MegaRace

MegaRace – zręcznościowa gra wyścigowa z elementami strzelanki, wyprodukowana przez francuskie studio Cryo Interactive. Tytuł zadebiutował 31 grudnia 1993 na platformach MS-DOS, Macintosh, Linux, 3DO oraz Sega CD. Za wydanie gry odpowiedzialne były firmy Microids, Mindscape(inne języki), Multisoft(inne języki) oraz The Software Toolworks(inne języki), które zajęły się dystrybucją na różnych rynkach, w tym europejskim i północnoamerykańskim^[2].

Akcja MegaRace rozgrywa się w odległej przyszłości, w której popularny teleturniej o tej samej nazwie jest nadawany przez stację Virtual World Broadcast Television (VWBT). Gracz wciela się w rolę uczestnika show, którego zadaniem nie jest wyłącznie pokonanie przeciwników w wyścigu, ale przede wszystkim zniszczenie ich pojazdów w ciągu trzech okrążeń. Bohater steruje futurystycznym samochodem bojowym wyposażonym w różnorodne rodzaje uzbrojenia. Do eliminacji rywali można wykorzystać kolizje z bandami toru, taranowanie lub ostrzał^[3][1].

Gra łączy w sobie elementy zręcznościowych wyścigów oraz strzelanki typu „rail shooter”, gdzie tor jest częściowo z góry ustalony, a gracz ma ograniczone możliwości manewrowania – może przyspieszać, zwalniać oraz przemieszczać się między pasami, jednak nie jest w stanie zatrzymać pojazdu ani zawrócić. Twórcy przygotowali 14 tras zlokalizowanych w pięciu różnych światach, a także dwa dodatkowe poziomy bonusowe. Do dyspozycji gracza oddano 8 modeli pojazdów (początkowo dostępne są jedynie 3), które można stopniowo odblokowywać^[3].

MegaRace była jedną z pierwszych gier, które w pełni wykorzystały możliwości płyty CD-ROM, oferując pełne nagrania wideo (FMV) oraz cyfrowy dźwięk. Ze względu na ograniczenia techniczne ówczesnych komputerów (np. procesory 486), tor wyścigowy został zaprojektowany w Autodesk 3D Studio, a następnie wyrenderowany i skompresowany do pętli wideo przy użyciu kodeka Cinepak. Tło wyścigu było zatem prerenderowaną animacją, na którą nakładano sprite’y 2D reprezentujące pojazd gracza oraz przeciwników. Rozwiązanie to pozwoliło na uzyskanie wizualnej jakości niedostępnej w czasie rzeczywistym na ówczesnym sprzęcie^[3][4].

Gra wyróżniała się również ponad 20 minutami materiałów filmowych z udziałem Lance’a Boyle’a – prowadzącego show, w którego rolę wcielił się amerykański aktor Christian Erickson(inne języki). Jego postawa, pełna energii, sarkazmu i humoru, stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów gry. Dialogi Boyle’a były częściowo improwizowane, co nadawało postaci unikalny, nieprzewidywalny charakter^[3][4].

MegaRace spotkała się z mieszanymi recenzjami. Krytycy chwalili oprawę graficzną i prezentację, podkreślając, że nic w tamtych czasach nie wyglądało podobnie. Z drugiej strony wskazywano na powtarzalność rozgrywki oraz sztywne sterowanie, które ograniczało swobodę gracza^[4].

Yann Renouard z „Génération 4(inne języki)” bardzo chwalił wersję na MS-DOS, komentując ją następująco: „Grafika jest wspaniała, grywalność doskonała, scenariusz solidny jak skała, a prezenter – co najmniej rozwalający”^[5]. W recenzji ulepszonej wersji na 3DO osąd był jednak znacznie bardziej krytyczny; pisano, że „MegaRace niestety cierpi na niedostatek atrakcyjności mimo znakomitej realizacji”^[6]. Redaktor czasopisma „Joypad”, Olivier Carali, uznał natomiast MegaRace za „kompletny niewypał”. Carali pisał, że gra „jest brzydka, dziwna, mało realistyczna i nużąca. Bolidy ślizgają się po całkowicie gładkiej trasie w takim stopniu, że można by ją wziąć za łyżwiarstwo figurowe”^[7]. Zdaniem Nicolasa Gaveta z pisma „Consoles +” wersja na konsolę Mega CD była znacznie gorsza od tej na platformy komputerowe, ze względu na liczne błędy programistyczne takie jak błędna kolizja pojazdów^[8].

Mimo uwag krytyków gra odniosła komercyjny sukces – do września 1995 sprzedano 330 000 egzemplarzy, a później podawano liczbę 1,5 miliona (uwzględniając pakiety i wznowienia)^[4]. Gra zapoczątkowała serię, w której kolejne odsłony – MegaRace 2 (1996) i MegaRace 3 (2002) – stopniowo ewoluowały technicznie, wprowadzając modele 3D w czasie rzeczywistym oraz tryb multiplayer online^[4].

W 2014 roku ogłoszone zostały plany rebootu serii przez Jordan Freeman Group i ZOOM, które miały obejmować zremasterowane wersje oryginalnej trylogii oraz zupełnie nową interpretację. Christian Erickson powrócił do roli Lance’a Boyle’a, nagrywając nowe sceny ponad 20 lat po premierze. Projekt wzbudził zainteresowanie wśród fanów, jednak ostatecznie nie został zrealizowany^[4].