Masakra w Hula

Nie mylić z: Masakra w Huli.
Masakra w Hula
Państwo

 Liban

Miejsce

Hula

Data

31 października – 1 listopada 1948

Liczba zabitych

34 – 89 osób

Typ ataku

masowe morderstwo

Sprawca

Siły Obronne Izraela

Położenie na mapie Libanu
Mapa konturowa Libanu, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „miejsce zdarzenia”
Ziemia33°13′00″N 35°31′00″E/33,216667 35,516667

Masakra w Hula – masakra, która miała miejsce między 31 października a 1 listopada 1948 w miejscowości Hula w Libanie, położonej 3 km na zachód od kibucu Manara, niedaleko rzeki Litani.

Przebieg

W ramach Operacji Hiram wieś została zajęta 24 października przez Brygadę Karmeli Sił Obronnych Izraela (IDF) bez żadnego oporu. Kobiety i dzieci zostały wypędzone, a większość mężczyzn w wieku od 15 do 60 lat rozstrzelano. Łącznie w jednym domu, który później został wysadzony, zamordowano od 35 do 58 mężczyzn[1]. Jeden izraelski oficer został postawiony przed sądem wojskowym, skazany i początkowo otrzymał karę 7 lat więzienia, która została następnie skrócona do jednego roku w wyniku apelacji.

Skutki i postępowanie sądowe

Dwóch oficerów zostało uznanych za odpowiedzialnych za masakrę i zgłoszonych jako zbrodniarze wojenni przez swojego przełożonego, Dova Yermiję. Jednym z nich był porucznik Szmuel Lahis, dowódca kompanii, który został oskarżony o morderstwo przez izraelski sąd wojskowy. Podczas procesu Lahis bronił się twierdząc, że zbrodnia miała miejsce poza granicami Izraela. Sąd wojskowy odrzucił tę linię obrony, ale przyznał mu możliwość odwołania się do Sądu Najwyższego. W tej samej sprawie rząd izraelski argumentował, że Najwyższy Sąd nie ma prawa interpretować prawa wojskowego. W lutym 1949 sąd odrzucił zarówno argument Lahisa, jak i stanowisko rządu, zezwalając na kontynuację procesu[2].

Lahis został uznany za winnego i skazany na 7 lat więzienia. Po apelacji wyrok został skrócony do jednego roku i Lahis został zwolniony z więzienia w 1950. W 1955 otrzymał prezydencką amnestię z mocą wsteczną[3].

Późniejsze życie i kontrowersje

Szmuel Lahis został prawnikiem, a w 1978 roku został mianowany prezesem Agencji Żydowskiej. Niektórzy Izraelczycy sprzeciwiali się tej nominacji ze względu na jego udział w masakrze w Huli[4].

W czasie nominacji Lahisa jego dawny przełożony w Brygadzie Karmeli, Dov Yermiya, wysłał list do przewodniczącego Agencji Żydowskiej, Arie Dulzina, w którym opisał udział Lahisa w masakrze. Po mianowaniu Lahisa sprawa została nagłośniona w izraelskich mediach i wywołała debatę w Knesecie. List Yermiya został później opublikowany w gazecie „Al Hamishmar"[5]:

Otrzymałem raport, że w miejscowości nie było żadnego oporu, nie było działań wroga w okolicy, a we wsi pozostało około stu osób. Poddali się i prosili, by mogli zostać. Mężczyźni zostali zamknięci w jednym domu pod strażą. Zostałem tam przyprowadzony i zobaczyłem około 35 mężczyzn [Yermiya nie pamięta dokładnej liczby, faktycznie było ich ponad 50], w wieku 15–60 lat, w tym jednego libańskiego żołnierza w mundurze.

Gdy następnego ranka wróciłem do wsi z rozkazem wypędzenia mieszkańców, dowiedziałem się, że podczas mojej nieobecności dwóch oficerów zastrzeliło wszystkich więźniów znajdujących się w domu z użyciem pistoletu maszynowego, a następnie wysadzili dom, grzebiąc ciała pod gruzami. Kobiety i dzieci zostały wysłane na zachód.

Gdy zapytałem go, dlaczego to zrobił, oficer odpowiedział, że to była 'zemsta za śmierć jego najlepszych przyjaciół w masakrze w rafinerii w Hajfie.

Upamiętnienie

Podczas izraelskiej inwazji na Liban w 2024 żołnierze izraelscy zdewastowali pomnik ofiar masakry[6][7][6].

Przypisy

  1. ↑ Odd Karsten Tveit, Goodbye Lebanon: Israel's First Defeat, Rimal Publications, 2013, s. 368, ISBN 978-9963-715-03-9 [dostęp 2025-05-18].
  2. ↑ H.C.J 27/48, elyon1.court.gov.il, 1959 [zarchiwizowane z adresu 2011-09-28] (ang.).
  3. ↑ nov 1, 1948 - Hula massacre [online], time.graphics [dostęp 2025-05-18] (ang.).
  4. ↑ Ofer Aderet, Israeli who commanded massacre of dozens of Arab captives in 1948 dies at 93 [online], haaretz.com [dostęp 2025-05-18] [zarchiwizowane z adresu 2025-04-15] (ang.).
  5. ↑ R. Barkan, Journal of Palestine Studies, „Journal of Palestine Studies”, VII (4), 1978, s. 143-145.
  6. ↑ a b Israel faces backlash for defacing Lebanese war memorials [online], arabnews.com, 21 listopada 2024 [dostęp 2025-05-18] (ang.).
  7. ↑ Did Israeli soldiers vandalize a monument honoring victims of the Houla massacre? [online], today.lorientlejour.com, 21 listopada 2024 [dostęp 2025-05-18] (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya