Marek Migalski

Marek Migalski
Ilustracja
Marek Migalski (2013)
Data i miejsce urodzenia

14 stycznia 1969
Racibórz

Poseł do PE VII kadencji
Okres

od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014

Przynależność polityczna

Polska Razem

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Marek Migalski (2008)
Białoruska demonstracja w Warszawie, wśród uczestników m.in. Marek Migalski i Andrej Sannikau (8 marca 2013)

Marek Henryk Migalski (ur. 14 stycznia 1969 w Raciborzu) – polski politolog, nauczyciel akademicki, publicysta polityczny i polityk, doktor habilitowany nauk społecznych, profesor uczelni na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys

Ukończył Szkołę Podstawową nr 13 im. Stanisława Staszica w Raciborzu[1], następnie I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w tym samym mieście[2]. W 1999 ukończył studia politologiczne na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 2001 na podstawie rozprawy pt. Koncepcja „mostu między Wschodem a Zachodem” Edwarda Benesza – próba zachowania niezależności Czechosłowacji w latach 1945–1948 uzyskał na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w dziedzinie nauk o polityce. W 2019 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk społecznych na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[3]. Wcześniej parokrotnie odmówiono mu nadania stopnia doktora habilitowanego lub wszczęcia postępowania habilitacyjnego (w tym na Uniwersytecie Wrocławskim i Uniwersytecie Jagiellońskim)[4][5].

Przed podjęciem studiów pracował jako nauczyciel języka polskiego. W trakcie studiów odbył – z rekomendacji konsula generalnego Republiki Czeskiej w Polsce – miesięczną praktykę w biurze Euroregionu Silesia, zaś w lutym 1999 objął stanowisko wicedyrektora biura[6].

Został pracownikiem naukowym w Instytucie Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, był adiunktem w Zakładzie Systemów Politycznych Polski i Państw Europy Środkowej i Wschodniej. Później powołany na profesora uczelni w Instytucie Nauk Politycznych UŚ[7]. Został także wykładowcą w Instytucie Europeistyki Wyższej Szkoły Humanitas w Sosnowcu. W pracy naukowej i dydaktycznej zajął się zagadnieniami współczesnych systemów politycznych i partyjnych.

Odbył staże naukowe w czeskich uczelniach: na wydziale prawa Uniwersytetu Masaryka w Brnie, na wydziale pedagogiki Uniwersytetu Południowoczeskiego w Czeskich Budziejowicach oraz na wydziale nauk politycznych Uniwersytetu Palackiego w Ołomuńcu. Brał udział w licznych krajowych i międzynarodowych konferencjach politologicznych. Jest autorem, współautorem lub redaktorem kilkunastu książek oraz autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych. Publikował artykuły na temat polskiej sceny politycznej w prasie, m.in. w „Dzienniku”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej” i „Wprost”.

W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu katowickim uzyskał mandat eurodeputowanego VII kadencji, otrzymując 112 881 głosów[8]. W PE został członkiem Komisji Kultury i Edukacji oraz Delegacji do komisji współpracy parlamentarnej UE-Rosja, objął również zastępstwo w Delegacji do spraw stosunków z Białorusią i Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest. Nie przystąpił do PiS.

We wrześniu 2010 na wniosek europosłów Ryszarda Legutki i Tomasza Poręby został wykluczony z delegacji PiS w Parlamencie Europejskim w związku z listem do prezesa tej partii, Jarosława Kaczyńskiego, w którym skrytykował jego sposób zarządzania ugrupowaniem[9]. W listopadzie tego samego roku zaangażował się w tworzenie nowego ugrupowania Polska Jest Najważniejsza, które w marcu 2011 zostało zarejestrowane jako partia. 10 czerwca tego samego roku został jednym z wiceprezesów tego ugrupowania[10].

Współtworzył (wraz z resztą PJN) powołaną 7 grudnia 2013 na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nową partię Polska Razem[11]. Tydzień później został wiceprezesem tego ugrupowania. Pełnił tę funkcję do marca 2014, kiedy to zrezygnował z zasiadania w prezydium zarządu partii (pozostając przewodniczącym jej śląskich struktur). W tym samym roku nie uzyskał reelekcji w wyborach europejskich[12], otwierając śląską listę Polski Razem. W maju 2014 zrezygnował z członkostwa w partii, wycofując się z działalności politycznej[13].

W 2016 prowadził program Dwie prawdy w TVN24[14]. W 2019 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Koalicji Obywatelskiej[15].

W sierpniu 2025 wywołał kontrowersje, określając tragicznie zmarłego pilota Macieja Krakowiana nieudacznikiem i przestępcą, który naraził ludzi na niebezpieczeństwo i rozbił bardzo drogi samolot[16][17]. W listopadzie 2025 ujawnił, że zmaga się ze złośliwym nowotworem jelita grubego[18].

