Michaił Lewandowski

Michaił Lewandowski
Михаил Карлович Левандовский
Ilustracja
Michaił Lewandowski (1927)
komandarm II rangi komandarm II rangi
Data i miejsce urodzenia

15 maja 1890
Tbilisi, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

29 lipca 1938
Moskwa, ZSRR

Przebieg służby
Lata służby

1912–1938

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Czerwona

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
powstanie Kiereńskiego i Krasnowa,
wojna domowa w Rosji:

wojna polsko-bolszewicka:

Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru
Carskie:
Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Michaił Karłowicz Lewandowski, ros. Михаил Карлович Левандовский (ur. 3 maja?/15 maja 1890 w Tyflisie, zm. 29 lipca 1938 w Moskwie) – sztabskapitan Armii Imperium Rosyjskiego, komandarm II rangi Armii Czerwonej pochodzenia polskiego[1].

Życiorys

Pochodził z rodziny chłopskiej i był synem Karola Lewandowskiego, Polaka, podoficera służby długoterminowej armii carskiej. Ukończył czteroklasową Szkołę Miejską, a następnie Szkołę Realną w Groznym. Przed powołaniem do wojska uczył się na zecera w drukarni i pracował na poczcie w Groznym. Od 1910 roku pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1912 r. ukończył Włodzimierską Uczelnię Wojskową w Petersburgu w stopniu podporucznika i był skierowany do służby w 202 Gorijskim Pułku Piechoty w Kutaisi. Uczestnik I wojny światowej, nagrodzony za walki 6 orderami. Walczył jako dowódca kompanii w Prusach Wschodnich, pod Warszawą i w Galicji. Odznaczony 5 medalami. Po dwukrotnym odniesieniu ciężkich ran przebył wielomiesięczne leczenie, a następnie został w 1916 r. dowódcą 4 pododdziału 1 dywizjonu samochodów pancernych, a następnie dowódcą tego dywizjonu. W armii carskiej w 1916 r. uzyskał stopień sztabskapitana, później przeszedł na stronę rewolucjonistów.

Jako dowódca pododdziału 1 kompanii karabinów maszynowych brał udział w zdławieniu wystąpienia gen. Ławra Korniłowa w 1917 r. Walczył z wojskami Kiereńskiego i Krasnowa. W 1918 r. wstąpił do Partii Eserów-Maksymalistów i do Armii Czerwonej, a od 1920 r. został członkiem KPZR. Od lutego do sierpnia 1918 r. jako komisarz wojskowy Groznego i Władykaukazu organizował jednostki Armii Czerwonej w Groźnieńskim Rejonie Czeczenii. Od sierpnia do grudnia 1918 r. był Ludowym Komisarzem ds. Wojskowych Tereckiej Republiki Radzieckiej, wyznaczony na dowódcę Władykaukasko-Groźnieńskiej Grupy Wojsk, dowodził 300-osobowym oddziałem robotników z Groznego walczącym przeciwko białym Kozakom terskim, a następnie Armii Ochotniczej[2].

W latach 1919–1925 dowodził dywizjami, armiami, a także okręgami wojskowymi na Północnym Kaukazie, Ukrainie, Krymie oraz Frontem Turkiestańskim. W 1919 roku był dowódcą 11 Armii, w latach 1919–1921 dowódcą Specjalnej, a później 7 Dywizji Kawalerii, 33 Kubańskiej Dywizji Kawalerii, Terskiej Grupy Wojsk, w kwietniu-sierpniu 1920 był dowódcą 11 Armii i 9 Armii (sierpień 1920 – maj 1921). W okresie lipiec–wrzesień 1921 był dowódcą wojsk Guberni Tambowskiej. Po wojnie domowej był pomocnikiem i zastępcą w kilku Okręgach Wojskowych (OW). Był dowódcą Turkiestańskiego OW (kwiecień 1924 – listopad 1925), od 1925 r. do 1928 r. dowodził Kaukaską Armią Czerwonego Sztandaru.

W latach 1928–1929 był jednocześnie pełnomocnikiem Ludowego Komisariatu ds. Wojskowych przy Radzie Komisarzy Ludowych Zakaukaskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej i szefem Głównego Zarządu Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. W latach 1929–1937 dowodził kolejno Syberyjskim, Kaukaskim i Zakaukaskim Okręgami Wojskowymi. W 1935 r. został awansowany na komandarma II stopnia[1]. W 1937 r. był jednocześnie deputowanym posłem Rady Najwyższej[potrzebny przypis] Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, członkiem Rady Wojskowej przy Ludowym Komisarzu Obrony ZSRR, dowódcą Nadmorskiej Grupy Wojsk Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru[1].

Aresztowany 23 lutego 1937 r. i oskarżony o udział w antyradzieckim, trockistowskim, wojskowo-faszystowskim spisku oraz o szpiegostwo. W czasie śledztwa torturowany, przyznał się do winy. 29 lipca 1938 r. skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano tego samego dnia[1].

28 kwietnia 1956 r. został zrehabilitowany.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ a b c d Nikołaj Iwanow: Zapomniane ludobójstwo. Polacy w państwie Stalina. „Operacja polska” 1937–1938. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2014, s. 357−359. ISBN 978-83-240-3043-9.
  2. ↑ Терская советская республика [online], www.hrono.ru [dostęp 2018-07-18].

Bibliografia

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.
Kembali kehalaman sebelumnya