Mariemont

Ten artykuł dotyczy wzgórza w Bieszczadach. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Mariemont
Ilustracja
Mariemont, Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu
Państwo

 Polska

Pasmo

Pogórze Bukowskie

Wysokość

345 m n.p.m.

Wybitność

40 m

Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa konturowa Bieszczadów Zachodnich, u góry po lewej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mariemont”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, blisko górnej krawiędzi znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mariemont”
Położenie na mapie Beskidów Wschodnich
Mapa konturowa Beskidów Wschodnich, w lewym górnym rogu znajduje się czarny trójkącik z opisem „Mariemont”
Ziemia49°31′N 22°16′E/49,516667 22,266667
Multimedia w Wikimedia Commons

Mariemont – wzgórze na stromym wzniesieniu na przedpolu Starego Zagórza[1], w zakolu rzeki Osławy wznoszące się do 345 m n.p.m. zwane od imienia Marii (Mariemontem), a przez miejscową ludność Marymontem[2].

W centralnej części wzgórza znajdują się pozostałości warownego klasztoru i kościoła Karmelitów Bosych otoczonego murami obronnymi.

 Osobny artykuł: Klasztor Karmelitów bosych w Zagórzu.

Do czasów współczesnych zachowały się ruiny kościoła, klasztoru, dwóch baszt, dwupiętrowej kordegardy i bramy wjazdowej od strony północnej. Na dziedzińcu klasztoru przed wejściem do kościoła znajduje się odnowiony duży filar z figurą Matki Bożej (2000) oraz studnia kilkunastometrowej głębokości. Za wzór zagórskiej świątyni służył rzymski kościół Santa Maria della Scala według projektu Francesca Ciprianiego da Volterra. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnią bitwą konfederacji barskiej[3].

W XVIII i XIX wieku miejsce odpustów i pielgrzymek do sanktuariów Matki Bożej z Góry Karmel. Do roku 1935 wzgórze było własnością barona Adama Gubrynowicza, który przekazał działkę z zabudowaniami seminarium duchownemu w Przemyślu. Od roku 1957 do 1962 wzgórze wraz z pozostałościami świątyni jest w posiadaniu karmelitów bosych. Obecnie własność gminy Zagórz.

Wzgórze Mariemont cechuje specyficzny, ciepły mikroklimat. Występuje tu wiele drzew i krzewów ciepłolubnych, m.in. brzost, grab, paklon, tarnina oraz – sztucznie tu wprowadzona – morwa. Znaczne nasłonecznienie wzgórza sprzyja bytowaniu bardzo tu licznych węży: zaskrońców oraz żmij. Ze wzgórza doskonały punkt widokowy na Zagórz, Góry Słonne oraz wschodnią cześć Beskidu Niskiego.

Od 2007 roku przez wzgórze przebiega turystyczny Szlak Papieski[4].

Pokój Tobie przechodniu. Wstrzymaj kroki. Kto z pośpiechem doby życia przebiega, może iść dalej. Ciebie jednak proszę, abyś się zatrzymał. Oto patrz i kolana do modlitwy zginaj, bowiem w krypcie tego kościoła spoczywają ziemskie szczątki 55. ojców i braci Karmelitów Bosych, których w XVIII i XIX stuleciu Miłość Chrystusa w modlitwie i pracy przywiodła na zagórski Mariemont.

Tekst na tablicy umieszczonej na ścianie klasztornego kościoła

W dniu 9 sierpnia 2012 otwarto położoną wzdłuż ścieżki do ruin klasztoru "Drogę Krzyżowa Nowego Życia", kolejne stacje drogi krzyżowej wykonali bieszczadzcy artyści: Zdzisław Pękalski z Hoczwi, Bogusław Iwanowski (Tyrawa Wołoska), Franciszek Mikołajczyk (Zagórz), Jacek Kucaba (Zagórz-Tarnów), Antoni Łuczka (Zagórz), Piotr Woroniec (Wola Sękowa), Adam Glinczewski (Czarna), Jan Mogilany (Zagórz), Robert Onacko (Zagórz), Mariusz Mogilany (Zagórz), Tomasz Weremiński (Baligród), Ryszard Iwań (Baligród), Sebastian Trafalski (Lesko) i Waldemar Kordyaczny z Leska.

Przypisy

  1. ↑ Klasztor na Mariemoncie w Starym Zagórzu zbudowano przed rokiem 1700!, w: Maria Zielińska. Impresje Muzealne, 1998, nr 5, s. 16–17, Muzeum Historyczne w Sanoku; "Tym samym monumentalny cokół wraz z figurą Matki Bożej został wpisany w przepiękną panoramę wzgórza, które kiedyś nosiło nazwę „Mariemont”. Biskup Adam Szal. Jak lilia między cierniem…"
  2. ↑ Dorota Mękarska. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu
  3. ↑ Jerzy Tarnawski, w: Verbum nr 1(49) z 2008 r., Echa Konfederacji Barskiej nad Osławą
  4. ↑ Verbum

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya