Max Butting

Max Butting

Data i miejsce urodzenia	6 października 1888 Berlin
Pochodzenie	niemieckie
Data i miejsce śmierci	13 lipca 1976 Berlin
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	kompozytor
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Max Butting (ur. 6 października 1888 w Berlinie^[1][2][3], zm. 13 lipca 1976 tamże^[2][3]) – niemiecki kompozytor.

Uczył się muzyki u berlińskiego organisty Arnolda Dreyera, następnie w 1908 roku wstąpił na Akademie der Tonkunst w Monachium, gdzie jego nauczycielami byli Friedrich Klose, Felix Mottl i Paul Prill^[1]. Jednocześnie pobierał prywatnie lekcje kompozycji u Waltera Courvoisiera^[1][2]. W latach 1908–1914^[3] studiował muzykologię, psychologię i filozofię na Uniwersytecie Monachijskim^[1]. W 1919 roku wrócił do Berlina, gdzie podjął pracę w firmie handlowej należącej do jego ojca, jednocześnie poświęcając się komponowaniu^[1][2]. W 1921 roku przystąpił do Novembergruppe, stowarzyszenia artystycznego związanego z kręgami lewicy^[1]. Współpracował z czasopismem Sozialistische Monatshefte^[1]. Jednocześnie był radiowcem, w latach 1926–1933 należał do rady kulturalnej radia, a w 1928 roku założył w berlińskim Klindworth-Scharwenka-Konservatorium studio interpretacji radiowej^[1]. Prowadził również kursy kompozycji do słuchowisk radiowych w Hochschule der Künste w Berlinie^[1]. Od 1925 roku należał do zarządu niemieckiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej^[1], a w 1933 roku wybrano go jego przewodniczącym^[2]. W 1933 roku został także przyjęty na członka Pruskiej Akademii Sztuki^[1][2].

Po dojściu do władzy nazistów w 1933 roku rozwiązano stowarzyszenia, do których należał Butting, a jego utwory usunięto z programów koncertowych^[1]. Sam kompozytor wycofał się wówczas z życia publicznego^[1][4] i do końca wojny pracował w firmie ojca^[1][2]. Objęty w III Rzeszy zakazem pracy twórczej, w 1939 roku wstąpił do NSDAP^[3].

Powrócił do działalności muzycznej po 1945 roku. Od 1948 roku działał w radiu NRD. Członek założyciel powołanej w 1950 roku wschodnioniemieckiej Akademie der Künste, gdzie był kierownikiem sekcji muzycznej (1953–1959) i wiceprzewodniczącym (1956–1959)^[1]. W 1968 roku otrzymał doktorat honoris causa berlińskiego Uniwersytetu Humboldtów^[1][3]. Odznaczony został Nagrodą Państwową NRD (1954)^[1] oraz srebrnym (1961) i złotym (1970) Orderem Zasługi dla Ojczyzny^[3].

Twórczość Buttinga wymyka się próbom jednoznacznego umieszczenia w którejś z XX-wiecznych szkół muzycznych, w swoich dziełach łączył różnorodne elementy, od inspiracji Hindemithem i Strawinskim po elementy neoklasycystyczne i ekspresjonistyczne^[1]. Silnie widoczne są w niej wpływy twórczości Maxa Regera^[1][2]. Język muzyczny Buttinga był w znacznym stopniu odległy od tradycyjnego systemu tonalnego, kompozytor pozostał jednak niezbyt radykalny w poszukiwaniu eksperymentalnych środków wyrazu. W niektórych utworach zauważalne są inspiracje dodekafonią, której reguły traktował jednak dosyć swobodnie^[1]. Charakterystyczne dla kompozycji Buttinga jest trzymanie się zasady linearyzmu i rytmiczny witalizm^[1].

Skomponował m.in. 10 symfonii (1922, 1924, 1925, 1940, 1943, 1945, 1949, 1952, 1956, 1963), Heitere Musik na małą orkiestrę (1929), 5 Orchesterstücke (1948), Sonatinę na orkiestrę smyczkową (1949), Orchesterballade (1954), Sinfoniettę (1960), koncert fletowy (1950), koncert fortepianowy (1964), liczne utwory kameralne (w tym 10 kwartetów smyczkowych), oratorium Das Memorandum (1947–1948), 4 kantaty na chór mieszany i orkiestrę kameralną, kantatę Die Lügengeschichte vom schwarzen Pferd na baryton solo, chór mieszany i orkiestrę kameralną (1949) i operę Plautus in Nonnenkloster (1958)^[1].