Mczadi

Mczadi
მჭადი, ჭკიდი
ciasto
Ilustracja
Kuchnia

gruzińska

Miejsce powstania

Gruzja

Obróbka żywności

pieczenie

Składniki

mąka, woda

Multimedia w Wikimedia Commons

Mczadi (gruz. მჭადი, megrelski ჭკიდი) – tradycyjne gruzińskie[1][2] placki kukurydziane, spożywane w zachodniej Gruzji jako pieczywo, podobnie jak gomi (potrawa zbliżona do mamałygi). Może również występować jako samodzielne danie.

Placek jest pieczony bez środków spulchniających i ma zwartą, gęstą konsystencję. Podczas jedzenia odłamuje się go rękami[3].

Przygotowanie

Mczadi przyrządza się z mąki kukurydzianej i wody. Może zawierać nadzienie: ser imeretyński albo gotowaną fasolę z dodatkiem cebuli (zwyczajnej lub zielonej) oraz świeżej kolendry i natki pietruszki[4]. W Swanetii rozpowszechnione są mczadi z serem. Jeśli ser jest niesolony, do ciasta dodaje się sól. W Górnej Swanetii takie placki nazywane są czwisztari, natomiast w Dolnej Swanetii – luknari.

Tradycyjnie mczadi piecze się (smaży na oleju) w glinianej patelni keci. Obecnie mczadi może być również przygotowywane na żeliwnej patelni albo na blasze w piekarniku lub piecu[5].

Mczadi w kulturze

Zgodnie ze starą gruzińską tradycją matki przygotowywały dzieciom kukurydziane placki z odciskiem swojej dłoni, zwane „dedis cheli” (gruz. დედის ხელი, pol. ręka matki). Takie placki zabierano ze sobą w daleką podróż.

Mczadi pojawia się również w utworach literackich. Gruziński pisarz Nodar Dumbadze w swojej powieści „Widzę słońce” z 1962 roku, opisuje proces przygotowywania mczadi, a także porównuje go do słońca, księżyca, kamienia młyńskiego i kamienia do ostrzenia.

Poeta Waża Pszawela w swoim „Opowiadaniu bożonarodzeniowym” (gruz. საშობაო ამბავი) opisuje, jak głodny człowiek cieszy się na widok mczadi[6].

Przypisy

  1. ↑ Darra Goldstein, The Georgian Feast: The Vibrant Culture and Savory Food of the Republic of Georgia, Berkeley, Los Angeles: University of California Press, 1999, s. 32, ISBN 0-520-21929-5.
  2. ↑ Rikke Elisabeth Frederiksen, Georgisk Mad, Aarhus: Findes, 2015, s. 52, ISBN 978-87-993408-2-8.
  3. ↑ Anna Aleksandrowna Szewcowa, Chleb na stole gruzin Mordowii: bytowanije i simwolika, [w:] Izwiestija Rossijskogo gosudarstwiennogo piedagogiczeskogo uniwiersitieta im. A.I. Giercena, Petersburg 2011 (130), s. 35, ISSN 1992-6464.
  4. ↑ Konstantin Kadijew, Łarisa Kadijewa, Niełlija Pribie, Kawkazska kuchnia, Moskwa: Proswieszczenije, 1992, s. 158, ISBN 978-5-09-002379-5.
  5. ↑ Giwi Dżawachiszwili, Natalija Wołkowa, Bytowaja kultura Gruzii XIX-XX wiekow: tradicyi i innowacyi, Moskwa: Izdatielstwo „Nauka”, 1982, s. 95, 231.
  6. ↑ Waża Pszawela, საშობაო ამბავი, geolit.ge, 1910 [dostęp 2026-08-11] (gruz.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya