Majnoci

Majnoci lub Mainoci − lud niepewnego pochodzenia osiadły na Peloponezie na południowych zboczach Tajgetu.

Majnoci (w źródłach greckich Μανιάται, Maniatai) zamieszkiwali w średniowieczu południowe zbocza Tajgetu, w krainie Majna^[1]. Od północy sąsiadowali z Jeziercami i Milingami^[2]. Ich pochodzenie jest niepewne. Niektórzy badacze uważają ich za lud mieszany grecko-słowiański. Ostrożniejsi twierdzą, że na terenach zamieszkanych przez Majnotów notuje się jedynie obecność Słowian^[1].

Informacje o Majnotach przekazał Konstantyn Porfirogeneta. Są one dosyć niejasne, gdy chodzi o historię tego ludu i przyczyny jego pogaństwa. Cesarz uważa ich za dawny lud grecki wyznający kult obrazów, a jednocześnie stwierdza, że za panowania jego dziadka Bazylego I doszło do chrystianizacji Majnotów^[3].

Trzeba też wiedzieć, że mieszkańcy miasta Maina nie wywodzą się z wyżej wymienionego plemienia Sklawów, lecz od najdawniejszych Romajów, którzy przez miejscowych nazywani są Hellenami, dlatego że w bardzo dawnych czasach byli zwolennikami kultu obrazów i ich czcicielami, zgodnie ze zwyczajem starożytnych Hellenów; oni to za panowania czcigodnego cesarza Bazylego przyjęli wiarę chrześcijańską^[4].

Fakt istnienia biskupstwa w Mainie od początku X wieku potwierdzają źródła bizantyńskie^[3].

• Słowianie
• Milingowie
• Jeziercy

• Słownik starożytności słowiańskich. T. 1. Wrocław: Ossolineum, 1961.
• S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobizantyńskim VII - XII wiek. W: J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005. ISBN 83-08-03816-6.