Wyniki wyborcze

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2009 Prawo i Sprawiedliwość Parlament Europejski VII kadencji nr 11 112 881 (12,11%)T[8]
2014 Polska Razem Parlament Europejski VIII kadencji nr 11 14 163 (1,67%)N[12]
2019 Koalicja Obywatelska Senat X kadencji nr 72 82 830 (45,95%)N[15]

Publikacje

Publikacje książkowe

  • Koncepcja „Mostu między Wschodem a Zachodem” Edwarda Benesza, Sosnowiec: WSZiM w Sosnowcu, 2004.
  • Polska i Republika Czeska. Dekada sąsiedztwa (współautor: W. Wojtasik), Sosnowiec: WSZiM w Sosnowcu, 2005.
  • Obywatel – Społeczeństwo – Demokracja, Sosnowiec: WSZiM w Sosnowcu, 2006.
  • Polski system partyjny, (współautorzy: W. Wojtasik, M. Mazur), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.
  • Czeski i polski system partyjny. Analiza porównawcza, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2008.
  • Nieudana rewolucja. Nieudana restauracja. Polska w latach 2005–2010, Warszawa: Czerwone i Czarne, 2010.
  • Parlament Antyeuropejski, Warszawa: The Facto, 2014.
  • The End of Democracy. Koniec demokracji, Warszawa: The Facto, 2015.
  • Naród urojony, Łódź: Fundacja Industrial, 2017.
  • Budowanie narodu. Przypadek Polski w latach 2015–2017, Łódź: Liberté!, 2018.
  • Mgła emocje paradoksy. Szkice o (polskiej) polityce, Łódź: Liberté!, 2020.
  • Homo Policus Sapiens. Biologiczne aspekty politycznej gry (współautor: M. Kaczmarzyk), Katowice: Sonia Draga Post factum, 2020.
  • Nieludzki ustrój. Jak nauki biologiczne wyjaśniają kryzys demokracji liberalnej oraz wskazują sposoby jej obrony, Łódź: Liberté!, 2022.
  • 100 najsłynniejszych eksperymentów psychologicznych świata i ich znaczenie dla rozumienia polityki (współautor: M. Bożek), Łódź: Liberté!, 2022.
  • Czeska lekcja, Katowice: Sonia Draga, 2025.

Redakcja prac zbiorowych

  • Partie i systemy partyjne państw Europy Środkowej i Wschodniej, Sosnowiec: WSZiM w Sosnowcu, 2005.
  • Parties and Party Systems in Central and Eastern Europe, Sosnowiec: WSZiM w Sosnowcu, 2005.
  • Prawica w Polsce 1989–2005, Katowice: Instytut Regionalny, 2005.
  • Populizm, Katowice: Instytut Regionalny, 2005.
  • Prezydent w Polsce po 1989 r. Studium Politologiczne (współredaktor R. Glajcar), Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2006.
  • Platforma Obywatelska, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2009.
  • Prawo i Sprawiedliwość, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2011.
  • Sojusz Lewicy Demokratycznej, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2012.
  • Polskie Stronnictwo Ludowe, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2013.

Powieści obyczajowe

  • Wielki finał, Warszawa: Od deski do deski, 2018.
  • 1989. Barwy zamienne, Katowice: Sonia Draga, 2019.
  • Nieśmiertelnicy, Katowice: Sonia Draga, 2021.

Przypisy

  1. ↑ Przyjaźnię się tylko z raciborzanami. nowiny.pl, 24 marca 2009. [dostęp 2011-01-11].
  2. ↑ Aktualności turystyczne. raciborz.pl, 25 października 2007. [dostęp 2011-01-11].
  3. ↑ Ogólnopolski wykaz osób, którym nadano stopień doktora lub doktora habilitowanego. polon.nauka.gov.pl. [dostęp 2019-03-27].
  4. ↑ Jakub Stolarczyk: Dr Marek Migalski: w takiej sytuacji, jako „nieuk”, będę musiał opuścić mury uczelni. onet.pl, 20 czerwca 2018. [dostęp 2025-10-24].
  5. ↑ Barbara Kaczmarczyk: UMCS odmówił Markowi Migalskiemu przyznania tytułu doktora habilitowanego. Europoseł stara się o to od ośmiu lat. natemat.pl, 14 lipca 2016. [dostęp 2025-10-24].
  6. ↑ Katarzyna Bytomska, Stypendysta MEN – Marek Migalski, „Gazeta Uniwersytecka – miesięcznik Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach” nr 7(63)/1999.
  7. ↑ Dr hab. Marek Migalski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-01-14].
  8. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2011-01-11].
  9. ↑ PiS wyrzuca Migalskiego z delegacji do europarlamentu. tvn24.pl, 2 września 2010. [dostęp 2011-01-11].
  10. ↑ Poncyljusz i Migalski wiceszefami PJN. stronapjn.pl, 10 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-10].
  11. ↑ Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  12. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2023-09-23].
  13. ↑ „To już jest koniec”. migalski.eu, 29 maja 2014. [dostęp 2014-05-29].
  14. ↑ Koniec magazynu „Dwie prawdy” TVN24. 2 września 2016. [dostęp 2016-11-06].
  15. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2023-09-23].
  16. ↑ Marek Migalski skrytykował pilota F-16. Fala oburzenia w sieci. „Haniebne”. polskieradio24.pl, 29 sierpnia 2025. [dostęp 2025-09-06].
  17. ↑ Paulina Eliza Godlewska: „Stanowczo potępiam”. Uczelnia reaguje po słowach profesora o pilocie F-16. interia.pl, 4 września 2025. [dostęp 2025-09-06].
  18. ↑ Magdalena Olejnik: Marek Migalski: Mam raka jelita grubego. rmf24.pl, 16 listopada 2025. [dostęp 2025-11-17].

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya