Megafauna

Megatherium, naziemny szczerbak spokrewniony z leniwcami, zbliżony wielkością do współczesnego słonia

Megafauna ((gr.) megas „olbrzymi” + (łac.) fauna „zwierzę”) – termin stosowany w archeologii i paleontologii dla określenia zwierząt o dużych rozmiarach[1]. Za miernik uznawana jest masa ciała i stosuje się dwie wartości graniczne: zwierzęta o masie powyżej 45 kg (100 funtów) lub powyżej 100 kg (220 funtów). Termin megafauna może zawierać podkategorie uwzględniające pozycję troficzną zwierząt, w której wyróżnia się megaroślinożerców (np. jeleń szlachetny), megamięsożerców (np. lew) i rzadziej megawszystkożerców (np. niedźwiedź grizzly).

Megafauna jest w obszarze zainteresowania paleobiologów zajmujących się plejstocenem ze względu na masowe wymieranie w tym okresie zwierząt o dużych rozmiarach (40–100 tys. lat temu). Wiele gatunków, które wyginęły w tym okresie, miało olbrzymią masę[2][3]. Przedstawicielami megafauny plejstoceńskiej były osiągające kilka ton masy ssaki np: nosorożec włochaty, mamuty czy inne trąbowce oraz lwy workowate, ptaki moa, lemury olbrzymie, a także drapieżniki jak megalania bądź tygrys szablozębny. Za wyginięcie megafauny plejstoceńskiej często wini się człowieka, jednakże zmiany klimatyczne także musiały mieć w tym swój udział[4]. Siła dowodów nie jest jednak zadowalająca[5].

Termin stosowany jest również w opisach populacji współczesnych zwierząt o dużych rozmiarach występujących na danym terenie[6]. Za współczesnych przedstawicieli megafauny uznaje się słonie, żyrafy, hipopotamy, nosorożce, niedźwiedzie, żubry (bizony), łosie i inne z jeleniowatych itp.

Przypisy

  1. ↑ Megafauna. About.com Archeology. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
  2. ↑ Steve Webb: Corridors to Extinction and the Australian Megafauna. Newnes, 2013-02-27. ISBN 978-0-12-407840-6. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).
  3. ↑ Richard A. Fariña, Sergio F. Vizcaíno, Gerry De Iuliis: Megafauna: Giant Beasts of Pleistocene South America. Indiana University Press, 2013-05-22. ISBN 0-253-00719-4. [dostęp 2015-09-20]. (ang.).
  4. ↑ Graham W. Prescott, David R. Williams, Andrew Balmford, Rhys E. Green i inni. Quantitative global analysis of the role of climate and people in explaining late Quaternary megafaunal extinctions. „Proceedings of the National Academy of Sciences”. 109 (12), s. 4527-4531, 2012-03-20. DOI: 10.1073/pnas.1113875109. ISSN 0027-8424. PMID: 22393004. PMCID: PMC3311372. [dostęp 2015-09-20]. (ang.). 
  5. ↑ Anthony John Stuart. Late Quaternary megafaunal extinctions on the continents: a short review. „Geological Journal”. 50 (3), s. 338-363, 2015-05-01. DOI: 10.1002/gj.2633. ISSN 1099-1034. [dostęp 2015-09-20]. (ang.). 
  6. ↑ Megafauna. The free dictionary.com. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya