MIFARE

Rys. 1. Prosty schemat karty Mifare
Rys. 2. Schemat blokowy układu

MIFARE – bezdotykowy standard karty opracowany przez firmę Philips (aktualnie NXP Semiconductors) w 1994 (MIFARE Classic 1k). W 1997 opublikowano standard MIFARE Pro, w którym karta jest wyposażona w mikroprocesor z koprocesorem szyfrującym algorytmem 3DES. W 1999 powstała kolejna edycja: Mifare ProX, nowa karta zabezpieczona poprzez wykorzystanie PKI. W tym samym roku sprzedano 50-milionową bezdotykową kartę z interfejsem Mifare. W 2000 roku opracowano pierwszy na świecie w pełni zgodny z ISO/IEC 14443 czytnik IC (rodzina czytników RC500). Sprzedanych zostało 100 milionów kart Dual Interface MIFARE. W styczniu 2002 do sprzedaży trafiły karty MIFARE 4k. Standard ten obowiązuje do dziś.

Właściwości

Charakterystyka interfejsu MIFARE RF:

  • Transmisja danych bezdotykowa
  • Zasięg optymalny od czytnika – do 100 mm
  • Częstotliwość pracy 13,56 MHz
  • Transfer danych na poziomie 100 kbit/s
  • Mechanizmy kontroli danych:
  • Szybkość odczytu danych w granicach 100 ms.

Charakterystyka EEPROMu:

  • 8Kbit (dla karty MIFARE Classic 1k) zorganizowany w 16 sektorach z 4 blokami każdy po 16 bajtów
  • Możliwość definiowania dostępu do poszczególnych bloków
  • Ważność przechowywanych danych – 10 lat
  • Możliwość zapisu do 100 tysięcy cykli.

Bezpieczeństwo:

  • Trzypoziomowy system uwierzytelniania (ISO/IEC DIS 9798-2)
  • Kod PIN
  • Dane zakodowane w czasie transmisji.

Opis schematu blokowego (Rys. 2):

  • Antena spełnia dwie funkcje – jest źródłem zasilania karty oraz odpowiada za transfer danych. Karta jest zasilana poprzez antenę w wyniku działania indukcji elektromagnetycznej. Dzięki temu nie wymagane są dodatkowe zewnętrzne źródła zasilania.
  • RF Interface odpowiada za poziom/jakość sygnału, główne komponenty tego bloku, to:
  • Anticollision – wiele kart w obszarze działania czytnika może być użytych w określonej kolejności
  • Authentication – odpowiada za uwierzytelnienie w trakcie połączenia
  • Control & ALU – stałe wartości zapisane w specjalnym formacie, nie mogą być powiększone, ani zmniejszone
  • EEPROM-Interface
  • Crypto unit – jednostka odpowiedzialna za szyfrowaną transmisję danych

Zastosowanie

System kart mifare obecnie używany jest do zastąpienia tradycyjnych papierowych biletów, kart magnetycznych i monet, co umożliwia zautomatyzowanie systemu biletowego. Dodatkowo karty występują również pod postacią MIFARE Ultralight, gdzie są one w formie tradycyjnego biletu papierowego, co umożliwia obniżenie kosztów produkcji. Bardziej tradycyjne formy jak na przykład MIFARE Classic, mogą zostać użyte w systemach rejestrujących czas pracy, systemach identyfikacji użytkownika (identyfikatory), systemach o chronionym dostępie, systemach mikropłatności i tym podobnych[1].

Słabości

Na konferencji Eurocrypt 2009 w Kolonii opublikowano raport, z którego wynika, że możliwe jest zdalne skopiowanie danych z nieznanej karty tego standardu w bardzo krótkim czasie (od kilku sekund do minuty), bez znajomości żadnych sygnałów wysyłanych przez czytnik. Problem ten w różnym stopniu dotyczy wszystkich kart tego rodzaju i wynika z luki w mechanizmie szyfrującym oraz generatorze liczb pseudolosowych[2].

W 2011 roku opublikowano kolejny atak, tym razem skierowany przeciwko kartom MIFARE DESFire MF3ICD40[3].

Błąd ten może być wykorzystywany w miejskich systemach biletów elektronicznych w Polsce stosujących Mifare – m.in. w Gdańsku[4] i Warszawie[5].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Roman Lorent: Zastosowanie Kart Mifare. 2014. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)].
  2. ↑ Roman Lorent: Karty Mifare – zastosowanie. Security Standard, 24 lipca 2014. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (8 sierpnia 2014)].
  3. ↑ Scientists break card that secures homes, offices, transit. The Register, 2011.
  4. ↑ Luka w systemie pozwala ładować karty miejskie biletami na wiele lat i za darmo. Trojmiasto.pl, 2013.
  5. ↑ Warszawa naprawi Mifare?. SecurityStandard.pl, 2010. [dostęp 2013-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-15)].

Linki zewnętrzne

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya