Masurca

Masurca
	Informacje podstawowe
Rodzaj systemu	przeciwlotniczy morski
Zwalczane cele	statki powietrzne
Warstwa obrony	średniego zasięgu
Platforma systemu	typ Suffren, „Colbert”
Państwo	Francja
Wejście do służby	1967
Status systemu	wycofany
	Pociski
Naprowadzanie	w wiązce prowadzącej / półaktywne
Rodzaje głowic	odłamkowa
Zasięg	50 km
Pułap plot.	30 – 23 000 m
	System
Liczba pocisków	2
	Użytkownicy
	Francja

Masurca – francuski morski kierowany przeciwlotniczy pocisk rakietowy (klasy woda-powietrze), średniego zasięgu, używany od lat 60. XX wieku.

Historia

Prace nad własnym morskim systemem przeciwlotniczym Masurca podjęto we Francji w połowie lat 50^[1]. Nazwa była skrótowcem od MArine SUpersonique Ruelle Contre-Avions – morski ponaddźwiękowy pocisk przeciwlotniczy, opracowany w Ruelle. Konfiguracja dwustopniowego pocisku była wzorowana na amerykańskim RIM-2 Terrier. Pocisk wszedł do służby wraz z niszczycielem „Suffren” w 1967 roku^[2]. Ogółem w te pociski wyposażono tylko dwie fregaty (niszczyciele) typu Suffren i przebudowany w latach 1971-72 krążownik „Colbert”^[3]. Planowano uzbrojenie w wyrzutnię pocisków Masurca krążownika śmigłowcowego „Jeanne d’Arc”, lecz zrezygnowano z tego^[4].

Użytkowane były dwie odmiany pocisku: Mk 2 Mod 2, zdalnie kierowana w wiązce prowadzącej, a następnie Mk 2 Mod 3, samonaprowadzająca się półaktywnie na cel podświetlony radarem^[1]. Wersja Mod 2 została wycofana ze służby w 1975 roku^[1].

W latach 1981–82 na krążowniku „Colbert” prowadzono prace nad zwiększeniem zasięgu systemu do ponad 60 km^[3].

Opis

Główną częścią systemu jest dwustopniowy pocisk rakietowy na paliwo stałe, osiągający prędkość około Ma 3^[1]. Pocisk zdalnie kierowany w wiązce prowadzącej (Mk 2 Mod 2) lub samonaprowadzający się półaktywnie radarowo (Mk 2 Mod 3)^[1]. Zapas pocisków w magazynie wynosi 48 sztuk^[2]^[3].

Pocisk zasadniczy (drugi stopień) ma długość 5,38 m i średnicę 0,406 m, a stopień startowy długość 3,32 m i średnicę 0,57 m^[1]. Pocisk ma rozpiętość stateczników 0,77 m, a stopień startowy 1,5 m^[1]. Masa pocisku wynosi 950 kg, stopnia startowego 1148 kg, a głowicy odłamkowo-burzącej 100 kg^[1].

System może zwalczać cele w odległości do 50 km (31 mil morskich) i na wysokości od 30 m do 23 000 m^[1]. Spotykane też są dane: zasięg 55,6 km^[2] lub 60 km^[3] oraz pułap do 22 500 m^[3] lub 22 860 m^[2].

Zobacz też

RIM-2 Terrier – odpowiednik amerykański
M-11 Sztorm – odpowiednik radziecki
Malafon – francuska rakietotorpeda

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ A fully illustrated guide to Naval Surface-to-Air Missiles. „War Machine”. vol. 6 (64), s. 1262-1263, 1984. Londyn: Orbis Publishing. (ang.).
↑ ^a ^b ^c ^d Andrzej Jaskuła. Francuskie niszczyciele rakietowe Suffren i Duquesne. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 1′00. V (20), s. 17, 21, styczeń-luty 2000. Warszawa: Magnum X.
↑ ^a ^b ^c ^d ^e A fully illustrated guide to Modern Cruisers. „War Machine”. vol. 3 (30), s. 582, 1984. Londyn: Orbis Publishing. (ang.).
↑ A. Czeczyn, N. Okolełow, S. Szumilin. Kriejsier-wiertoletonosiec „Jeanne d’Arc”. „Morskaja Kollekcyja”. Nr 8/2007 (98). s. 10. Moskwa. (ros.).

Bibliografia

A fully illustrated guide to Naval Surface-to-Air Missiles. „War Machine”. vol. 6 (64), 1984. Londyn: Orbis Publishing. (ang.).

[warmachine-1] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ A fully illustrated guide to Naval Surface-to-Air Missiles. „War Machine”. vol. 6 (64), s. 1262-1263, 1984. Londyn: Orbis Publishing. (ang.).

[suf-2] Andrzej Jaskuła. Francuskie niszczyciele rakietowe Suffren i Duquesne. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 1′00. V (20), s. 17, 21, styczeń-luty 2000. Warszawa: Magnum X.

[cruisers-3] A fully illustrated guide to Modern Cruisers. „War Machine”. vol. 3 (30), s. 582, 1984. Londyn: Orbis Publishing. (ang.).

[4] A. Czeczyn, N. Okolełow, S. Szumilin. Kriejsier-wiertoletonosiec „Jeanne d’Arc”. „Morskaja Kollekcyja”. Nr 8/2007 (98). s. 10. Moskwa. (ros.).

[1]

[2]

[3]

[4]