodników, 4 komorników, 4 ratajów (sezonowych wyrobników wiejskich) i od owczarzy gminy (communitatis), którzy mieli w stadach 50 i 40 owiec oraz pobór od rybaka. W 1564 wieś płaciła dziesięcinę z 3 łanów biskupowi poznańskiemu^[3] .

Pod koniec XVI wieku miejscowość była wsią duchowną o nazwie Lutol Wodny, była własnością opata cystersów w Paradyżu i leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów^[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Wieś położona między Trzcielem, a Zbąszyniem nad południowo-zachodnią zatoką jeziora Lutol. Tereny podmokłe, wokół lasy.

Na terenie wsi znajduje się kościół filialny^[5] pw. Niepokalanego Poczęcia NMP.

• Lutol
• Lutol Suchy
• Jezioro Lutol

• Antoni Gąsiorowski: Słownik historyczno-geograficzny województwa poznańskiego w średniowieczu, cz. III L-Q, zeszyt 4, hasło „Lutol Mokry”. Poznań: Wydawnictwo PTPN, 1992, s. 687-688.

• Lutol Mokry w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”