Marcin Prugar

Marcin Prugar

kapitan piechoty rezerwy
Data i miejsce urodzenia	28 października 1896 Lwów
Data i miejsce śmierci	13 maja 1977 Penrhos
Przebieg służby
Siły zbrojne	Legion Wschodni Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie Wojsko Polskie we Francji
Jednostki	40 Pułk Piechoty 3 Pułk Piechoty Legionów 2 Dywizja Strzelców Pieszych
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Odznaczenia

Marcin Tadeusz Prugar (ur. 28 października 1896 we Lwowie, zm. 13 maja 1977 w Penrhos) – kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, przedsiębiorca.

Urodził się 28 października 1896 we Lwowie^[1]. W 1910 ukończył III klasę w C. K. VII Gimnazjum we Lwowie^[2].

Uczestniczył w I wojnie światowej w szeregach Legionu Wschodniego i c. i k. armii^[1]. W 1917 jako kadet piechoty rezerwy służył w 15 kompanii 95 pułku piechoty i dostał się do niewoli rosyjskiej^[3]. Na stopień chorążego rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1916^[4].

Po zakończeniu wojny, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika^[5]. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej oraz w wojnie polsko-bolszewickiej^[1]. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921^[6][7][8]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 40 Pułku Piechoty we Lwowie^[9][10], a w 1934 rezerwistą 3 Pułku Piechoty Legionów z Jarosławia^[11]. Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 128. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[12].

W roku szkolnym 1918/1919 ukończył Akademię Handlową we Lwowie^[13]. Kontynuując rodzinne tradycje zajmował się we Lwowie stolarką i produkcją z drewna^[14]. Przy ulicy Supińskiego 7 prowadził fabrykę stolarską oraz wytwórnię artykułów sportowych, w tym nart^[1][15][16].

Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Wojska Polskiego we Francji, służył w szeregach 2 Dywizji Strzelców Pieszych^[1]. Po upadku Francji był internowany w Szwajcarii^[1]. Po jej zakończeniu przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii^[1]. Był członkiem Stronnictwa Narodowego^[1]. Do końca życia pozostawał w stopniu kapitana rezerwy^[1]. Od 1961 mieszkał w Polskim Osiedlu Mieszkaniowym w Penrhos^[17]. Zmarł tamże 13 maja 1977^[1]. Pochowany na cmentarzu Denio w Pwllheli (sekcja BI, grób 38)^[18].

• Krzyż Walecznych dwukrotnie^[19]

9 grudnia 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”^[20].

• Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.