Marta Mizuro

Marta Mizuro (ur. 8 kwietnia 1970) – polska krytyczka literacka i dziennikarka^[1].

Pochodzi z Głogowa^[2]. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim^{[potrzebny przypis]}. Od 1996 do 2000 współpracowała z "Telewizyjnymi Wiadomościami Literackimi", emitowanymi w na antenie TVP 2^{[potrzebny przypis]}. Od 2001 do 2004 była redaktorką obecnie zawieszonego wrocławskiego „Tygodnika Internetowego TIN”^[3]. Regularnie publikuje recenzje w „FA-arcie”, „Nowych Książkach”, „Literze”, „Zwierciadle”, a także na łamach portalu Polskiego Radia^{[potrzebny przypis]}. W latach 2005-2012 publikowała recenzje w dziale kultury portalu Onet.pl^[4]. Obecnie pracuje w miesięczniku „Odra”^[1]. Jest związana z Międzynarodowym Festiwalem Opowiadania oraz Międzynarodowym Festiwalem Kryminału, na których prowadzi warsztaty pisarskie^[5]. Była członkiem jury Nagrody Wielkiego Kalibru^[3]. Mieszka we Wrocławiu^[1].

W 2010 opublikowała powieść napisaną razem z Robertem Ostaszewskim pt. „Kogo kocham, kogo lubię"^[6]. Cztery lata później debiutowała, samodzielnie wydając powieść kryminalną „Cicha przystań” (Warszawa 2014)^[7].

• 2002: Nagroda im. Ludwika Frydego (za krytykę literacką)^[8]

W krytyce literackiej analizującej „Cichą przystań” prof. Bernadetta Darska w Onet.pl podkreśliła, iż: banalna historia opowiedziana przez autorkę ani nie powoduje w czytelniku lęku, ani nie poraża mroczną atmosferą, ani też nie ekscytuje prowadzonym prywatnym śledztwem głównej bohaterki. (...) Jeśli mielibyśmy konsekwentnie zgodnie z założeniem autorki i wydawnictwa traktować tę książkę jako kryminał, trzeba by skupić się przede wszystkim na minusach. Należą do nich: mało wyrazista bohaterka, wątła fabuła, "drewniane" dialogi, niewiarygodne i schematyczne motywacje psychologiczne postaci, posługiwanie się kliszami w portretowaniu małej społeczności, nieumiejętność odtworzenia kolejnych etapów śledztwa oraz podsycania niepokoju towarzyszącego odkrywaniu tajemnicy.^[9].